Posts
Cok gercekti cok agladim
Yıllar önce korku ile izlemiştim bir gece vakti ve çok üzülmüştüm o çocukların gerçekten var olduğunu ve izlediğim şeyleri yaşadıklarını düşündükçe.
Yine bir Yılmaz Güney filmi ve ayakta alkışı hak eden bir film. Filmin her saniyesinde stresten daraldım ama izlemeye devam ettim çünkü bunlar ülkemizin gerçek yüzü. Kimi yorumda Türkiyeyi kötülemek için Fransa ile iş birliği yapılarak çekildiğini Yılmaz güneyin vatan haini olduğunu bunların gerçek olmadığını iddia etmiş ama o kişilere özellikle Türkiye’nin 80’li yıllardaki olayları ve yönetimini araştırmalarını öneririm. Bir yazarı yönetmeni kişiliği ve yaşantısından bağımsız olarak düşünüp daha tarafsız değerlendirirsek gerçekleri görmek daha kolay olur bu da minik bir tavsiye olsun . Hükümetin gerçek yüzünü tokat gibi yüzümüze çarpan , inanılması zor ama maalesef ki gerçeklerimizi olduğu gibi gösteren dönemin şartlarına göre de oldukça iyi çekilmiş harika bir film. Konunun çocuklar üzerinden işlenmesi de ayrıca etkileyici kılmış . 10/10
Burada yapacağım ilk film yorumumun Yılmaz Güney’in filmine ait olacağını düşünmezdim. Fakat hakkında yapılan yorumlar, eleştiriler yorum yapmaya itti. Sanatçı, yazar ve yönetmenlerin eserlerini kişiliklerinden bağımsız bir şekilde eleştirmek gerektiğini düşünüyorum. Kişiliklerine göre okuyup, izleseydik bugün izleyip okuyacağımız eserler bir elin parmaklarını geçmezdi. Bugün büyük bir kısmımız Foucault okuyor. Ve onun büyük bir filozof olduğunu da yadsımıyorsa, sinema anlamında aynı şey Yılmaz Güney için de geçerli olmalı diye düşünüyorum. Yine öte taraftan kişilerin İsmet Özel okuyup “Bu ne berbat bir şiir.” dediğini hatırlamıyorum. Fakat özel yaşamına baktığımızda o da Foucault, Güney gibi berbat bir hayata sahip. Özetle,özel hayat ve hatalarından bağımsız okuyup, izleyip eleştirelim. Özel hayatını eleştirmek istiyorsanız magazin programlarına bağlanmak naçizane tavsiyem olacaktır. Filme gelelim şimdi de. Filmin büyük bir kısmı Fransa’da küçük bir kısmı ise Ankara Ulucanlar Cezaevi’nde çekildi. Ulucanlar Cezaevi’ni ziyaret edip, 80 dönemini iyi kavrayamayanların filmden zevk alacaklarını düşünmüyorum. Filmde daha çok çocuk mahkumlar ve adli suçlardan yatanlar işlense de siyasi suçlular da es geçilmemiş. O dönem cezaevinde yatan Feride Çiçekoğlu’na da bir selam göndermiş Güney. Oyunculukları pek beğenmesem de konusu itibariyle kendini izlettirmeyi başarıyor. Duvar, en iyi Yılmaz Güney filmi olmasa da en iyi Türk filmleri arasında yer almayı başardı kanımca. En iyisi hangisi diye sorarsanız hiç düşünmeden Yol filmi derim. İzleyecek olanlara keyifli izlemeler diyemeyeceğim çünkü keyif yerine ıstırap hissedeceksiniz…
1983 tarihli Yılmaz Güney filmi. Fransa hükümetinin de desteğiyle Fransa'da çekilmiştir. Yılmaz Güney'in senaryoyu Türkiye'de cezaevinde bulunduğu dönemde kaldığı hapishanede yaşayan çocukların isyanından esinlenerek yazdığı söylenir. Filmin sonunda da bunu destekleyecek bir mesaj geçer ekrandan zaten. Baskılardan yılan ve tek umutları, daha iyi koşulların olduğunu duydukları Buca cezaevine gönderilmek olan çocukların önce normal yollardan dilekçe ile dertlerini duyurmaya çalışmaları, bu teşebbüsün başarısızlık ve utançla sonuçlanması üzerine başka yollar aramaya başlamalarını ve isyana kadar gitmelerini konu aliyor film
Hayat denilen kavgaya girdik Çelik adımlarla yürüyoruz Biz bu karanlık yolun sonunda Doğacak güneşi görüyoruz....






