Birbirini tanımayan iki üniversite öğrencisinin karavanla Berlin'den Portekiz'e olan yolculuğunu anlatıyor.Yolculukta kapitalizm,aşk,evlilik ve cinsellik gibi türlü felsefi sohbetler var,ve bu da çok güzel işlenmiş.Diyaloglar basite kaçmamış,bahsedilen düşünce izleyiciye sanki yüzde yüz doğruymuş gibi dayatılmamış ve izleyiciye de düşünme fırsatı verilmiş. Ki zaten iki karakterde farklı düşüncedeler çoğu zaman. Filmde ki ortamlara,manzaralara da ayrı bir parantez açmak gerekir ki gerçekten çok mükemmellerdi.Bir de çekim açılarının iyi olmasıyla nefis bir görsel şölen izliyoruz.(Belki biraz abartmış olabilirim ki sanmıyorum).İnsanda,karavan alıp dünyayı gezme isteği uyandırıyor. Bazıları filmin uzunluğunu fazla bulmuş fakat uzun olması bence daha iyi olmuş.Yolculuk filmleri uzun olmalı çünkü en az yolculuk yapmış kadar seni yormalı.Filmi bitirdiğinde bu yorgunluğu üzerinde hissetmek gibisi yok.Filmi izlerken hiç kımıldamamışsındır ama sanki o yolları sen ilerlemiş gibisindir.Artık o filmi izlemeye başladığın kişi değilsindir.Kendini içsel olarak geliştirmiş zannedersin veya hissedersin.Zaten gerçek hayatta da yolculuklar fiziksel olduğu kadar içsel değil midir?İşte bu film bunu başarmış.(8.7)
Posts
Güzeldi.biriyle uzun bir yol yapmanin ne kadar guzel olduğunu anlatan,biraz fazlaca seks muhabbeti var,onun haricinde gerçekten keyifli ve güzel vakit geçirmelik bir film.
Herkese merhaba 🌵 Arada bir girip çıktığım Instagram'da azıcık kaydırdım, karşıma bir psikolog çıktı. " Çiftlere önerdiğim film" adı altında tanıtıyordu bu filmi. Genelde bu tarz yorumlara inanıp da film izlemiyorum, burada sizin yorumlarınızı okuyup karar vermek daha önemli benim için ama bir şans vermek istedim. Filmde iki üniversite öğrencisinin zorlu geçen günlerinde, bir şeyleri düzeltmek amacıyla yola çıktıklarını ve yolculukları boyunca aralarında doğan aşkı izliyoruz. "Bir insanı en iyi yolda tanırsın." diye bir söz vardır. Film boyunca aklıma bu söz geldi. 303 adını ise karavanın modelinden alıyor. Bir ilişki nasıl başlar, nasıl devam ettirilmelidir, tartışma anlarında nasıl bir tepki verilmelidir sorularının en güzel örneklerinden birini gördüm Jan ve Jule'un ilişkisinde. İlişkinin temelinde yatan o dürüstlük duygusunu, karşıt fikirleri olsa bile hayata çok farklı yerden baksalar bile birbirlerine karşı duydukları saygı çok güzeldi. Her şeye rağmen birlikte kalabilmelerini izlemek mükemmeldi. Zaten bana göre romantik ilişkilerin temelinde sevgiden önce saygı gelir. Aşk benim için önce saygı, sonra sevgi demektir. Filme dair tek eleştirim 2 saat 24 dakika olması. Durağan bir filmin bu derece uzun olması yer yer sıkılmaları meydana getiriyor. Bazı sahnelerdeki konuşmalar çok fazla uzatılmıştı, maalesef atlamak durumunda kaldım. Vaktiniz varsa, bir ilişki içerisindeyseniz veya bir ilişki nasıl meydana gelmeli, nelere dikkat etmeliyim diye merak ediyorsanız bu film size çok güzel bir örnek sunuyor. Keyifli seyirler dilerim. Filme puanım: 8/10
İnstagramda dolaşırken bir psikoloğun önerisine denk gelip izlemek istedim çünkü ilişkiler üzerine düşündürücü ve etkileyici bir film diye bahsediyordu. Sadece ilişkilerle ilgili değil her şeyden bahseden zıt görüşlü iki insanın karavanla yolculuğunu konu alıyor film. Tamamen tesadüfen yolda karşılaşıp bir yolculuğa çıkıyorlar. Film en başında beni etkilemişti. 2 saat 24 dakika ama ilk 1.50 'si ilgi çekiciydi. Sonra çok klasik bi şey oldu birbirlerine aşık oldular ve bütün çekicilik altüst oldu. Üstelik ilk başlarda konuştukları konular daha üzerine düşündüren şeylerken sonra aralarında doğal olarak yakınlaşma yüzünden hep cinsellik üzerine yorumlama yaptılar. Evet güzeldi kötü değildi ve izlerken umut izlese beğenir mi acaba diye düşündüm. Ve çoğu yerde onunla böyle bi yolculuk yapsak ne olurdu diye hayal ettim. Ama sonlarına doğru artık filmin konusu romantizm olunca içim bayıldı ve 1.5x hızlandırılmış izledim. Sahnelerdeki manzaralar ve karavan çok güzeldi. Kadın oyuncu da Kristen Stewart 'a benziyordu. Erkek olan da Ed Sheeran 'nin ikizi gibiydi. Başı iyi sonu sıkıcı bir filmdi ve bence şahsi fikrim düşüncem bu Almanca berbat bi dil.
