(@) - Raf

Filmin ilk yarım saati benim için tam anlamıyla bir hayal kırıklığıydı. Belki de beklentilerimi fazla yüksek tutmuştum, ancak bu kadar dağınık, temposuz ve amatörce bir açılışla karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. 2000 öncesi yapımlarda anlatımın ağır ilerlediği olur ama burada anlatının omurgası…devamıFilmin ilk yarım saati benim için tam anlamıyla bir hayal kırıklığıydı. Belki de beklentilerimi fazla yüksek tutmuştum, ancak bu kadar dağınık, temposuz ve amatörce bir açılışla karşılaşacağımı hiç düşünmemiştim. 2000 öncesi yapımlarda anlatımın ağır ilerlediği olur ama burada anlatının omurgası belirsiz, karakterlerin gelişimi tutarsız, olay örgüsü ise neredeyse rastgele ilerliyor. Karakterler ne zaman birbirine âşık oldu, nasıl bu kadar derin bir bağ kurdu ya da bir anda hastalık nereden çıktı ve neden bu kadar hızlı bir vedaya dönüştü? Bu soruların hiçbiri cevap bulmazken, film anlatı akışkanlığını kaybediyor ve izleyiciyi içine çekmekte zorlanıyor. Bunun yanı sıra elbette karakterler arasındaki bağa dair küçük ama hoş detaylar vardı. Bazı sahneler incelikli dokunuşlar içeriyordu. Ancak ne yazık ki bu detaylar büyük resmi kurtarmaya yetecek şeyler değildi. Film ilginç bir fikir üzerine kurulu olmasına rağmen, bence işleniş açısından oldukça zayıf kalıyor. 2000 öncesi filmlerde her zaman derin karakter analizleri beklemem, fakat burada bu eksiklik fazlasıyla hissediliyor. Karakterlerin iç dünyasına dair en ufak bir ipucu bile verilmediği için onlarla bağ kurmak neredeyse imkânsız hale geliyor. Üstelik sahneler arasındaki kopukluk, olayların birbiriyle bağlantısını iyice zayıflatmış. Karakterlerin psikolojik süreçlerini anlamaya çalışırken kendimi labirentin içinde kaybolan ve gittiği her yolun çıkmazda son bulduğu bir yerde buldum. Bence sinema, izleyicisini düşündürmeye teşvik etmeli elbette lakin bunu tamamen bilinmezlik içinde kaybolmasına neden olacak şekilde yapmamalı. Gizem unsuru elbette değerlidir, ancak izleyiciye tutarlı bir anlatım da sunulmalıdır. Ne yazık ki bu filmde eksik olan da tam olarak buydu. Karakterlerin aniden gelişip sonra bir anda ortadan kaybolması, anlatının düzensizliği ve hissizliği filmi etkileyici bir deneyim olmaktan çıkarıp, dağınık bir yapıma dönüştürüyor. Bir film, izleyiciyi içine çekmeli, ona yaşanmışlık hissi vermelidir. Ancak burada duygu yerine belirsizlik hâkim ve bu da seyir zevkini ciddi biçimde baltalıyor. Krzysztof Kieślowski’yi Üç Renk serisiyle tanıyorum, fakat henüz o seriyi izleme fırsatım olmadı. Yine de bu film, onun sinemasına karşı bende bir çekimserlik oluşturdu. Belki de önyargılarımı bir kenara bırakmalıyım, ancak bu yapımın bende bıraktığı tat, Kieślowski'nin ustalığını sorgulamama neden oldu. Tamamen başarısız bir film demek haksızlık olur. Özellikle “What if” (Ya şöyle olsaydı?) kavramını sinemada somutlaştırma biçimi oldukça ilgi çekiciydi. Hayatın farklı ihtimaller üzerinden şekillenebileceği fikri, insan zihninin bence en büyük meraklarından biri. Hepimiz hayatımızda farklı bir seçim yapsaydık neler olabileceğini düşünmüşüzdür. Bu film, en azından bu noktada, sinemanın güzelliğiyle, bu fikri görselleştirmeyi başarıyor. Fakat bu güçlü fikrin üzerine sağlam bir kurgu inşa edilmemiş. Filmde sunulan ihtimaller etkileyici değil ve anlatım açısından pek çok eksiklik var. Keza sinema yalnızca bir fikri ortaya koymak değil, aynı zamanda onu estetik ve anlatı açısından doyurucu şekilde işlemekle anlam kazanır. Bu film işte tam da burada tökezliyor. Gereğinden fazla abartıldığını düşünüyorum. Yönetmenin vermek istediği mesajlar varmış gibi ama sanki yokmuş gibi. Sonuç olarak, film ilginç bir fikre sahip olsa da yapısal eksiklikleri ve tutarsız anlatımı nedeniyle etkileyici bir deneyim sunmaktan bir hayli uzak. Hatta biraz sert olacak ama buna övgü ile yaklaşanların kırk fırın ekmek yemesi gerekiyor. Eksikliği ne mi? Daha güçlü bir karakter derinliği ve sağlam bir kurgu ile ele alınsaydı, belki de unutulmaz bir yapım olabilirdi. Ancak şu hâliyle, bence abartılan ve hak ettiğinden fazla övgü alan bir film.

