Kendini bulma, kim olduğunu bulma yolunda olan bir erkek başrol karakterinin başından geçenleri izliyoruz kısaca. Arada kafa dağıtmak için gençlik filmleri izlemeyi seviyorum, ergenlik döneminde hissettiğim duyguları hatırlattığı için nostaljik hissediyorum. Çok iyi olmasalar bile izlenebilir kıvamda oluyor çoğu. Bu…devamı
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
Atamın tavsiye ettiği eseri sonunda okumuş bulunuyorum. Ve ve ve bunca zaman nasıl okumazsın elif diye kendime kızıyorum... Yeni okuyacak herkese nasıl okumam diye kendine kızdıracak bir eser çünkü. Sanırım baş ucu kitabımı bulmuş olabilirim, içine aldığım notlarla beraber sürekli…devamıAtamın tavsiye ettiği eseri sonunda okumuş bulunuyorum. Ve ve ve bunca zaman nasıl okumazsın elif diye kendime kızıyorum... Yeni okuyacak herkese nasıl okumam diye kendine kızdıracak bir eser çünkü.
Sanırım baş ucu kitabımı bulmuş olabilirim, içine aldığım notlarla beraber sürekli elimin altında olacak eserlerden birisi bu diğeri de hâlâ okuyor olduğum Fatih Duman kaleminden çıkma sus ey nefsim adlı eser.
Bir çok millet tarafından satın alınan ve çokça okunan bu eserin sadece adını biliyor konusunu dahi bilmiyordum. (Okuduğum şeylerin sürpriz olmasını seviyorum biraz da...)
Kardeşlerimle sürekli eğitim sistemi üzerine konuşmalar yaparız ve erkek kardeşim bu konuda Finlandiya'nın mükemmel olduğunu söyler ki bunu bilmeyen de yoktur. Bu eserde de finlerin bir bataklık içinden nasıl yükselişe geçtiği ve beyaz zambaklar ülkesine dönüştüğünü anlatıyor.
Bir avuç aydın insanın çabaları, söyleşileri, cesaretlendirmeleri ve en önemlisi sevgilerini açıkça görüyoruz.
Bir devletin yükselişe geçmesi için bu yolun eğitimden geçtiğini savunuyorlar ve bu çok doğru.
Yaşı geçmiş artık ondan ne hayır gelecek, bacak kadar çocuk o ne anlayacak demeden tüm insanlara en baştan eğitimi ilmek ilmek işlemişler.
Eğitim ilk önce aileden gelir bunu hepimiz biliyoruz ama birşeyleri değiştirmek içinde akıl kemâle erince harekete geçmek gerekiyor. Hayata at gözlükleriyle bakmamak, gördüğümüz şeye kör duyduğumuz şeye sağır olmamak gerekiyor. En önemlisi de kalbin katran bağlamaması gerekiyor. Söylenen bir şeyi veya bilgiyi direkt doğru olarak kabul etmeyip oturup araştırmak gerekiyor.
Üst tabakalar her zaman alt tabakları hor görür. Bu günümüzde çoğu yerde hâlâ böyle.
Bu eserde de o dönem için böyleymiş. Snellman bunun böyle olmaması gerektiğini ve onlarında bizden olduğunu unutmayarak bizimde bir dönem o halktan geldiğimizi unutmayarak onlara yardım etmemizi ve ellerinden tutmamız gerektiğini savunuyor.
Her sayfasında her paragrafında o kadar öğütleyici cümleler ve verilen alıntılar, hikayeler vardı ki.
Sadece bir eğitim ve kalkınma olarakda görülemez bu eser. Çünkü okurken sorgulanan şeyler sadece bunlar olmuyor.
Ben en başta kendi hayatım için ne yapıyorum? Sonra bu yaptığım şeylerin insanlara ve vatanıma ne gibi bir katkısı oluyor? Aldığım bilgiyi, öğrendiğim şeyleri çevremle paylaşıyor muyum? İyilik ve kötülük kavramında ne denli dirayetli ve ne tarafa daha yatkınım? Gibi kendimize ve hayatımıza dair bir çok soruyu düşündürüyor.
Din olmadan, inanç olmadan da çoğu şeyin olmayacağını söylüyor bu eser.
"Önce inanç olmalı, sonra yöntemler ve tanımları gelmelidir. İnsanlarda ve halkta inanç duygusunu uyandırın. Onlar da yemek yeme, nefes alma, insanlarla iletişim kurma ihtiyacı gibi Tanrı inancını, dindarlığı uyandırın." Kitapta bulunan bu paragrafı da çok haklı buluyorum. İnanç olmadan ki bu din bağlamında da olmayabilir, bir seylerin ilerlemeyeceğini ben de düşünürüm. İnanmazsan içinde ki o heves kırılır çünkü. İçinde bulunan o harekete geçme isteği kırılır. Ve sonra yapmak istediğin şeyden çok uzakta bir halde kalırsın. Bu da yapamamanın verdiği ve peşinden getirdiği umutsuzluk ve buhranı doğurur benim gözümde.
Eserde en çok sevdiğim şeylerden birisi de Karokepin hayatının anlatıldığı ve kaldığı zor durumdan nasıl çıktığıydı.
Genel manada gördüğüm şey de sevgi ve birlik beraberlikti. Ne yaparsan yap ahlak çerçevesi içinde yap cümlesiydi ve bunu sonuna kadar tasdikliyorum.
Zira ahlak kavramından ve saygıdan uzak olan insan ne kadar yüksek bir durumda olursa olsun ben de olduğu gibi çoğumuzda da gözde ve gönülde o değeri yitiriyor.
Kitap hakkında söylenecek belki daha fazla şey var ama o kadar çok şey var ki ben ne kelimeleri toparlayabiliyorum ne de cümleye dökebiliyorum.
Bu eseri de alıntıları yazmadan atacağım zira sabrım o paragrafları buraya dökmeye yetmeyecek.
Uzun lafın kısası her bireyin okuması gereken sonra çevresinde ki herkese okutması gereken bir eser. Şimdi bu eseri okumaları için aile üyelerini darlamak üzere harekete geçiyorum. Yıllar yıllar sonra bu görevi kendi evlatlarım için de üstleneceğim.
Tabi bu yetmeyecek, okuduğumuz şeyleri hayatımıza katmamız ve bunun doğrultusunda yaşamamız gerecek. Ben de bunu önce kendim sonra çevrem de başaracağıma eminim. Hepimiz içinde bunu temenni ediyor kitaplı günler diliyorum. ✨
Depp bebeğimin filmlerini bitirmek adına listeme aldığım bir filmdi ve memnun kaldığımı söyleyebilirim. Okuduğum yorumlardan dolayı da pek bir beklenti ile izlemedim. Yer yer aksiyon eksiklikleri olsa da, yer yer sıkıcı bir hava olsa da beni tatmin etti. Aslında bir…devamıDepp bebeğimin filmlerini bitirmek adına listeme aldığım bir filmdi ve memnun kaldığımı söyleyebilirim. Okuduğum yorumlardan dolayı da pek bir beklenti ile izlemedim. Yer yer aksiyon eksiklikleri olsa da, yer yer sıkıcı bir hava olsa da beni tatmin etti. Aslında bir yandan düşününce gerçekliğe dayanabilir bir aksiyon var filmde. Sanırım filmlerde insan üstü hareketlere alıştığımız için bu şekilde yapımlar sıkıcı geliyor. Sıkıcı bir hava olmasının diğer bir sebebi de muhtemelen 1930lar döneminin ağırlığı ve Amerika'nın büyük bunalım yıllarının etkisini izlemek oldu. Yani başka bir gözle bakınca film gözümüzde büyüyor diyebilirim. En azından benim için öyle oldu.
