Skip to content
Raf
Beyaz GecelerMovie · 1957

Posts

Merhabalar değerli Raf sakinleri 🩵 Uzun bir aradan sonra aylar ayları bir yıllık sessizliğimi kuzeyden ese ese dönüp dolaşıp güneye, Akdeniz kıyılarına konmuş bir uyarlamayla bozuyorum 🫠 Karşınızdaa Dostoyevski'nin "Beyaz Geceler" kitabının İtalyan uyarlaması... Film, güzel ve akıcıydı ama kitap bağlamından bir miktar uzak düşmüş ve kendi ayakları üzerinde canlanmış bir uyarlama olmuş. Karakterler İtalyanlara özgü o çok konuşkanlıktan ve sıcakkanlılıktan fazlaca nasiplerini almış ki araya entrika bile sıkıştırmışlar 😂 Sinematografisi gayet hoştu. Kamera açıları, karakterlerin, nesnelerin konumlandırılması, ışık kullanımı vs. çoğunlukla göze anlamlı ve estetik geliyordu. Yine de lakin diyerek ufak bir ek açmalıyım bu noktada... Film boyunca dolaştıkları o sokaklar, köprüler o kadar tedirgin edici geldi ki gözüme. Adeta yıkık, dökük, berduş mekanı harabeler... Hele bir de gece saati daha da beter. O kız nasıl dolaşsın bir başına oralarda diye bir sorguluyor insan 🥲 Muhtemelen karakterlerin yıkık hayallerine, dökük ruh hâllerine, meçhul bir bekleyişte harap olmuş kalplerine benzetmedir bu virane mekanlar ama görsellik bazı sahnelerde pek de hoşuma gitmedi. (Rus versiyonu bu açıdan daha estetik mekan görselleri sunmuş bence. Sahicilik noktasında yorum değişir belki ama Rus hâlindeki işleniş, bana daha çok hitap etti diyebilirim zira daha fazla detaylandırılmıştı.) Görsellikte beni asıl rahatsız eden harabelerden ziyade su kanallarının kenarındaki o daracık yollardı aslında. Adeta kanalizasyon kenarlarında dolaşıyorlarmış gibi hissettiriyordu. Her an tifo falan bir hastalık kapacaklarmış kaygısı hissettirmesini amaçladıklarını sanmıyorum fakat psikolokumun hafiften bir bozulduğunu da ekleyeyim 😅 Film açık hava mekanları yerine tamamen yapay bir stüdyoda çekilmiş, filmin atmosferi rüya hissiyatı veriyordu. Bu hoştu, buna lafım yok. Kanalların kenarındaki o daracık yollarla eleştirdiğim de bu yapaylık değil, oyuncuların o yapaylığı hissettirmesiydi. Yani çıkışı, yönü olmayan yollarda dolandıklarını hissettirmeleri... Yapay bir alanda sıkışmışlık hissi sarması... Bekleyişin o ızdıraplı anına sıkışmışlıkla, o bir türlü akmayan zamanla bir milim dahi yol alınamıyor olmak değil bahsettiğim his. Doğal, gerçek yollarda insan nereye gideceğini bilmese dahi bir yönü vardır, buradaki o yönsüzlük bir tuhaf hissettiriyordu. Tam açıklayabildim mi emin değilim.. Toparlarsam kısacası bazı görsellik ve oyunculuk noktasında beğenmediğim yerler vardı. Görsellik bağlamında söylediğim gibi, bu kanal kenarlarında ne yana gideceklerini kendileri de bilmiyormuş gibi bir eğreti dolanmaları ve oyunculuk bağlamındaysa kızın kendini yerden yere atarak ağladığı, kitap okurken sinir krizi geçirdiği, bir de ipini koparmış gibi koşturup bayıldığı sahnelerdeki oyunculuğu aşırıya kaçmış bir hâlde yapaylaştığından bu sahneler gözüme bir miktar rahatsız edici geldi, bu tarz bazı (belki minik diyebileceğim) detayları haricinde filmi görselliğiyle, oyunculuğuyla, geneliyle beğendim. Özellikle dans sahnesi çok hoştu. Kendilerini paralarcasına dans etmelerinin de hem enteresan hem acayip bir cazibesi vardı. Birtakım eksantrik koreografiler silsilesi izledik🕺🏻😂 Ayrıca; Beyaz Geceler'in "Shabhaye Roshan" (2003) diye bir İran, bir de "Belye Nochi" (1959) (IMDb'de 1960) diye Rus uyarlaması daha var. Benim için Rus versiyonu daha ön plana çıktı, bu üç film arasında Belye Nochi'yi daha çok beğendiğimi de buraya not düşeyim. 8/10 ⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️☆☆