memoliiy 1 year ago

Yeniden Başla

Jean-Marc Vallée

36 Gönderi

Hayatımda izlediğim en sosyopat filmlerden birisiydi diyebilirim. İnsanlar acı kayıplar yaşadığında kendini soyutlar, yalnızlaşır ve bir noktada kafayı yeme durumuna gelebilir. Bende o trendeydim fakat hayatın devam ettiği de bir gerçek. İnsan bazen unutmaz, hatırlar ve hatıralar canını yakar. Fakat…devamıHayatımda izlediğim en sosyopat filmlerden birisiydi diyebilirim. İnsanlar acı kayıplar yaşadığında kendini soyutlar, yalnızlaşır ve bir noktada kafayı yeme durumuna gelebilir. Bende o trendeydim fakat hayatın devam ettiği de bir gerçek. İnsan bazen unutmaz, hatırlar ve hatıralar canını yakar. Fakat bu demek değildir her şey bitmiş, hayatın sonu gelmiştir. Duygular bunu hissettirse bile aslında her şey bir yanılsamadan ibaret olabilir. Aslında bu tarz hikayelerde ya yol çoktan bitmiş ya da birçok şey rafa kaldırılmış ve tozlanmaya yüz tutmuştur. Lakin hayat bulan o parçalar unutulmaz. İnsan bazen her şeyi silebilir ve yeniden devam edebilir ama yaşanan o tecrübeler bir kez ruha işlenmiştir ve artık insan hayatı, ona göre şekillenmeye başlamıştır. Aslında filmin can alıcı tek noktası da bu. Ne bir klasik, ne de ahım şahım bir yapım ama belli bir psikolojik buhranın ürünü. Bu sebeple yaşantısı olmayan insanın kolay kolay anlayarak ve yorumlayarak izleyebileceği bir yapım değil. Her ne kadar önceden katılmıyor olsam dahi bu fikre, bazı şeyler tecrübe ile sabit ilerler. Genel olarak bir kayıp sonrası içsel boşluklarla mücadele eden bir karakterin bakış açısıyla, acıyı yorumluyoruz. Açıkçası filmin senaryosunu pek etkili bulmadım. Birçok sahne aşırı zoraki gibi geldi. Özellikle karısı yeni ölmüş bir karakter için (her ne kadar akli dengesini kaybetse de) yaratılan senaryo çok saçmaydı. Hatta karakterimizin içinde yarattığı boşluğu bu kadar içselleştirip, yine kendi içinde bu kadar hızlı öldürmesini de pek mantıklı bulmadım. Fakat buna rağmen bir şekilde sizi içinde tutuyor bu yapım. Yine de beklentisiz izlemekte fayda var. Şahsi görüşüm, bu tarz yapımların aşk, sadakat ve tutku kavramlarını öldürdüğü yönünde. Zira içinde aldatma olan, hislerin değersizleştirildiği ya da bu denli keskin dönüşleri hiçbir şey olmamış gibi anlatan yapımların insan ruhuna ya da duygularına pek iyi gelmediğini düşünüyorum… Bu elbette ki kişisel bir görüş. Yine de bu durum bende, filmdeki etkisizliğin yanında tuz biber oldu diyebilirim.