Film aynı isimde bir eserden uyarlama film olarak karşımıza gelmiş ve gerçek yaşanmış bir hikayeymiş.
John Dillinger adında bir soyguncu ve onu yakalamaya çalışan FBI arasında dönen ve araya serpiştirilmiş aşk dakikalarıyla önümüze çıkıyor bu yapıt.
Oyunculuklar hakkında söylemem gereken bir şey sanıyorum ki yok.. Zira her rolü ustalıkla kaldıran bir Depp ve ağır havasını koruyarak göze hitap eden Christian oyunculuğu var bu filmde.
Bu iyi etkenler dışında cidden tırmalayan ve ne olduğunu bilmediğim bir şeyde mevcuttu. Tek sıkıntı buydu benim için ve "Hoşçakal siyah kuş..." repliğinin ne demek istediğini önceden anlamış olmanın verdiği burukluk vardı.
Sanırım bir şeylerin nanay bir yola gitmesine o kadar fazla alışmışız ki direkt kötüye yoruyoruz herşeyi...
Ne istediğini bilen erkek çekiciliği denen bir şey var ve bu filmde Depp onu da çok güzel yansıtmış. Tabi üslup da biraz sıkıntılar var gibiydi ama bilemedim...
Dönemler de en sevdiğim şeylerden birisi de kılık kıyafet işleri hiç şüphesiz.
Filmde şapkalar, eldivenler, kıyafetler o kadar sade o kadar şıktı ki... Her filmde böyle detaylara erimekten kendimi alıkoyamıyorum.
Velhasıl kelam büyük bir aksiyon beklentisinde olmadan izlenecek iyi bir film olduğunu söyleyebilir ve tavsiye ederim. ✨
📌"Aklım muhabbetinizden kaçmak istedikçe kalbim her dakika daha fazla size yaklaşıyor. Sevmemek istemenin sevmek olduğunu bu ana gelinceye kadar bu derece şiddetle tecrübe etmemiştim." Adına tav olarak aldığım bu eseri sonunda okumuş bulunuyorum. Konusunu hiç bilmeyerek başladığım bu eser umduğum…devamı📌"Aklım muhabbetinizden kaçmak istedikçe kalbim her dakika daha fazla size yaklaşıyor. Sevmemek istemenin sevmek olduğunu bu ana gelinceye kadar bu derece şiddetle tecrübe etmemiştim."
Adına tav olarak aldığım bu eseri sonunda okumuş bulunuyorum. Konusunu hiç bilmeyerek başladığım bu eser umduğum ve bulduğum şeyler adı altında toplandı.
Adından dolayı çok naif ve içe işlenecek bir sevda okuyacağımı düşünüyordum lakin hayatın acımasız gerçeklerini, insan nefsinin ve arzularının ne denli ilerleyebileceğine dair satırlar okudum.
Yazardan okuduğum ikinci eser ve yazarın ince ince toplumsal konularına, insanlarımıza, insanlarımızın haline değinmesine bayılıyorum. Bu eserde de yaşını başını almış bir kadın ve genç kesim arasında ki sessiz savaşı görmek hoşuma gitti. Büyük kadınlarımız sanırım her dönemde aynılar.
Evet konuya gelecek olursam eser Şadan bey adlı bir zampara, çapkının gönül ilişkilerini -aslında arzularına ve hormonlarına söz geçirememesinden dolayı doğan ahlaksızlıklarına- değiniyor. Şadan beyin ağzından erkeklerin iç dünyasını görüyoruz. Kendisinin en azından bunları inkar etmediğini ve çoğu erkeğin bunların pençesinde olduğunu söylüyor. Evet bu gönül ilişkilerinden dolayı gına gelen aile alelacele Şadanı evlendiriyorlar, peki bu adam uslanıyor mu? Yoksa daha da mı azıtıyor? Merak edenler buyursunlar ve Hüseyin Rahminin güçlü kalemine şahitlik etsinler efendim.
Aldatma kavramının erkeklerde ve kadınlarda nasıl bir zemine oturduğunu görüyoruz. Hüseyin bey aldatılan kişinin bir acıyla bir hüzünle ama yine de aldatıldığından bahsetmiş. Bile bile lades demek yani.
Aldatmayı güzelleyen ve en azından yaptığım pisliği kabul ediyorum diyen Şadan karakteri çoğu kısımda beni cinnetlere soktu. Arzusunu ve dizginleyemediği nefsini sevda adı altında topluyor ve konuşuyor bizimle sayfalarca.
Konu hakkında veya eserin devamı hakkında çok fazla bir şey söylemek istemiyorum lakin eserde yazara hayran kaldığım çok yer oldu. Onlar hakkında konuşmak istiyorum daha çok, çünkü benim için bu eseri iyi yapan şeyler o etkenlerdi.
Hâlâ toplumumuzda en büyük sorunlardan birisi olan evlendirirsek yuvasını kurarsak düzelir diyerek baş göz edilen erkekler veya bireyler. Bu şekilde hayatı kayan, kararan onlarca kadın onlarca insan var. Şadan da tam olarak bu bakışta evlendirilen bir erkekti. Kaldı ki Şadan kendisi de bunu ağzıyla itiraf ederek "Beni evlendirerek düzeleceğimi uman ailem bir başka kızın başını yakıyordu." Diyor.
Hürrem beyin sözleriyle birlikte kadınların öldürülmesinin ne kadar yanlış olduğuna dair cümleler okudum. Haklıydı da. Günümüzde bu da bizim için en büyük sorunlardan bir diğeri.
Ve ve ve kaçınılmaz ahlak çürümesi... Genel toplumsal ahlâkın ne kadar bozulduğunu şuan Hüseyin Rahmi Gürpınar görseydi nasıl eserler çıkarırdı merak etmiyor değilim doğrusu.
Yazarımızın bir diğer sevdiğim özelliğiyse karakterleri konuşturacak yaptığı diyaloglar ve felsefik tartışmalar sanırım. Aldatma kavramı altında yazılan bir eserde durup cidden uzun uzun düşündüğünüz ve özümsemeye çalıştığınız paragraflar oluyor. Ve bunların çoğunu Hürrem beyin dilinden okuyoruz. O paragrafların hepsini buraya yazmak isterdim lakin bunun için satırlar yetmeyebilir..
Uzun lafın kısası kurgusu ve olay örgüsüyle okunur bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Kitapla ve sağlıcakla kalın. ✨
📌Hayatta bir hazır vardır, bir de gaip vardır. Hazır görerek, hissederek, zevk veya ızdırap duyarak yaşadığımız andır. Gaip ise hayal şeklinde yaşadığımız var olmayan bir ikinci hayattır. Bu ikinci hayali yaşayışında zevkleri, elemleri vardır. Bazen insana pek garip şeyler hissettirir.
📌Erkeklerle kadınlar eskiden beri aralarında ebedi bir beyin uyuşmazlığı meselesi ile yorgundurlar. Tabiatın kilit ve anahtar gibi birbirini tamamlamak için yarattığı bu çift arasındaki geçimsizlik nedir?