Le Notti Bianche, hayal ile gerçeğin iç içe geçtiği, duygusal olarak sarsıcı ama görsel olarak büyüleyici bir film. Visconti’nin bu siyah-beyaz uyarlaması, Dostoyevski’nin aynı adlı kısa romanından esinle yapılmış ama şiirsel diliyle sinemanın kendi diline ustalıkla çevrilmiş. Marcello Mastroianni’nin canlandırdığı Mario karakteriyle, tekinsiz bir romantizmin tam ortasında buluyoruz kendimizi. Nino Rota’nın müzikleri eşlik ediyor bu melankolik dünyaya; her nota, gecelerin yalnızlığına eşlik eder gibi. Film, sadece bir karşılaşma ve kaçırılmış ihtimal hikayesi değil; aynı zamanda bekleyişin, yanılsamanın ve insanın kendi içindeki boşluğa sarılışının hikâyesi. Sinematografisiyle çok özel bir yerde duruyor. Yapay ama etkileyici stüdyo sokakları, kurmaca ile gerçek arasındaki çizgiyi kasıtlı olarak belirsiz bırakıyor. Sokaklar sessiz, geceler uzun, zaman ise neredeyse sabit. Tüm bu atmosfer, karakterlerin içinde sıkıştıkları duygusal hâli yansıtırken izleyiciyi de gerçeklikten koparıyor. Finalde ise, belki bir karşılaşmanın değil ama bir uyanışın izini sürüyoruz. Hayal kırıklığı kaçınılmaz olsa da, karakterin yüzündeki kırık tebessüm bize şu soruyu fısıldıyor: Kısa da olsa bir duyguyu yaşamak, yaşanmamışlıktan daha mı az gerçek?

Kitaba sadık kalınmasada çok güzel bir uyarlama olmuş. +artık "Ben dans ettim diyebilirim. " .... -artık " Ben mutlu oldum diyebilirim. "

İki yalnız ruh bir gece şans eseri karşılaşır. Mario, yalnızlığı aslında toplumdaki konumundan kaynaklanan utangaç bir memurdur. Natalia ise, hayatı tecrit altında geçtiği için yalnızdır; ruh halleri ağlamak ile rüyamsı bir neşe ve yakınlık arasında şiddetle gider gelir. Ertesi gece, kadın Mario'ya, çocukluk ve gençlik yıllarının nasıl boşa harcandığından, ve özellikle de bir zamanlar sevmiş olduğu adamdan söz eder; yolculuğa çıkıp bir yıl sonra dönmeye söz veren bir denizcidir bu. Verilen süre sona ermiş, ama adam gelmemiştir. Natalie onun yakındaki bir otelde kalıyor olabileceğini düşünür ve Mario'dan ona bir mektup götürmesini ister. Ama kıza aşık olan Mario, ıstırap içinde mektubu yırtar. Daha sonraki gecelerde de, Natalia'yı sevgilisinin asla dönmeyeceği konusunda ikna etmeye çabalar... Film Dostoyevski’nin aynı isimli romanından uyarlanmıştır.

1957 tarihli luchino visconti imzalı dram romantizm karışımı dört dörtlük bir aşk filmi. kaybedilcek bir kumarın hazin sonu.Mario yüreğinin götürdüğü yere git tutkusuyla yalnızlığının, aylaklığının çığlığını natalia’yı köprüde gördüğü akşam dindirmek ister. Dostoyevski’nin bir öyküsünden (bkz: beyaz geceler) uyarlanan film büyük yazarın aşk imgesini karşılıksız bir aşk ikileminde dibine kadar sorgulattığı çok nadide bir yapım. Film sevmek zamanı’nın yabancı versiyonu gibi.Tutkulu bir bekleyiş ancak sevgiye duygulara bir an olsun göz kırpış ancak kesilen kar gibi bir anda büyünün bozuluşu finali gerçekten yürek burkucu. Önce kitabını okuyup sonra filmi izleyenlerdenim. Kitap kadar zevkli olmasada karakterleri canlı görmek çok hoşuma gitti. Siyah beyaz olması ayrıca muazzam 👌

"hiçbir şey söylemedik. ama benim için çok şey söylemişiz gibiydi. birbirimizi hayatımız boyunca seveceğimizi söylemişiz gibiydi." 7/10

Everyone has a shelf. What's on yours?

Continue with Email