bol diyalog, birbirini dinleyen ve anlayan iki insanı izlemek iyi geldi doğrusu çok özendim çünkü günlük hayatta sık rastlanan hızlı ve yüzeysel konuşmalardan farklı bir iletişimleri vardı bazen bir insanı gerçekten dinlemek, uzun bir yolculuktan daha uzak yerlere götürebiliyormuş
Öneriyle hemen açıp izlediğim güzel bir filmdi. Normalde böyle sakin ilerleyen filmleri falan sevmem diyordum ama beni yanılttı baya baya bana hitap ediyormuş. Ben gereksiz fazla felsefi derin konuşuyormuş gibi konuşan çiftleri pek sevmem çünkü konuşmak için konuşuyorlar genelde ama bizim filmimizde hiç mi hiç öyle değil kız da oğlan da birbirlerini etkilemek için vs değilde gerçekten o düşüncede oldukları için çok isabetli bir şekilde derin derin konuşuyorlar. Ayrıca tek konuşma demeyelim sessizlikten alınan huzur ve sadece rüzgarı hissetmek veya şöyle söyleyeyim sessizlikle sohbet etmek. Bunlar benim için değerli şeyleri sizi bilmem ama… Bazıları ilişki durumu için kıza bir şeyler diyebilir ama ben gerçekten izleyenlerin kızı anlayacağını düşünüyorum. Şunu da söylemeden geçmeyelim o atmosfer manzaralar nedir ya bayıldım. Bir doğa tutkunu olarak hayalimi gerçekleştirmişler. Bir karavan ve sen… müthiş bir şey.
yüzeyde iki gencin Avrupa boyunca yaptığı basit bir yolculuğu anlatıyor gibi görünse de aslında izleyiciye beklenmedik derecede duygusal ve düşünsel bir deneyim sunuyor. Film ilerledikçe Jule ve Jan’in sohbetleri sıradan bir tanışmanın ötesine geçiyor; insan doğası, ilişkiler, özgürlük ve hayat üzerine yaptıkları konuşmalar izleyen kişiyi de düşünmeye zorluyor. En etkileyici tarafı ise duyguların abartılı sahnelerle değil, küçük anlarla ortaya çıkması. Bazen kısa bir sessizlik, bazen bir gülümseme ya da basit bir bakış bile iki karakter arasındaki bağın nasıl büyüdüğünü hissettiriyor. Film bittiğinde akılda büyük olaylar değil, daha çok o yolculuğun bıraktığı his kalıyor: iki yabancının yavaş yavaş birbirini anlamaya başlaması ve bu süreçte izleyicinin de kendi duygularını sorgulaması.
Ben gayet beğendim.⚡
Filmi instagramda çiftlerin mutlaka izlemesi gereken film olarak görüp az önce eşimle bitirdik. Evet görsel zevk olarak çok güzel manzaralar var ve karavan seven biri için o yolculuğun tadını kesinlikle veriyor. Ama ilişki filmi olarak baktığımda bana çok hitap eden bir film olduğunu düşünmüyorum. Genel olarak sakin, dingin bir film. İçinden mesajlar çıkarmak isteyen için çok mesaj barındırıyor. Fakat o mesajları almak için de biraz diyalog sevmek ve dikkatli dinlemek gerektiğini düşünüyorum. İzlemeden önce filmin bu şekilde ilerleyeceğim bilseydim izler miydim sorusuna hakkımı başka bir filmde kullanır izleyecek hiçbir şey bulamadığım da açar izlerdim olarak yanıt verebilirim. **Spoiler** Jan'in bazı hareketleri (maymun taklitleri vs) ortama girmeye, adapte olmaya çalışan ergen erkekleri hatırlattığı için çok itici geldi. Filmin sonlarına kadar karaktere ısınamadım. Sonunda gösterdiği anlayış ve sabır karaktere ısınmamı sağladı. Jule'ün benim ilişki anlayışım göre en başta Jan'i kabul etmesi yanlıştı zaten bir kere. Sonrasında o gel-git tavırları, hayatında biri varken (kendi tabirine göre) başkasına aşık olmayı seçmesi, Jan'le ilişkisi başlayana kadar hamile olduğunu söylememesi, Jan'le sevgili olmasına rağmen "Alex'le konuşmam lazım belki dönmeyebilirim bile" demesi ve gitmesi, safım Jan'in de onu saatlerce beklemesi bana filmi izlerken saçımı başımı yoldurdu.
O kadar estetik algima uyan bir film ki. 32 dis izledim koca filmi. Yıllardır zihnimde yaşattığım her şey var. Zihnimin bir filmi çekilse bu olurdu. Ben bu film olmak isterim. Karavanimla, muhteşem yollar, deniz kıyıları, ormanlar, kerpiç evler, katedraller.... Ve aşk.









