(@) - Raf

Oscar Wilde’ın eseri, Narkissos mitinin ete kemiğe bürünmüş, aynı zamanda da mistik bir yankısı gibidir. Çünkü her insanın içinde bir hedonist vardır; gizli arzular, saklı tutkular ve gözlerden uzak kaldığında ortaya çıkan o etik dışı canavar… Eğer bütün bu ikiyüzlülüklerimiz…devamıOscar Wilde’ın eseri, Narkissos mitinin ete kemiğe bürünmüş, aynı zamanda da mistik bir yankısı gibidir. Çünkü her insanın içinde bir hedonist vardır; gizli arzular, saklı tutkular ve gözlerden uzak kaldığında ortaya çıkan o etik dışı canavar… Eğer bütün bu ikiyüzlülüklerimiz bir portreye yansısaydı, biz de Dorian gibi kendi görüntümüze bakamaz, yüzümüzü çevirmek zorunda kalırdık. Hayatta yaptığımız şey de çoğu zaman budur: Defolarımızı gizler, en cilalı yanlarımızı başkalarına gösteririz. Böylelikle kendimizi bir topluluğun parçası olmaya değer buluruz. Ne var ki insan, yalnızca başkalarının manipülasyonuna kapılmaz; çoğu kez kendi manipülasyonlarını da üretir. Vicdanını avutmak için merhamet oyunları oynar, kendi içindeki şeytanla küçük pazarlıklar yapar. Dorian’ın karanlığa sürüklenmesinde asıl etken Lord Henry miydi? Yoksa Dorian, Henry olmasa bile bir gün kendi şeytanıyla anlaşacak mıydı? Bunu asla bilemeyiz. Ama şunu biliriz: Yaşlanmak, çirkinleşmek, kabul görmemek… bunların korkusu her birimizin içindedir. Jung, insan kişiliğini incelerken içe dönük ve dışa dönük tiplerden söz eder. Fakat ona göre, baskın yönümüz her ne olursa olsun, öteki tarafı da içimizde taşırız. İnsan, ne kadar bireysel yaşarsa yaşasın, eninde sonunda bir toplumun parçası olmaktan kaçamaz. Bazen küçümsediği, bazen de kendini üstün gördüğü o toplum, dönüp dolaşıp yine sığındığı bir ayna olur. Çünkü insan, yalnızca kendi karanlığında değil, toplumun gölgesinde de var olur. Hasılı kelam Dorian Gray, Oscar Wilde kadar bizlerin bir biyografisini sunar. Bunu öyle cesurca yapar ki sanatın salt güzellik ve estetik yanlarıyla ilgilenenleri dumura uğratır, eleştiri oklarını üzerine çeker. Sonra hepimiz düşünürüz biraz acaba hangi personamız bize en yakın olanıdır ya da acaba gercekten salt sadece bize ait olan bir hamur var mıdır içimizde?