📌Çok veren ağacın bütün meyveleri besili ve besleyici olmaz.
📌Çünkü aldatmak ve aldanmaktan nefret ederim. Bir kadın kocasını, keza bir koca karısını sevmiyorsa açıktan açığa söylemeli. Şeri ve kanuni surette birbirlerinden ayrılmalıdırlar. Aldatmak kepazece bir cinayettir. Karı kocanın izzeti nefsine bundan büyük, bundan acı, bundan korkunç yara açılamaz.
📌Senin ilim dediğin nedir? Uzayı mı ölçtün? Ecele çare mi düşündün? Seni büyük gösteren kendi ilmin değil, etrafındakilerin cehaletidir!!
📌Bir tabibin ustalığı, hastası hakkında ümitsiz olmasından değil onu kurtarmaya uğraşmasından belli olur.
📌İnsan insanın şeytanıymış derler. Bu bir hakikat... Daima insan insanı azdırır. Islaha pek az meyli olan insan azmaya o kadar müsaittir ki bunun önüne ne kitap, ne ceza kanunu hiçbir şey geçemiyor. Evliyalığa ermek isteyenler bile daha başlarına çekiliyorlar, dergahları, tapınakları şehirlerden uzaklarda bina ediyorlar. Ermeye kendilerinde istidat görenler bile kalabalığın fena tesislerinden korkuyorlar.
Çünkü riyazetle nefsini sefahat ve günahlardan temizleyerek hakkı kendinde bulmaya uğraşmakla erilir. Riyazet midede, şehvette ve dilde olur.
📌Ahlaksızlık en bulaşıcı hastalıktır.
📌Her şeyin kadere bağlandığı bir memlekette yaşıyoruz.
📌-Hanımefendi karşı karşıya bu ilk görüşmemiz... Fakat 40 yıldır tanışıyormuşuz gibi birbirimizi anlıyoruz.
-Evet, çünkü dert bir, kader bir...
📌Halk şarkılarının güftelerine tahlil ediniz sevdadan başka ne bulursunuz?
Tekkelerden taşan nağmeler bile sonsuz bir aşk değil midir?
Yeni şairlerin en incelerine tetkik ediniz. Vezni değişmiş nazmın ahengi yenilenmiş deli daha sade kuvvetli ve zevkli bulursunuz. Lakin şairin kalbi hep o eski kalptir.
📌Hiçbir yerde aşkı mağlup görmek istemeyiz.
📌İnsan kardeşlerine nasihat vermekle meşgul olanların cümlesi, sözlerine kendileri yarı yarıya tutmak insafını gösterselerdi çoktan bu alem düzelmeye yüz tutardı.
📌İyi saatte olsunlara inanmam. Çünkü şimdiye kadar ne yüzlerini gördüm, ne bir fenalıklarına uğradım. Çektiğimiz felaketler cinden peridem değil en çok ademoğlundandır!
📌Beni levmetmez idin bîperva
Hastayım baksana muhtac-ı deva
(Derman'a muhtaç bir hasta olduğumu görseydin beni pervasızca kınamazdın.)
📌Bir diğerinin vicdanına muhalefet vicdansızlıktır.
📌Nikahla bir kadına bağlandıktan sonra, "Sen benim karımsın. Arzularımı yerine getirmekle mükellefsin" bencilliği ile yan gelerek kendini dört üstü, murat üstü bilmek hata içinde hatadır. Kadın bize hep bizim istediğimizi değil, yaradılışının, kabiliyetinin, kalbinin, meylinin, terbiyesinin bizim için ayırabileceği kadarını verebilir. Bu silahla çözülecek bir dava değildir!
📌Her ferde tabiat bir rol oynatır.
📌Kul günahsız olmaz. Hakiki pişmanlıklar affa layıktır. Af bir caniyi günahından arındırmak demektir ki, affeden de, edilen de ruhunda sevinç duyar.
Selamlar raf ahalisi! Yılın ilk kitabı gotik edebiyatı türünde olan, yazarı Algernon Blackwooda ait "Söğütler" eseri oldu. Yılın ilk kitabını okumak içinde sankim biraz geç kalmışım ama neyse.. İnanıyorum bu yıl hedeflediğim kitap sayısına ulaşacağım. Öncelikle iki aydır da kitap…devamıSelamlar raf ahalisi! Yılın ilk kitabı gotik edebiyatı türünde olan, yazarı Algernon Blackwooda ait "Söğütler" eseri oldu.
Yılın ilk kitabını okumak içinde sankim biraz geç kalmışım ama neyse.. İnanıyorum bu yıl hedeflediğim kitap sayısına ulaşacağım.
Öncelikle iki aydır da kitap okumadığımı göz önünde bulundurursak güzel bir okuma süreci geçirdiğimi belirtebilirim.
Eserimizi tevafuk eseri daha yeni tanıştığım "Dağlarda Duman Güzeldir" parçasıyla yazıyorum. Dinlemeniz tarafımdan tavsiye olunur.
Öhm şimdi eserimizin anlattığı şeylere ve hissettirdiği şeylere değinelim...
Yazarımız aristokrat ve muhafazakar bir ailede büyümüş. Bu sayede aristokrasiyi ve katı dinsel yaşamı tecrübe etmiş. Hayatı boyunca kaçmaya boyunduruğundan kurtulmaya çalıştığı uygarlık büyütüldüğü koşullar ona sunulan seçenekler ve zorunda kaldığı seçimler olmuş. Bu kaçışlardan sığınağı olan tek yer ise doğa olmuş. Birçok farklı işte de çalışmış fakat onun huzur bulduğu yer doğa olmuş.
Bu zaman paylaşımları peşinde ortaya "doğa ile biri olma" ve "doğada yok olma" hatta ve hatta "doğa tarafından yok edilme" felsefelerine getirmiş.
Eserimiz de yazarımız tarafından 1900 ve 1901 yılları arasında bir arkadaşıyla Tuna nehri'ndeki yolculuğunda yaşadıklarından esinlenerek yazılmış.
Evet konumuz da tam bunun üzerine dönüyor. İki arkadaş Tuna nehri'nde bir maceraya çıkıyorlar. Kanoları ile süratle ilerlerken kendilerine adeta başka bir dünyanın eşiğinde söğütlerin ıssız diyarında buluyorlar.
Hem büyüleyici hem korkutucu, hem kaçma hem de kavuşma arzusunu anlatan irdeleyen ve sunan bir eser olmuş.
Bir yandan gerçeklik dışı şeylerin nasıl olur sorgusu var ve bunun peşi sıra gelen merak var. Bir yandan da bilinmezliğin getirdiği korku ve acaba sunuluyor.
Eserin ilk bir on sayfası sarmadı o da sayfa sayfa süren betimlemeler oldu. Betimleme tadında bırakılırsa gayet iyidir ama fazlası insanı boğar. Çoğu şey gibi yani...
İlerleyen sayfalarda da dönemine göre başarılı kurgusuyla hüsrana uğraymayarak kendine bağlamayı başardı.
Doğa bazılarımız için yeşilliğin huzurun çiçeklerin ve sükunetin bir arada bulunduğu bir ekosistemdir. Lakin bu eser doğanın bir başka yüzü olan karanlığı bataklıkları kasvet ve güneş ışığından mahrum kalmış köşe bucak karanlıkları bize sunuyor.