memoliiy 1 year ago

Tabi ki Senden Hoşlanıyorum

Lee Kkoch - Nim

2 Gönderi

Her şeyden önce, yorumuma şu alıntılarla giriş yapmak istiyorum. "Bazı insanlar yumruklar yerine kelimelerle karşılarındakini yaralamayı tercih eder. Fakat dışarıdakı yaralar iyileşirken, içerideki yaralar leke bırakır ve insanı yavaş yavaş öldürür. Sende bunu yaptın işte, sözlerinle masum birinde leke bıraktın."…devamıHer şeyden önce, yorumuma şu alıntılarla giriş yapmak istiyorum. "Bazı insanlar yumruklar yerine kelimelerle karşılarındakini yaralamayı tercih eder. Fakat dışarıdakı yaralar iyileşirken, içerideki yaralar leke bırakır ve insanı yavaş yavaş öldürür. Sende bunu yaptın işte, sözlerinle masum birinde leke bıraktın." "Şu hayattaki en iğrenç suçlardan biri, insanların sevgisini bir silah gibi kullanmaktır" Evet, tam anlamıyla beni şaşırtan bir kitap oldu. Kapağına bakıp, "aşırı hoş duruyor, bence güzel ve soft bir aşk hikayesi var" diyerek aldığım ama şok üstüne şok yaşadığım bir 130 sayfayı geride bıraktım. Sevgi kavramının aslında nelere kadir olduğunu, "seni seviyorum" sözlerinin insan yüreğine neler yapabileceğini bu kadar kötü bir şekilde görmek beni bir noktada değiştirdi diyebilirim. İnsan okuduğu her eserden iyisiyle veya kötüsüyle bir şeyler alır. Benim ise bu eserden aldığım ana fikir, sevginin sınırlarının olmaması. Şahsen, bende yapı olarak öyle bir insanım. Bir insan sevilirse tam sevilmeli ve o insan için her şey yapılmalı fikrine sahibim. Elbetteki önceden böyle düşünmüyordum fakat insan değişiyor.. Bu kitap ise benim gibi düşünen, Hae-Joo adlı karaktere ev sahipliği yapıyor. Lakin yazarımız sevgi ve takıntı arasındaki farkı çok net bir şekilde betimliyerek aslında sevgi denilen kavramın insanlardaki karşılığının çoğu zaman kabul edilemeyen takıntı olduğunu öne sürüyor. Keza baş karakterimiz de sevgi kavramının arkasına sığınırak sergilemiş olduğu narsistlik ve ben-merkezli davranışlarını ustalıkla hayatındaki insanları kontrol etmekte kullanıyor. (İlk başta öyle sanıyorsunuz) Fakat bir hikaye en az iki kişiliktir, öyle değil mi? Sayfalar geçtikçe narsist ve ben-merkezli tavırların ne denli örtülebileceği, renk verilebileceği ve insanı nasıl da manipüle edebileceğine şahit olmak beni şaşırttı. (Hala öyle sanıyorsunuz ama her şey siyah ve beyaz kadar net olmuyor) Ve şunun farkına vardım ki, aslında bu kitap çoğu kişinin içinde bulunduğu ama kabul etmek istemediği bir hikayenin özeti gibi adeta. Sevgi ve fedakarlık kavramları benim için birer kırmızı çizgidir, zira kırmızı çizgi aşılırsa insanın insanda hayat bulması sonlanır... Biraz daha detaylandıracak olursam, kitap soft ve tek taraflı başlayan boyalı, göze hoş gelen hikayeden bir anda bambaşka bir yere evriliyor ve okuyucuyu kesinlikle içinde tutuyor. Sonunda ise ilişkiler noktasında "her şeyin ölçüsü, zarar gördüğün anda bitmeli" mesajını veriyor yazarımız ama ben bu görüşe katılmıyorum. Çünkü ilişki denilen şey tatlının yanında acıyı da gerektirir. Anlayışın yanında fedakarlık, sevginin yanında vazgeçişi barındırır. Kısacası birçok dinamiğin yer aldığı ve milyonlarca yıldır süre gelen bu duyguyu yazarmızın birkaç olayla ve narsist tavırla "Aslında ilişkiler sevgi üzerine kurulmalı" mesajını pek de sağlam temeller üzerine inşa edilmeyen bir binaya benzetebilirim. Açıkcaksı Ha-Rok ve Hae-Joo'nun hikayesini okurken "sevgi" kavramının çok boyutluluğunu fark etmemek elde değil. Hikaye güzel, şaşırtıcı bir olay örgüsüne sahip ama yazarımız tarafından biraz fikir empozesi hissettim diyebilirim. Çünkü bu kavram, insan (ne yaparsa yapsın) tam olarak karşıdakının anlayamayacağı bir takım şeyler barındır. Bu sebeple iki karakter arasında yaşanan bu ilişkiyi her ne kadar tanrısal bir gözle okumuş olsam dahi, konu hakkında yargı vermekte çok zorlandım. Zira her insanın bu hikaye hakkında farklı düşüneceğine eminim. En basitinden ben yazara bile katılmıyorum. Sizler ne düşünürsünüz okurken bilemem. Fakat kitap güzel, okunmasını tavsiye ederim elbette. Bu ilk yorum, umarım okuyacak kişilere faydalı olur.

