Ratings
Cast


Categories
Country
More
- Director:
- François Ozon
- Duration:
- 1 Hour 45 Minute
Description
A sixteen-year-old boy insinuates himself into the house of a fellow student from his literature class and writes about it in essays for his French teacher. Faced with this gifted and unusual pupil, the teacher rediscovers his enthusiasm for his work, but the boy’s intrusion will unleash a series of uncontrollable events.
Comments
Edebiyatın ve gerilimin bir arada olduğu enfes bir film. Izlerken rahatsiz oluyorsunuz ama aynı zamanda merakınız artıyor. Filmin bizden istediği de alt metni gereği tam olarak bu. Film merak duygusunu 'röntgencilik' uzerinden anlatıyor ve izlerken bir süre sonra bizi bile gözlemci pozisyonundan alıp bir tür röntgenci pozisyonuna sokar hale getiriyor. Evet rahatsiz edici ama gercek. Şöyle söyleyeyim. Neyi merak ediyoruz? Yabancı olduğumuz hayatlar bize daha cazip geliyor değil mi, başkalarının hayatlarıyla ilgileniyoruz, gorunmez olup insanların arasına karışıp neler olup bitiyor bilmek istiyoruz. E bu kötü bir şey mi? Yani merak denen sey kötü mü? İşte burada gözlemci olmak ve rontgenci olmak arasındaki çizginin ne kadar önemli olduğunu, bu cizginin ihlali ile başkalarının hayatlarının nasıl manipüle edilebileceğini ve mahremiyet ihlalinin bireylerin hayatlarında nasıl yıkımlar yaratabilecegini çok güzel işleyen ve " kendi hayatımızı başkalarının hikayeleriyle doldurmaya gerek var mı ki " diyerek kendimi bana sorgulattıran bir film. İzlemediyseniz mutlaka izlemenizi tavsiye ediyorum. Bu arada Claude rolünü çok güzel canlandıran Ernst Umhaur'in bu kadar az filmlerde rol alması da ilginç. Bu filmle umut vadeden oyuncu ödülü almıştı sanırım ama bi kac kısa filmi dışında pek bir projesini göremedim.
Öğretmen sınıftan bir kompozisyon yazmasını ister. Claude, arkadaşı Rafanın evinde geçirdiği kısa zamanı anlatır. Ama öyle bir anlatım ki, ironi kokan aşağılamalar ve inanılmaz bir gözlem yeteneği ile. Hikayedeki esas kahraman ise Rafanın annesi. Anneyi, adeta büyülenmiş gibi anlatıyor Claude. Ayrıca evin eşyalarını, nerde olduklarını, renklerini vs. her şeyini tek tek sayıyor. Anlatımındaki müthiş kaliteyle, ortaya sıra dışı bir ödev çıkıyor. Öğretmen çok etkileniyor. Öğretmeninin merakını, kompozisyonun sonuna o büyülü kelimeyi yazarak iyice cezbetmeyi başarıyor. ''à suivre'' (devam edecek..) Claude, bir yerden sonra hikayede gerçek ve yalanı birbirine karıştırmaya başlıyor, yapacağı ilgi çekici finalin bir parçası olarak. Bir lise öğrencisinin, çoğunlukla tutkulu bazen nahoş hikayesini ilgiyle izledim. Ben de öğretmen gibi devamını hep merak ettim. François Ozon' un bence açık ara en iyi filmi. Ki Ozonun sapkınlık derecesine varan itici filmleri var. Burada da bir iki nahoşluk olsa da şaşırdım. Çok iyi yazılmış ve kurgulanmış. İlk yarıdan sonra ufak bir bocalama mevcut ama genelinde özgün ve iyi bir film.