Üzerine düşününce cidden de öyle. Nasıl ki herşeyin iki yüzü varsa tıpkı madalyon gibi doğanın da iki ayrı yüzü var.
Yazarımız da bunu çok güzel eserine yansıtabilmiş. Zira temel içgüdülere değinen bir korku bulunuyordu eserde. Bilinmeyen şeyin neden kelimelere dökülemediği, üzerine konuşmaların zor yapıldığı ve adlandırmanın yükü gayet iyi hissediliyordu. Korkulan bir şey var ama o ne daha adam akıllı bilinmiyor. Bilinse perde kalkabilir bunun getirdiği ayrı bir korku var.
Bu gerici süreç karakterlere de güzel yansıtılmış. Psikolojik olarak etkilerini üzerimde hissedebildiğim için ekstra memnun kaldım. Tabi odada yalnız kaldıkça bir arkamı kolaçan etmeden duramadım cjjdxjjs
Baştaki ve yer yer nükseden betimlemeler dışında beğendiğim bir eser oldu. Yeni bir türle de tanıştım onun içinde memnunum. Son bölümde eser hakkında benim başta verdiğim bilgilerin uzun uzun açıklaması da mevcut. Orayı okumak eseri daha iyi özümsememe yol açtı. Kısaca meraklısına tavsiyemdir. Kitapla kalın. ✨
Sellam Dün gece uyku tutmayınca bari boş boş durmayım kitap okuyayım dedim. PDFine denk geldiğim bu eseri okumaya başladım. Gecenin bir vakti sabaha kadar o kan dondurucu olayları okudum. -Aklımdan zorum var galiba, bir saat öncesine kadar da dört beş…devamıSellam
Dün gece uyku tutmayınca bari boş boş durmayım kitap okuyayım dedim. PDFine denk geldiğim bu eseri okumaya başladım. Gecenin bir vakti sabaha kadar o kan dondurucu olayları okudum. -Aklımdan zorum var galiba, bir saat öncesine kadar da dört beş saatlik bir uykudan uyandım. Olanca olay rüyama girdi-
Türkiye de hep savunulan bir durum vardır ya; "Bizde seri katil yok." Bizde de gayet alaları varmış.
Okuduğum her katilin hayatı beni şoklara soktu. Yaptıkları şeyler dumur ediciydi. Mahkeme karşısında yaptıkları açıklamalar dumur ediciydi. En çok can yakan ve kan donduran şey ise çoğu insanın aftan yararlanarak dışarı çıkmasıydı...
Yani ne diyebilirim ki, ne söyleyebilirim...
Resmen kıyamet gibi olaylar yaşanıyor ve bu insanlar aftan yararlanıp dışarı çıkabiliyorlar.
Eser sadece katillerin yaptığı olayları ve cinayetleri anlatmıyor. Seri katil kavramı nedir? Kimlere denir? Onları bu duruma iten nedir? Davranış biçimleri nedir? Gibi gibi sorulara cevap veriyor ve bir çok psikolojik saptamaya ortak oluyoruz bunları okurken. Yani çok büyük bir farkındalığı beraberinde getiriyor.
Her bir katilin hikayesiyle birlikte ailenin önemini fark ettim. Bir ailede ve normal doğru bir ailede doğmanın önemi çok büyükken kurulan ailenin de sağlıklı ve doğru bir aile olması gerekiyor. Bir çoğu çocukluğunda ki olayların travmaları ile bu hâle gelmiş. Yani yine yeni yeniden eğitimin, ailenin ve çevrenin önemini görüyoruz.
Seri katil tanımına uyan kişiler ise şunlarmış; Anormal kişilik bozukluklar sonucu otuz günden daha fazla bir zaman diliminde üç veya daha fazla insanı öldüren kişiler.
Yani çok insan öldürdü diye o kişi seri katil sayılmıyormuş.
"Yıllardır, cinayet üzerine metinler yazıp programlar çekiyorum. İnanması zor ama yaptığım işe hâlâ alışamadım, alışamayacağım da. Başımın üstünde Demokles’in kılıcı gibi sallanan bir, “Özendirmemek için yok saymak mı gerekir?” sorusu var çünkü."
Sevinç hanım böyle söylemiş eserin başlarında. Zannımca çokta haklı. Zira katillerin bir çoğu dönemin filmlerini özenti kaynağı olarak alıp uygulamaya geçmişler. Veya dünyada ses getiren seri katilleri örnek almışlar.
Plansız cinayet işleyen insanlar olurken planlı bir şekilde cinayet işleyen insanlarda vardı. Zeki olmak kötü bir zihniyetteyken nelere nasıl yol açıyor onu da görmüş oldum bu eser sayesinde.
Katillerin açıklama ve duygu durumlarını okurken insan yine bir empati yapıyor anlamaya çalışıyor ama ne kadar bu sağlanabilir. Adamların ruhsal bozukluklar yaşadığı belli ama cezai ehliyeti yok diye çoğu salınmış. Ee ne olmuş. Ardı ardına bir çok insanı öldürmüş yetmemiş çoğuna tecavüz etmiş. Polisler alıyormuş adamı. Akıl hastası diye geri bırakıyormuş. Ulan madem durum bu tutup niye tedaviye götürmüyorsunuz? O kadar cana mâl oluyor o kişi.
"Psikiyatrinin amacı, kötüyü açıklamaktır. Ama sanırım bunu hiçbir zaman başaramayacak. Çünkü kötülük, bazen yalnızca salt kötülüktür." Empati sırasında bir yerde yazarın bu cümlesi geliyor önümüze. Kötülük bazen salt kötülüktür cidden. Çoğu öldürme amacı olmadan öldürmüş zaten.
Katillerin hikayeleriyle birlikte çok tuhaf bilgilere de tanık oluyoruz. Çatalhöyükde mesela penceresiz evler inşa etmişler ve girip çıkmak için tavandan bir delik bırakmışlar. Arazi sorununun yaşanmadığı bir dönem olmasına rağmen evlerini bataklık ortasına yapmışlar. Gözden uzak ve izbe bir yere...
Evlerini üst üste yaparken ölüleri ise evin temeline ya da içine gömüyorlarmış. İbadet odası diye bir odaları varmış ve bu odayı boyadıkları sıvıdan dolayı tek bir bakteri bulunamamış. Neyle boyadıklarıysa aradan onlarca yıl geçmesine rağmen hâlâ bulunamamış.
Bu konuyla ilgili birde kibelenin hadım edilme mevzusu var.
Zeus bir gün rüyasında Kibele'yi görür. Neden sonra Kibele Zeus'un karşısına çıkar. Rüyasında gördüğü kendisine hâkim olamayacak kadar etkileyici bir varlıktır. Tanrıça değildir. Çift cinsiyetlidir, yani iki cinsi de etkisi altında tutabilecek kadar cazibelidir.
Zeus Kibele'nin tehlikeli olduğunu bildiği için onu öldürme taraftarıdır ama Afrodit böyle güzellikteki bir varlığın öldürülmesine izin vermez. Sonuçta Kibele hadım edilir ve erkeklik organının düştüğü yerden badem ağacı çıkar. Efsaneye göre, burası Çatalhöyük'tür. Gerçekten de bilinen ilk Kibele heykelleri, Çatalhöyük kazılarında bulunmuştur.