memoliiy 1 year ago

My Happy Marriage

Akumi Agitogi

31 Gönderi

Uzun zamandır bu kadar tatlı bir anime izlediğimi, hatta animeyi geçtim böyle bir film ya da dizi izlediğimi hatırlamıyorum. Genelde mizaç olarak biraz zor ve katı bir ruh haline, hatta davranışlara sahip bir insanım lakin bu dizinin istisnasız her bölümü…devamıUzun zamandır bu kadar tatlı bir anime izlediğimi, hatta animeyi geçtim böyle bir film ya da dizi izlediğimi hatırlamıyorum. Genelde mizaç olarak biraz zor ve katı bir ruh haline, hatta davranışlara sahip bir insanım lakin bu dizinin istisnasız her bölümü ya da en azından ufak bir sahnesi bile bana "ya sizi ben yerim" demeyi başarttı. Aşırı şaf, temiz ve duygusal karakterlerle örülü, sıkmayan bir olay (ki bazı sahneler hafiften ona doğru kayma eğiliminde olsa dahi ilerleyen dakikalarda toparlıyorlar) ve soft bir dünya bizleri karşılıyor. Açıkcası bir evlilikten beklentiniz ne diye sorsalar ve bize bunu dizi ya da film olarak göster deseler, ilk seçeneklerim B99'dan Amy ve Santiago, Gurur ve Ön Yargı'dan Elizabeth ve Darcy ya da Godfather'dan Michael ve Apollonia olurdu ama bu diziden sonra kesinlikle kararım Miyo ve Kudo ikilisi olacak. Çünkü çoğu yapımda ve artık değişen dünya düzeni ya da sinema evreninde bu kadar temiz ve duygusal, iki karakterin birbiri için savaştığı ve bu savaştan daha da önemlisi, birbirlerine saygı duyarak hayatlarını ona göre şekillendirmeleri konusu çok fazla yabana atıldı. Çoğu dizi ya da filmde bir karakter olur, arka planı hafiften işlenir ama ilerleyen zamanlarda buna dair en ufak bir kırıntı dahi görmeyiz ya da nadiren görürüz. Fakat bu yapım ya da daha doğru bir tabirle bu karakterler için aynı şeyi diyemem. Özellikle Miyo bu konuda harika işlenmiş. Anlattığım bu sebepler yüzden dizinin bazı noktalarını çok değerli buluyorum. Ne kadının ne de erkeğin üstün olduğu, kadının ve erkeğin yeri ve konumlarına duyulan bağlılık hissini görmek, bana zamane ilişkilerini de sorgulattı diyebilirim. Herkse hitap edecek bir yapım olduğunu düşünmüyorum, o yüzden tavsiye noktasında bir şey demem pek uygun değil lakin benim gibi uzun zamandır karmaşa ve gürültüden sıkılan ve tabiri caizse deniz kenarında kafa dinlemek isteyenlerden iseniz göz atabilirsiniz. Elbette tamamen güllük gülistanlık geçmiyor dizi, klasik olarak arka planda işleyen kötü güçler ve evreni kurtarma görevleri filan da mevcut, aksiyonsuz anime olmaz zaten ama ben bu tarafının çok ağır bastığını söyleyemem. Açıkcası yapımcılar iki konuyu da eşit şekilde harmanlamaya çalışıyor ve iki farklı izleyici kitlesini ekranda tutmak istiyor ama ben anlattığım kısımların daha ağır bastığını ve dizinin vurucu noktasının bu olduğunu düşünüyorum. Yeni bölümü iple çekmekle beraber herkese bir Miyo ve Kudo diliyorum :)