Evde (1 saat 45 dakika, IMBd: 7.4) Daha önce hiç kitap izlediniz mi? İnsanı herhangi bir kitaba bağlamak için gereken en önemli şey merak duygusudur, okur kendi zihninde "ne olacak?" sorusunu kendine sormalıdır. Peki ya bu yöntem bir film için kullanılırsa ya merak duygumuz düzenli olarak kamçılanıp bir kitap okumak yerine izlemeye başlarsak işte bu film aslında bize bunu yapıyor. Zihnimize sürekli şimdi ne olacak sorusunu sorarken filmin akşına kendimizi kaptırıyoruz. Film bize sadece merak duygusunu değil sıradan olan herhangi bir şeyin nasıl sanatsallaşabileceğini de gösteriyor bunu yaparken sade bir dil kullanıyor.Film aslında dışarıdan görünen o basit hayatların ne kadar farklı ve renkli olabileceğini anlamamızı sağlayan bir dil kullanıyor. Filmin Konusu: Bir edebiyat öğretmeni öğrencilerine hafta sonlarını yazmaları için bir ödev veriyor ve başarsız ödevler arasında bir tane başarılı iyi bir deneme yazısı görüyor, öğrencisinin yazması için motive ediyor ama öğrencisinin yazdığı konu Rafa adlı arkadaşının sıradan ailesi hakkındaki gerçek ve kurgu düşünceleri oluşan bir sürü deneme yazıyor, konu o kadar garip noktalara geliyor ki artık öğretmenin bu konu hakkında dur demesi gerekiyor peki ya diyebilecek mi o büyüleyici etkisinden çıkılmaz denemelerin sonun gelmesini cidden isteyecek mi? işte filmimizin konusu bu potansiyel bir yazarın arkadaşı ve ailesi hakkında yazdıkları ama bu yazdıkları ne kadar masum? Kısacası yeni şeyler arıyorsanız standardı çıkmış filmlerden sıkıldıysanız bence bu size çok iyi gelecektir. İyi seyirler dileriz.
Film olağanüstü bir realizim ve sembolizm çatışması barındırıyor. Sanatın kendisi mi öznedir, yoksa sanatı var eden mi hatta sanatı anlamlandıran mı? Film o kadar güzel işlenmiş ki bu 3 düşünce biçimini de size düşündürüyor. Öğretmenin ve eşinin anlaşılma çabası, var olma gayreti beni hüzünlenirdi niyeyse. Cloude denilen karekterin ise gözlem yeteneği, manipüle yeteneği, kendinden eminliği, hayata pencereler dahilinde bakması oldukça ürkütücü ve bir o kadar da sıradışı bence. Cloude'un girip gözlem yaptığı ev ise proletarya sınıfının resmi gibi adeta. Bütün ev halkı, cinsiyet rollerinden nasibini almış gibi. Zaten seyirciyi şaşırtan da ev halkının film sürecinde farklı cinsiyet rollerine sapması olmuş. Filmde geçen tüm yazarlar o kadar olağanüstü ki, keyiften filme odaklanamadım. Mutlaka izlemeniz gereken bir film. İyi seyirler...
Çok ilginç bir fransız filmi. Fransıca ismi de Dans la Maison; ki bence bu halinden daha uygun. Spoiler alert! Filmde, gerçeğin tehlikeli bir versiyonunu görüyoruz. Bir roman yazabilmek için, kendi hayatını kullanan öğrencisine yardımcı olan öğretmen arasındaki bu tehlikeli "dans", hem kendi hem de başkalarının evinde gerçekleşiyor. Bu aslında, edebiyatta kullanılan bir teknik. Yazar kendi hayatını kullanarak bir şeyler üretir. Hoş, bunun münkün olmayan bir versiyonunu bilmiyorum. Fakat tabi ki filmde bu artık kendi hayatını ortaya koyması, sağlıksız bir biçime yol açıyor. Sartre başkaları cehennemdir demiş demesine; fakat başkaları olmadan da olmuyor galiba. İçimizdeki röntgenci ve teşhirci persona açlık halinde başkalarına sarıp duruyor. Bu filmde de biraz bu var; Claude roman yazmaktan çok röntgenciliği severken, Germain ise teşhir etmeye daha yakın. Bu noktada Germain in başarısızlığı da anlam kazanıyor. Claude hikayeyi yazarken gerçeği mümkün olduğu kadar yansıtıyor, ona güveni tam. Halbuse Germain, kanser ve yaprak kısmındaki gibi bunların hikayeyi ucuzlaştıracağını savunup duruyor; bunun saplantısıyla gerçekten uzaklaşıyor. Film bir romandan uyarlanmış. Yönetmen bu noktada kurgulamayı iyi başarmış belli ki. Bunu hissetmiyorsunuz. Son olarak, filmdeki küçük burjuva eleştirileri de dikkat çekici. Bir alt sınıf mensubunun, cüretkar biçimde dikizleme eyleminden sızma eylemine geçmesi; onu hem arzulamasından kaynaklı hem de onunla alay etmesine sebep. Çünkü kimse Claude u ve onun "ailem sorunlu" yakarışlarını geri çevirmiyor. Burada, orta-sınıfın, bu zavallı alt sınıfın üzerinden tatminkar hissetmesi mevzusu var biraz. Yani gene birisi teşhir ederken, diğeri röntgenliyor...