Ve adam cinayetleri burada yapmış...
Tarihten mi, efsanelerden mi etkilendi bilinmez ama mahkeme salonunda kendisini pasif homoseksüel olarak adlandırmış. İşlediği ilk cinayeti baş aşağı gelecek şekilde yere gömmüş evin içine. Kalan kısmı duvar örerek birleştirmiş. Zaten üç tane evde oturmuş ve bu evleri kendi yapmış. Yani çatalhöyükle alakalı bu yaptığı uygulamalar cuk oturuyor.
Belgesel izlermiş havayı veren bu eseri psikoloji okuyan veya ilgisi olanlara öneririm. Eseri okuduktan sonra her insana acaba, her olaya olabilir mi gözüyle bakacaksınız. Şöyle bir devirde temkinli olmak iyidir diyerek sözlerimi sonlandırıyorum.
Adaletin sağlandığı günlere. ✨
SERİ KATİLLERİN 20 ORTAK ÖZELLİĞİ 1. Birden çok insan öldüren her katile “seri katil” denmiyor. Bir katilin “seri katil” kategorisine girmesi için birbirine benzer en az üç cinayet işlemesi gerekiyor. Ayrıca öldürme güdüsü ya da terör amaçlı toplu katliam yapanlar, suç örgütü adına adam öldürenler de seri katil değil.
2. Seri katiller öldürmeye başladıktan sonra durdurulmadıkları sürece cinayet işlemeye devam ediyorlar. Bilindiği kadarıyla bugüne kadar cinayetlerine kendiliğinden son veren olmadı. Karındeşen Jack bu genellemenin dışında kalmış olsa da, araştırmacılar, onun bir yerlerde kendiliğinden öldüğü için cinayetlerinin son bulduğunu düşünüyor.
3. Seri katil, cinayet işledikten sonra “cooling down” denen bir sakinleşme dönemine giriyor. Ne var ki bu dönemin süresini kestirmek imkânsız.
Yalnızca bir hafta sürdüğü gibi birkaç yılı da bulabiliyor.
4. Sakinleşme döneminde seri katil hafızasında cinayeti sürekli taze tutabilmek için öldürdüğü insanlardan mutlaka bir eşya ya da organ alıyor.
Bu da cinayetin sıkça soygunla karıştırılmasına neden oluyor.
5. Bazı istisnalar dışında cinayetlerini tek başlarına işliyorlar.
6. Hepsinde intihar eğilimi ve cinsel davranış bozukluğu, büyük çoğunluğunda da kronik alkol ya da uyuşturucu bağımlılığı var.
7. Hafızaları zayıf, gerçeklerle yüzleşmekten kaçan ve hayvanlara şiddet uygulamayı seven kişiler.
8. Kurbanlarını genellikle kendi yaş gruplarından seçiyor, sınıf ve ekonomik düzey farkı gözetmiyorlar.
9. Çoğu kurbanlarının etini yemekten ve ölüsevicilikten hoşlanıyor.
10. Hukuka göre cinayet işlerken ne yaptıklarının farkındalar. Yani cezai sorumlulukları var. Bugüne kadar çok az seri katil akıl hastası olduğu için ceza almaktan kurtulabildi.
11. Aşağılık duygusuna sahipler.
12. İktidar ve güç ihtiyaçlarını tatmin etmek için öldürüyorlar. Öldürme güdüsünü harekete geçiren, çoğunlukla cinsel problemlerin su yüzüne çıkması oluyor.
13. Yaşları 20-40 arasında. Her on seri katilden dokuzu erkek.
14. Çoğunluğu beyaz tenli, heteroseksüel ve dindar.
15. Çoğunlukla dış görünüm olarak cinayet işleyecek birine benzemiyorlar.
İlgi çekmeyen silik tipler ve düzenli bir işte çalışanların oranı yüzde 10’da.
16. Çoğu çok kötü bir çocukluk dönemi geçirmiş ya da cinsel saldırıya uğramış.
17. Zekâ seviyeleri ortalama. Yüzde 31’i oldukça zeki.
18. Yüzde 81’i pornografiye, yüzde 79’u mastürbasyona, yüzde 71’i röntgenciliğe ve yüzde 7’si fetişizme meraklı.
19. Her on seri katilden 8’i, 18 yaşına gelmeden önce kadınlara ya da erkeklere tecavüz etmeyi hayal ediyor.
20. Erkek seri katillerin birçoğuna çocukken kız kıyafetleri giydirilmiş ya da kız çocuğu gibi davranılmış.
Yine yeni ve yeniden herkes evlenmesin temalı bir kitap ile gelmiş bulunuyorum. Tolstoy kaleminden selamlar. Bir kaç gün öncesine kadar olan güzel ve huzurlu evlilik hayallerim ve aşka olan inancımı o kadar güzel bir şekilde alabora etti ki yazar anlatamam.…devamıYine yeni ve yeniden herkes evlenmesin temalı bir kitap ile gelmiş bulunuyorum.
Tolstoy kaleminden selamlar.
Bir kaç gün öncesine kadar olan güzel ve huzurlu evlilik hayallerim ve aşka olan inancımı o kadar güzel bir şekilde alabora etti ki yazar anlatamam.
Aşk kavramına bakışı, evlilik kavramına bakışı, çocuklar hakkında ki bakışı vs vs vs bu uzar gider. İnsanı cidden kurduğu hayallerden uzaklaştırıyor. Tolstoyun yansıttığı bazı düşüncelere katılmakla birlikte bazılarına ise hiç katılmıyorum. Zira kendisi kadınlardan köle erkeklerden ise köle sahibi diye bahsetmiş.
Konumuz ise şunlar üzerine dönüyor ve okuyoruz;
Bir tren yolculuğunda adı bilinmeyen bir karakterimiz var ve bu karakter ile ortamda bulunan insanlarla aşk, evlilik, kadın gibi gibi konular üzerinden tartışma yapıyorlar. Daha sonra Pozdnışev karakterinin hayatını dinliyoruz anlatıcı sayesinde. Aslında Tolstoyun zihninin derinliklerinde bulunan ve saydığım kavramlara bakışını görüyoruz.
Düşüncelerine katıldığım ve katılmadığım yerlerden söz etmiştim. Düşüncesine katıldığım nokta şu. Çocuk yapmanın kadın üzerinde veya ebevynler üzerinde ki etkisi. Bir erkek gözüyle düşünemem lakin bir kadın olarak bir çocuk dünyaya getirmek oldukça zor bir durumdur. Onu beslemek, büyütmek, derdini düşünmek, büyüdükçe onun dertlerinin artmasıyla beraber dertlenmek ve üzülmek. Sürekli aklın onda bir şekilde pimpiriklenmek, gözünden sakınmak, ayağına taş değse yüreğinde hissetmek. Ve yıllarca canından bir parça için bunları hissetmek ve beraberinde nice fedakârlıklar yapmak oldukça zor olmalı bir anne için.
Günümüzü, ülkenin halini, insanların hâlini düşündüğüm de bu ekstra zor bir hale geliyor.
Bunun dışında kalan yazarın düşünceleri ise saf bir şekilde cahilce, cühelaca düşünceler olması oldu.