memoliiy 1 year ago

Anne with an E

Moira Walley-Beckett

425 Gönderi

Açıkcası bu dizi bende bir nevi Game Of Thornes esintisi bıraktı. Şimdi ne alaka diyebilirsiniz fakat ilk iki sezon çok iyi ve dolu dolu geçerken son sezon garip bir eksiklik hissettiğimi belirtmeliyim. Tabi GOT'da son sezon katledildi ama yine de…devamıAçıkcası bu dizi bende bir nevi Game Of Thornes esintisi bıraktı. Şimdi ne alaka diyebilirsiniz fakat ilk iki sezon çok iyi ve dolu dolu geçerken son sezon garip bir eksiklik hissettiğimi belirtmeliyim. Tabi GOT'da son sezon katledildi ama yine de benzer bir durum var :) Artık Anne'in yaş aldıkça ilk sezonlarda yansıttığı çocukluğu ya da saflığı görememek mi yoksa daha farklı bir durum yüzünden mi böyle oldu henüz bende bilmiyorum ama bu eksiklik beni son sezonda diziden bir hayli kopardı. Birçok duyguyu içinde barındırıyor bu dizi, hepsini de çok güzel işliyor. Karakterler yapı olarak kusursuz, "bu niye burada" diye söylenecek hiçbir durum yok fakat şöyle bir eleştiri yapmak gerekiyor. Dizi boyunca her şey o kadar Anne etrafında geziniyor ki, onlar kadar önemli olan arkaşları ve ailesinin yan hikayeleri tam olarak çöpe atılmış. Yani bir tutam onlardan bahsedelim, Anne'e biraz konu çıksın, sonra unutulur gider diye düşünmüş olsa gerek ki yapımcılar, böyle bir şeye karar kılmışlar. Son olarak değinmek istediğim diğer bir nokta ise eşitlik konusu. Yani kadın erkek eşittir ya da kadın daha üstündür anlayışını dizide fazlaca göze sokmaları biraz tırmalıyor diyebilirim. Olay bunu yapmaları değil aslında. Hikaye Anne ve gelişimini konu alırken bir anda çoğu yolun buraya kayması. Bir zamanlar Netflix'in her yapıma "bir tutam siyahi, hayat kurtarır" politikasını aşıladığı dönemin renk değiştirmiş hali gibi geldi açıkcası. Genel olarak izlenir fakat bahsettiğim konular sebebiyle seyir zevkim çok fazla baltalandı. Bende böyle durmadım, kitap setini aldım çünkü konunun orada daha iyi işleneceğini düşünüyorum ve bunun yanında özellikle Diana'nın geleceğini çok merak ediyorum. Zira bir dizide aradığım, karakter profili, yaşantı ve görüş olarak bittiğim nadir karakterlerden birisiydi ve sırf onun hikayesini öğrenmek için kitap serisini okumaya başlayacağım. Fakat 8 kitap biraz fazla geldi, yani ne yazmış olabilirsiniz de 8 kitap tutmuş olabilir Ey Montgomery... Cidden merak ediyorum. Yüzüklerin Efendisi 3, GOT 8, Yerdeniz 6 kitapla hikayeyi anlatırken Montgomery, senin kaleminin betimlemesi benim için süpriz olacaktır :)

memoliiy 1 year ago

Kur'an'ın Anlattığı Tarih: Türkiye

Talha Uğurluel

2 Gönderi

Çok farklı bir eser... Ne zaman çıktığını bilmediğim fakat Timaş'ın "yeni baskı" listesinde görüp kapağı ve ismiyle ilgimi çeken bu kitap benim "genel olarak" beğenimi kazandı diyebilirim. Aslında pek çok farklı noktaya değiniyor yazar. Yazar mı? Benimde ilk defa ismini…devamıÇok farklı bir eser... Ne zaman çıktığını bilmediğim fakat Timaş'ın "yeni baskı" listesinde görüp kapağı ve ismiyle ilgimi çeken bu kitap benim "genel olarak" beğenimi kazandı diyebilirim. Aslında pek çok farklı noktaya değiniyor yazar. Yazar mı? Benimde ilk defa ismini duyduğum Talha Uğurluel. İsmini artınca direkt olarak "YouTuber" diye lanse edilse bile kitapta bu tarafın pek ağır bastığını söyleyemem. Kendisi aynı zamanda bir tarihçi fakat bu kitapta o kimliğinin de ağır bastığını söyleyemem. Konu itibariyle ilgi çekici bir kitap, buna şüphe yok ama anlatım metodlarının herkese hitap edeceğini pek sanmıyorum. Kısa bir anlatım, kaliteli dipnotlar (tam anlamıyla dipnot sayılmaz, okuyunca fark edeceksiniz) ve sıkmayan bir üslubu mevcut kitabın. Daha çok "okuyan bilmez, gezen bilir" düşüncesine hakim olduğunu düşünüyorum yazarın. Zira anlattığı her olayı neredeyse gidip görmüş ve belgelemiş ve bunu da kitabına kaliteli bir şekilde aktarmış diyebilirim. Bunun yanında "Sanki uyuyor gibiydiler" adlı konu başlığının gerçek olma ihtimali ise benim tüylerimi ürpertti. Okuyunca ne demek istediğimi elbetteki anlarsınız. Fakat bir çok noktada inançsız ya da sorgulama durumunda olan insanlar için pek anlamlı olmayacak bir çok sayfa da mevcut. Kitabın eksilerine geçecek olursam, üç tane rahatsız olduğum konu mevcut. İlk konu, yukarıda da bahsettiğim gibi, kısa anlatımlar. Şahsen ben bu durumu bazı başlıklarda beğendim, bazılarında ise pek beğenmedim. İkinci konu, isminin yanındaki tarihçi kimliğini ön planda tutmaması ve çoğu bölümü adeta gezi turu rehbercisi gibi anlatması. Bu durum biraz göz tırmalıyor diyebilirim. Üçüncü konu ise kitabın ismi. "Kuran'ın Anlattığı Tarih" olarak lanse edilen bu kitabın pek de bu ismin hakkını verdiğini düşünmüyorum. Yazarın daha çok kendi gezdiği ve yorumladığı konuları bir ya da iki ayetle temellendirip geçmesi bende bu hissi uyandırdı diyebilirim. (ki bazı konu başlıklarında bunu bile yapmıyor) Belki benim beklentim daha farklı ya da fazlaydı, sorun bu da olabilir ama yine de bu durumu beğenmedim diyebilirim. Bu üç konu dışında kitaba şans verilmeli diye düşünüyorum. İlgisini çeken kişiler okumalı. Konu olarak dağınık bir anlatım var, kronolojik bir okuma beklemeyin. İlk namazgah ve Nuh peygamberle başlayıp hafiften bir Musa'ya, oradan İsa ve Hristiyanlığa, en son da İslam'a bağlayıp kitabı bitiriyor diyebilirim. Konular birbirinden çok uzak ve bağımsız lakin konu başlıklarının çeşitli alt başlıkları ilgi çekici. Ufak bir dünya turu atıyormuş hissi uyandırıyor. Dün aldım ve bugün yarısına geldim kitabın ama yinede genel bir bakışla tavsiye edebilirim. Alın, okuyun.

memoliiy 1 year ago

Churchill at War

Frederick Rendina

1 Gönderi

Klasik bir Netflix belgesi. Klasik ama klişe. Sürekli bir tarafın yüceltildiği, diğer tarafın ise gömüldüğü bir dört saat... Anlıyorum, belki bu dizi çekimini hayata geçirebilmek için yapılan özel bir şey ama bu kadarı fazla. Sürekli övülen bir Britanya imparatorluğu, klasikleşmiş…devamıKlasik bir Netflix belgesi. Klasik ama klişe. Sürekli bir tarafın yüceltildiği, diğer tarafın ise gömüldüğü bir dört saat... Anlıyorum, belki bu dizi çekimini hayata geçirebilmek için yapılan özel bir şey ama bu kadarı fazla. Sürekli övülen bir Britanya imparatorluğu, klasikleşmiş "yüce gücüyle ortaya çıkıp patronluk taslayan" Amerika anlatısı ve katil Hitler. Son izlediğim birkaç belgeselde de aynı konu üzerinden bu anlatım mevcuttu. Netflix'in 1-2. Dünya savaşları serüveninde bu yoldan ne zaman döneceklerini çok merak ediyorum açıkcası. Ya hadi bunu geçtim, belgeselleri çekerken hiç mi "Greatest Events of WWII in Colour" yapımından ilham almıyorlar, anlamıyorum. Ne anlatım ve tarafsızlık olarak, ne de tarihçi kadrosu ile o belgeselin yanından bile geçemiyor bu yapım. Özellikle son bölümde -kendileri bile anlamış olacaklar ki- Churchill'i biraz daha hatalarıyla ele aldılar. Fakat bu çok gözüme battı benim. Yani "taraflılığı biraz boyamak lazım" diye düşünülerek yapılmış bir hareket gibi. Bunun yanında iyi tarafları yok değil mi, var. Churchill'in yaptıklarıyla kaleminin anlattıklarını birleştirmeleri, politik tavırlardan ziyade yer yer hayatına değinmeleri, içinde bulunduğu çıkarların veya hataların ahlaki boyutu altında ezilmelesini ya da yükselişini işlemeleri keyifliydi lakin bu tek taraflı bir durum. İşte bu noktada insanın canı sıkılıyor. Ne Hitler tarafında, ne Stalin tarafında, ne de Roosevelt tarafında bu hassasiyet yoktu. Elbette Churchill'i anlatan bir belgesel olabilir ama Churchill belgeseli diye de bu denli karşı tarafı yeren bir "tarafsızlık abidesini (!)" de izleyicilere belgesel diye sunmamalılar. Bu sorunlar benim için rahatsız edici değil diyenler izleyebilir, tarihi seyir açısından herhangi bir yanlışlık bulunmuyor. Churchill'i biraz daha yakından tanımak için de izlenebilir lakin anlatım süzgecinden sağlam geçirmek gerekiyor bazı kısımları...