Mesela sosyal etkinliklerin ahlaksızlığın artmasında etkisi olduğunu savunuyor. Müziğin karşıt cinsler arasında ahlaksızlığa yol açtığını savunuyor. Zinaya götüren yolda bu unsurları suçlu buluyor. Çocuk yapmayın, zor, şu bu, zart zurt demiş ama kendisinin de 13 çocuğu varmış. Yani yazar dediğimi yapın yaptığımı yapmayın demiş!.. ironik
Tren yolculugunun başında geçen kadınla ilgili konuşmaların sığlığı hala günümüz de kadına karşı bakış açısında da mevcut. Aradan yıllar yıllar geçmiş bu zıkkım durum hala duzelmemis.
Evlilik durumuna bakış açısına gelecek olursak...
Kitapta kadının hamileliklerden sonra yaşadığı buhranı ve bunlardan dolayı ettiği kavgaları falan okuduk.
Yapılması gereken bir evlilikte ortak paylaşımların düzenli bir şekilde dağıtılması. Dünyaya bir bebek getirme gayesine giriliyorsa o bebeğe "Ebeveynler" düzenli bakmak zorunda. Lakin çoğu toplumda ve bakış açısında çocuğu büyütme görevi sadece kadının omuzlarına yükleniyor. Bu zorluk beraberinde kavgalar, gürültüler getiriyor.
Sonsöz ile Tolstoy o düşüncelerin kendisine ait olduğunu zaten belirtmiş. Her yazar eserinde kendinden izler bırakır. Lakin Sonsöz ile Tolstoy bunu bir ileri noktaya taşımış ve o düşünceleri saçma gerekçelere dayandırarak bu birincisi bu ikincisi diye sıralamış.
Eserin başında da verdiği İncilden bir söz ile incilin yazdığı şeyleri öğüt olarak kabul etmiş ve yazılanları ahlak olarak dayatmış kendisine. Bununla kalmamış bizlere böyle bir eser bırakmış.
Eseri okurken çoğu paragrafta durup kendinizi sorguluyor, çoğu yerde hayır bu düşünce böyle değil diyorsunuz.
Karakterin ruhsal ve zihinsel çatışmalarını güzel yansıtmış. Şüphe tohumları içine ekildiğinde hissettiği duyguları kendim yaşıyor gibi hissettim.
Eseri yazış biçimi, edebi yönü falan güzeldi. Ama düşüncelerin çoğunda ayrım yaşadığım ve yaşadığımız için rahatsız eden bir yönü de mevcuttu.
Yobaz bir düşünce yapısını ataerkil bakış açısı ile okumak için güzel bir eser olduğunu söyleyebilirim.
Mesela o düşüncelere örnek bir kaç paragraf vereyim.
"Neden kumar oynamak yasak da, kadınların fahişeler gibi, şehvet uyandıran elbiseler giymeleri yasak değil? Onlar bin kat tehlikeli!"
Ahlaksızlık yapmayın zart zurt diyecek kadar iraden varda kendini tutacak kadar mı iraden yok yazarcım?
Ahlaksızlık yapmayın falan demiş ama adam kendisi kendini tutamamış zaten. Ona da bir paragraf bırakalım hemen.
"Ahlaksızlık irinine battıkça batıyordum, bir yandan da saflığıyla bana layık bir kız arıyordum. Kızların çoğunu benim için yeterince saf olmadıklarından eliyordum." Diyecek kadar yüce bir varlıksın yani he? Kıyafetlerinden ötürü kadınlara fahişe diyen sen veya senin gibi düşünen erkekler bu durumda şu bakış açısı ile ne oluyor? Ağzımı bozmak istemiyorum. Cevabı herkes biliyordur.
"Cinsel ihtiras ne kadar süslenip püslense de kötülüktür, bizde olduğu gibi teşvik edilmesi değil, mücadele edilmesi gereken korkunç bir kötülüktür."
İşte on üç çocuk yapmış demiştim ya xjsnxjsj
Şimdi bilindiği halde önü kesilmeyen o duruma gelelim.
"Aslında aşk denince cinsel değil, manevi aşk kastedilir. Eğer manevi aşk, manevi beraberlik söz konusu ise, bu manevi beraberliğin sözlerle, konuşmalarla, sohbetlerle ifade edilmesi gerekir.
Böyle bir şey yoktu. Yalnız kaldığımız zamanlar konuş mak müthiş zor oluyordu. Yararsız, sonuçsuz bir çabaydı konuşmak. Ne söyleyeceğini düşünüp söylüyorsun, sonra yine susuyorsun, söyleyecek bir şey bulman gerekiyor. Konuşacak bir konu yoktu. Bizi bekleyen yaşamla, düzenle, planlarla ilgili söylenebilecek her şey söylenmişti, daha ne söylenecekti? Hayvan olsaydık konuşmamız gerekmediğini bilirdik; oysa tam tersine konuşmak gerekiyordu, ama konuşacak bir şey yoktu, çünkü konuşarak halledilecek bir şey değildi bizi ilgilendiren." Demiş yazar.
Bunun farkında olunuyorsa yapılması gereken hamle boşanmaktır. Evliliği düzeltir umuduyla ardı ardına doğurtmak değil. Keza kalkıp dışını beğendiğin bir insanla evlenmekte yanlış. Sohbet edemedigin bir insanla nasıl evlenilir? Saçma konular hakkında bile konuşamadığın biriyle nasıl bir yuva kurulur?
Kaldı ki aşk zamanla evrilir. Bazen sevgiye dönüşür, bazen alışkanlığa. Bir Jean Louis beyin fedakarlık ile ilgili evlilikte ki bakışına bakıyorum bir Tolstoya... Yani kelimelerin kifayetsiz olduğu noktadayım.
"Cinselliğin doyurulmasıyla aşk tükenmişti ve birbirimizin karşısında aslında gerçek duygularımızla, gerçek ilişkimizle kalmıştık, yani biri diğeri vasıtasıyla olabildiğince fazla doyum sağlamak isteyen, birbirine tamamen yabancı iki bencildik. Aramızda geçen olayı kavga diye adlandırıyorduk, ama kavga değildi bu, cinselliğin sona ermesinden dolayı ortaya çıkan birbirimize karşı gerçek ilişkimizdi sadece."
Aşkı cinselliğe indirgediği çok fazla yer vardı. Ve aşırı rahatsız edici bir durum.
"Kadın bu hakkın eksikliğini gidermek için erkeğin cinsel duygularını etkiliyor, cinselliği kullanarak onu öyle bir eline geçiriyor ki, erkek sadece görünüşte seçen oluyor, gerçekte ise kadın seçiyor."
Ne anlatıyorsun sen be abicim?
"Görünüşü heyecan uyandırıyordu. Erkeklerin arasından geçtiğinde bakışları üzerine çekiyordu. Uzun süre ahırda bırakılmış, dizginsiz, besili bir kısrağı andırıyordu. Bizim kadınlarımızın yüzde doksan dokuzunun aksine dizgini yoktu. Bunu ben de hissediyor ve korkuyordum."
Özgüven eksikliğini buram buram hissettirmiş burda yazar. Kıskançlık eşittir özgüvensizliktir diyorlar.
"Kimi der ki kadın ayalimdir, boynumda taşıdığım vebalimdir." Bakış açısı ile kadına bakan bir Nazım var bizim ülkede.
Zıt bir bakış açısı ile de bu eseri temin ederek Tolstoyu okumanızı öneririm.
Benimle eseri tartışan @drkran'a kıymetli yorumları için teşekkür ederim.