memoliiy 1 year ago

Rıhtımlar Üzerinde

Elia Kazan

11 Gönderi

Öncelikle filmi beğenmediğimi söyleyerek başlamak istiyorum. Bunun iki sebebi var, kısaca sıralayacak olursam; müzik seçimi rezalet, konu her ne kadar eski bir yapım olsa dahi çok klişe... Oyunculuklar fena değildi, kült filmlerde görünen o bayat hissiyat yoktu lakin konu çok…devamı

memoliiy 1 year ago

Not Defteri

Nick Cassavetes

201 Gönderi

Hayatım boyunca Before Sunrise kadar etkileyici, anlamlı ve hatta beni ağlatan bir film izlemem diyordum ama bu film... Mahvoldum. Gözyaşlarım gereğinden de fazla aktı. Hatta bir sahnede kendimi durduramadım, sağolsunlar ki oda arkadaşlarım hemen kendime getirdi beni. (Bir tanesi hariç,…devamı

memoliiy 1 year ago

"Kişisel hislerim" gönderisinin üzerinden bir ay geçmiş, bence kafi. Şimdi kimsenin ilgilenmediği ama benim için hayati öneme sahip olan bu gönderilere bir yenisini ekleme zamanı. Well, well, well... Nereden ya da nasıl başlayacağımı tam olarak kestiremiyorum. Hayatım biraz fazla durağan…devamı"Kişisel hislerim" gönderisinin üzerinden bir ay geçmiş, bence kafi. Şimdi kimsenin ilgilenmediği ama benim için hayati öneme sahip olan bu gönderilere bir yenisini ekleme zamanı. Well, well, well... Nereden ya da nasıl başlayacağımı tam olarak kestiremiyorum. Hayatım biraz fazla durağan geçiyor. Beklediğimden de fazla... Bu rahatsız etmiyor aslında, aksine zevk almaya başladım. Üniversitemin tatlış ama fazla gürültülü kahvehanesinde kulaklığımı takıp şiir yazmak keyif veriyor artık. Bazen aniden gelen depresyon zorluk çıkarsa bile memnun olmayı öğrendim. Önceleri her şeyden rahatsız olan, asla tatmin olmayan ben, bu duvarımı kendiliğinden yıktı. Fazla mükemmelliyetçi olmanın anlamı her gün damla damla süzülüyor yanağımdan. Elbette tamamen bitmeyecek, içimde hala bazı inançlar için geçerli olan o "mükemmel olmalı" düşüncesi daima varolacak ama genele vurduğumda, biraz daha eriyor içimdekiler. Keza geçmişe baktığımda kendimi, olmak istediğim insana ulaşmaya çalışan bir avare olarak görüyordum. Artık buna bile inanmıyorum. Gerçekten de olmak istediğim gibi bir insan olduğumun inancı var içimde. Tahminim doğruysa, bir kaç aşamadığım konu dışında mükemmeli arayan basit bir insanmışım. Basitliğin anlamını ise kibrimin ve şefkatimin derinliklerinde kavradım. İkisinin de birbirini sevdiğini, zıtlıklarına rağmen birbirinden kopamayan eşler olduğunu anladığım gün, kendimle barıştım. İnsanlara baktıkça umutsuzluğa giden ayaklarım, hiçliğe sürüklenen zihnim artık daha berrak. Hala gereğinden fazla düşünüyorum, orası ayrı bir konu ama artık kusurlar hakkında düşünmeyi bıraktım. Bazı konularda mükemmelliyetçi ama hafif kusurlu insanların varlığı daha hoş gelmeye başladı. Bunu ise yazdıkça kavradım. Zihnimin oluşturduğu portlere