@aleran çiçeğim hem eseri önerdiğin için hem de kitabı okuma sürecimde sonat parçasını önerdiğin için teşekkür ederim.✨
📌İyi de sevgi olmadan insan nasıl yaşayabilir?
📌Aşk, ruhların birliği demek değil mi?
📌Dikenlerini canımın en çok acıyacağını bildiği yerlere batırıyor.
📌O zaman, beş ekimde onu bıçakla öldürdüğümü sanıyorlar. Ben onu o zaman değil, çok daha önce öldürdüm. Tıpkı şimdi herkesin, herkesi öldürdüğü gibi...
📌"İlkbahar geldiğinde çok sarsıldım, sen çoktan gitmiştin. Kışı geçirmemiştin. Baharın hiç gelmemesini, bir daha bahar olmamasını, bir daha yaz olmamasını diledim bir an. Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yas tutmalıydı. Bütün başkentlerde…devamı📌"İlkbahar geldiğinde çok sarsıldım, sen çoktan gitmiştin. Kışı geçirmemiştin. Baharın hiç gelmemesini, bir daha bahar olmamasını, bir daha yaz olmamasını diledim bir an. Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yas tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi."
Sözleri eşliğinde vefat eden eşinin özlemini çeken bir adamın sözleri...
Bu sözler bana funda ablamdan şu dizeleri aklıma getirdi;
Sen yoktun ben yalnız kalmayı öğrendim
Acıya duvar gibi durmayı öğrendim
Kaybolmuş bir dilin sözcükleri gibi
Köksüz bağsız durmayı öğrendim
Veya renkler vardı gülfem, sesler vardı da diyebiliriz...
Bu eserimiz de ise yazarımız 40 yıllık evliliğinin ardından eşini kaybetmesi üzerine hislerini kaleme almış. Geçmişe dayalı anıların etkilerini, onun kıyafetlerini, onun severek yaptığı işleri ne denli bir özlemle hatırlıyor bunları okuyoruz. Aslında çok basit görünen olaylarda bile ne denli bir etkinin olduğunu hatırlamış sevgili yazarımız.
📌"Gittiğinden beri yedi milyon kırk sekiz bin sekiz yüze kadar saydım. Bu kadar zamanda saklanabilmiş olmalısın. Her tarafı arıyorum. Bulamıyorum, ümidimi kaybediyorum. Saklambaç oynamak çok uzun sürüyor. Tamam, hadi, kazandın, çık artık saklandığın yerden. Artık oynamak istemiyorum. Çık neredeysen, kazandın. Çık ne olur, kaybettim, her şeyi kaybettim."
Sözleri eşliğinde eşinin son vedasına sitem yükleyen bir eş olmuş Jean Louis bey.
Bekleseydin ve beraber gitseydik demiş...
İlk buluşmamız da olduğu gibi seni yalnız bırakmazdım demiş...
Neler demiş neler...
Dünkü esere nazaran bu eseri çok daha fazla sevdim. Bu duyguları en son Sabahattin Ali Bey'in eşine yazdığı mektupları okurken tatmıştım. Bu eser az ama öz yazılarla onu bile geçmeyi başardı.
Hayallerimden birisi yaşlılığımda ve evliliğimin ilerleyen yıllarında eşime dönerek "Bey ne çabuk geçti değil mi? Koskoca 40 yılı birlikte devirdik..." Bu cümleyi kurabilmek.
Evliliğin ilk yıllarında da acı türk kahvelerini ona içirerek "40 yılı nasıl kitledim ama" diyebilmek.
Ve yazarımız ve eşi bunu başarabilmiş bir çift.
40 yıllık bir evlilik... Acısıyla, tatlısıyla, mutluluğuyla ve bazen de göz yaşlarıyla geçirilmiş bir koca 40 yıl.
Hayatın doğru insan ile paylaşımı sonucu ne kadar güzel geçtiğini gösterdi bu eser bana. Yardımlaşmak ve bir şeyleri paylaşmak genel olarak çok güzelken hayatı sevilen ve sevdiğimiz insan ile paylaşarak geçirmek çok daha güzel ve zevkli bir şey olmalı. Yeri gelince onunla acını paylaşmak, yeri gelince derdini, yeri gelince mutluluğunu ve hatta bazen yeri gelince de sinirli olduğun hallerde seni yatıştırmasını paylaşmak...
Evett bu etkenler her ne kadar güzel ve hoş olsa da bu eserin acı bir tarafı da var. Yol arkadaşını kaybetmek ve yitirmek... Ardından gelen günlerce aylarca ve hatta yıllarca sürdürecek olan yas süreci...
Ne demiş şair;
Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz?
Gözyaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Yazar kendisinin hüznü az olan şeylerde ağladığını söylese de ben onun yüreğinden akan yaşları kendi yüreğim de hissedebildim.
Sonuç olarak herkesin gömdüğü bir şeyler vardır bu hayatta. Bir insan olmasına gerek yoktur bazen.
Canım Aliye Ruhum Filiz eserini beğenenler bu eseri de beğenirler. Romantik eserleri beğenenlerin de beğeneceği bir eser. Anlatı sevenlerin de beğeneceği bir eser olur. Zaten kısa da. Bir oturuşta biter. Okuyun, okutturun diyerek sözlerime son veriyorum. Kitapla kalın. ✨
📌Cesaretliydi. Bana, kimsenin beğenmediği bana, kırk yıl dayandı.
Birbirimizi tamamlıyorduk. Benim eksilerim, onunsa artıları vardı. İyimserle kötümserin buluşmasıydı bu.
📌Eşyanın güzelinden anlayan o, niye beni seçmişti? Ben ki, hiçbir özgün üslubu olmayan, 20. yüzyıla ait kaba saba, kendi kendine düz duramayan, eğri bacaklı, bir bacağı diğerine göre kısa, sıradan bir eşyayım. O ise benim kısa bacağımın altına sıkıştırılan takoz olarak beni ayakta tuttu, onun sayesinde dik durabildim. O benim pasımı aldı, beni temizledi, beni parlattı. Buna karşılık onu güldürdüm. Ağlattım da ama.
📌Deniz beyaz, gök siyah. Yelkenleri indirdim, kamaranın dibine çömeldim, başımı ellerimin arasına aldım. Ortalığın yatışmasını bekliyorum. İyimserim, yatışacağına inanıyorum. Fırtınalar, kar gibi sonsuz değildir.
📌Bir kedi alacağım. Şimdi sen Ürkek'le buluştun, benim okşayacak kimsem yok, ne kedim, ne kadınım. Ürkek ve Sylvie, benim sevgili iki varlığım, artık yok.
📌Seni benim vücudumdan kesip aldılar, beni uyuşturmadan. Yarımı benden aldılar, en güzel yarımı. Yeniden çık diye senin parfümünle suluyorum kendimi.
📌Bir kitap var ki, henüz bitirmemişsin, ne yazık ki bitiremeyeceksin de. Ona devam etmek istiyorum. Senin yerine okuyacağım.
📌Altmışlarında bir kadından aldığım mektubu hatırlıyorum, evliliğinin başından beri sürekli kocasıyla kavga etmiş, ama son zamanlarda artık etmiyorlarmış. Çok endişeliydi. Ateş tamamen sönmüş, hat kopmuştu. Bizde böyle olmadı, daima birbirimize söyleyecek şeylerimiz oldu, her zaman güzel şeyler değildi ama elektrik akmaya devam ediyordu, hat kesilmemişti.