sığan insanların hayatlarını düşünerek, onları tartarak, karşılarında onlarla konuştuğumu hayal ederek fark ettim bunu. İnsanları kusurlarıyla kabul etmek rahat hissettirdi. Fakat bir şüphe uyandırmadı da değil. Hatalar bitirebilir, telafisi olmayan şeyleri meydana getirebilir. İşte bunu aşamadım. İnsanlara olan kronik güvensizliğim, umutsuzluğum, sadakate olan inancımın azlığı ve hayatın diğer yüzü hemen kendini gösterdi. Çoklu denklemlerin içinde yüzen, nereye gittiğini bile bilmeyen, kendi içinde büyük ama rabbine, inandığı değerlere karşı kendini karıncadan bile küçük hisseden birisine dönüştüm. Hem iyiliği görüp iyi hisseden, aynı gün kendini kötülükle beraber mezara koyan basit bir insanmışım galiba. Hayatın anlamı çok garip. Hissettiğin şeylerin yüceliğini sığdıramamak garip. Satırların efendisi gibi hissetmek ise daha da garip. Düşüncelerine zihnen söz geçirememek ama fiilen susmak... Akıl alır gibi değil! Yapamadığım, diyemediğim bir kaç şeyi bu sıralar çok düşünüyorum. Aslında yapabilirim lakin alacağım sonuçtan çekiniyorum. Onun yerine yazıyorum. Düşündüğüm noktalara fiilen zerre etkisi olmayacak olan bir şeyi sürdürmek mantıklı mı? Değil elbette ama yazan adamın başka ne işi olur? Düşünür, yazar. Atilla İlhan ya da Abdülhak Hamit gibi değilim sanırım ben. Onlar biraz daha aktif. Ben daha çok Ahmed Arif gibiyim, en azından satırlarımda onu görüyorum. Ya da Poe gibi. Biraz daha tutkulu, ölümün kıyılarında gezen. Hislerine kırbaç geçiremeyen ama bunların içinden çıkmak yerine boğulmayı tercih eden. Sorsam sanırım Ahmed Arif'e, "yazmak mı yoksa bir şeyler yapmak mı?" diye, "Yaptığım zaman ölmeyeceğim ne malum, satırlarımda can vermek kafi" der diye düşünüyorum. Poe zaten ölü... Bende öyleyim sanırım, ölü ama zevk almaya çalışan. Zevkim ise doruklarında, düşüncelerimle muhabbet etmekten zevk alıyor! Öznenin eksikliği muallakta, bu ise harap ediyor her şeyi. Gece, sisli bir yolda ışık arayan kimselerden geliyorum sanırım. Şimdilik, kendime birikiyorum. Biriktiriyorum daha doğrusu. Yaşadıklarım, isteklerim ve hayallerim o kadar küçük ki. Basitliğin içinde umarım yücelebilirim. Zira basitlik mutluluk veriyor ama yüceliği de istemyior değilim. Kendi küçük kabuğunda sıcak bir saadet istemek yeter sanırım insanoğluna. En azından bana. Yalnız şöyle bir bakınca, hayatıma girecek olan o kişiye karşı ne de çelişkili olacağım kim bilir. Umarım anlayışlı biridir... Sever beni. Ama azından kendimi topluluk içinde rahatça soyutlamanın verdiği huzur var... Bu da iyi bir şey. (Artık Öyle) Soyutlandıkça insan zihni alemlerin dünyasına karışıyor derler. Sahiden de öyle. Yapılan ve edilen her şey, gözde hem çok büyük, hem de çok küçük oluyor. Bunu elbette ki çoğu kişi anlamayacak ama kime ne, burası benim. En azından şimdilik...