📌Neden mutluluğu, ancak çekip giderken çıkardığı sesle tanıyabiliyoruz?
📌Sen şimdi tartıya gelmez bir haldesin. Bir mektup tartısının ibaresini bile kıpırdatamazsın. Ağırlıksız bir şeysin, bulut gibi, buğu gibi, koku gibi, hatıra gibi hafifsin...
📌Sen benim en iyi tarafımdın, umarım ben de senin en büyük kusurun olmamışımdır.
📌Bize hayatı bir günlük bir şey gibi sunan bu zalim zaman.
📌Güzel şeyler asla büsbütün hüzünlü olmazlar. Beni "şeylerin güzelliği içinde" bıraktın, şairin dediği gibi. Ayakta kalmayı başarmalıyım.
📌"Duvarı temizledik ama izler uzun bir süre kaldı. Ta ki duvar kağıtlarını değiştirene kadar." Demiş sevgili yazarımız. Farklı noktalardan bakıp düşününce ne kadar da derin bir cümle. Bir çocuğu ele alalım. Çocukluğunda yaşadığı bir olay belki geçip gidiyor ama izi…devamı📌"Duvarı temizledik ama izler uzun bir süre kaldı. Ta ki duvar kağıtlarını değiştirene kadar."
Demiş sevgili yazarımız. Farklı noktalardan bakıp düşününce ne kadar da derin bir cümle. Bir çocuğu ele alalım. Çocukluğunda yaşadığı bir olay belki geçip gidiyor ama izi kalıyor. Hatırladıkça o iz sızlıyor bazen açılıyor kanıyor. Bu çocuğun o an içinde nereyi nasıl değiştirmesi gerekiyor? Bastırması mı gerekiyor? Yüzleşmesi mi? Ciddiye alınmıyorsa ne yapması gerekiyor? Veya görmezden mi gelmesi gerekiyor? Sanırım görmezden gelmesi gerekiyor. En azından kanatmıyor o zaman.
Yazarın babasıyla alakalı anılarını bölüm bölüm içeren bir otobiyografi kitabı bu eser.
@aleran hanımın gönderisinde keşfetmiş ve şu sıralar birazcık pdf eserlere sarmış olduğumdan denk gelince okuyayım dedim. Bir çırpıda da okundu zaten.
Aleran hanımın dediği gibi ben adamın duygu durumunu o olaylar karşısında ki hislerini daha uzun okumak isterdim. Paragraf paragraf değindiği için biraz az kalmış o cümleler.
Adamın anılarını okurken herkesin aklına muhakkaktır ki kendi babasıyla ilişkisi veya başka bir noktada aile içi ilişkiler gözlerinin önüne gelmiştir. Bir erkek gözünden babayla olan ilişkiye bakmak benim için açıkçası zor. Lakin anıları okurken farkında olduğum şey şuydu. Bir erkek bir babayla zaman geçirmeyi ve ondan tebrik almayı seviyor. Belki de babayla olan ilişkilerimiz de çok daha özgüvenli bir insan olarak ortaya çıkıyoruz.
Evet hayatın zorlukları var. Olayların, durumların falan zorlukları var ama ben şunu anladım. Sorumluluk sahibi olmayan bir insan evlenmesin, evlilik laylaylom bir olay değil yani. Eskiden evliliği oyuncak sanıp evlenen bir çok insan olmuş. Bir noktada ailelerinde dayatması tabii. Askerlikten gelene uygun bir kız bulup baş göz etmisler. O kadar yanlış bir durum ki. Keşke farkında olsalarmış.
Aile içinde anne ve baba arasında ki ilişkinin de çocuklar üzerinde nasıl bir etkisi olduğunu gördüm. Anne mutluysa ve baba ile arasında güzel bir muhabbet varsa çocuklarında mutlu olduğunu gördüm.
Günümüzde de böyle bence. Mutlu olamayan da artık durumu tınlamayacak duruma geliyor zaten.
Dışına baktım yeşil türbe içine baktım estağfurullah tövbe demişler ya. Bu baba da öyle işte. Dışarıya gayet yardımsever, güleç yüzlü, gayet kibar ve saygılı... Ama evin içine adeta bir şeytan, sevgiden bir haber ve yoksun davranan, anlatılanı dinlemeyen ve hayatı evdekilere cehennem eden birisi...
Bir kaç eksiklik dışında ben bu eseri sevdim. Ailevi meseleler, bir çocuğun zamanından bakış açısı falan okumak güzel geliyor bana. Kaldı ki bu eserin gerçekleri günümüzde halen maalesef ki acı bir şekilde devam etmekte.
Bazı gönderilerim de yazdığım gibi yine yeni yeniden yineliyorum; herkes evlenmesin, herkes anne baba olmasın, sorumluluk alamayacak olan kişi bu yükün altına girmesin.
Kitaplı günlere. ✨
📌Resimdeki babam nereye gitti?..
📌Artık korkmazdık, alışmıştık.
📌Babam da küçükken şeytana ve tahriklerine sırt dönmüştü, ama sanırım şeytan babama hiç sırt dönmemişti.
📌Babam neden bize, çocuklarına hikayeler anlatmıyordu?
📌Mutluluk çok kolaydı. Babamın iyi davranması yetiyor, böylece annem mutlu oluyordu ve biz çocuklar da onunla birlikte mutlu oluyorduk.
📌Arkadaşlarıyla birlikte bistroda olmayı özlüyordu. Onun hayatı oradaydı, bizimle değil...
📌Babamı o kadar kör kütük sarhoş görmüştüm ki, gerçek bir ölüyle kör kütük sarhoş biri arasındaki farkı bilemiyordum.
📌Üzgündüm, babamın ölmüş olmasından dolayı değil de, hayatının sonuna kadar içmiş olmasından dolayı.
Ben, bir gün içmeyi bırakacağını, diğerleri gibi normal bir hayatımızın olacağını sanıyordum... O gün, bunun asla olmayacağını anladım.
Telefonumda yıllanan -yaklaşık 2 yıldır- bu eseri sonunda @lt945 hanımefendi sayesinde gecenin kör bir vakti okumaya başlamış ve sonunda bitirmiş bulunuyorum. Kendisine buradan tekrardan teşekkürlerimi iletiyorum. ✨ Yetmiş yaşına basmış eski bir seri katilin anılarını okuyoruz bu eserde. En son…devamıTelefonumda yıllanan -yaklaşık 2 yıldır- bu eseri sonunda @lt945 hanımefendi sayesinde gecenin kör bir vakti okumaya başlamış ve sonunda bitirmiş bulunuyorum. Kendisine buradan tekrardan teşekkürlerimi iletiyorum. ✨
Yetmiş yaşına basmış eski bir seri katilin anılarını okuyoruz bu eserde. En son 30 yıl önce bir cinayet işlemiş ve ondan sonra hayatına sıradan bir insan olarak devam etmiş bir adam. Lakinn yaşadığı yerde ardı ardına yaşanan kadın cinayetleri yüzünden kızını korumak için katili bularak öldürmek istiyor ve buna hazırlanıyor. Tabii bir zorluk var burada. Adam kendisinin demans olduğunu öğreniyor. Bu onun için zorlu süreçler sunarken unutmamak ve geriye dönüp okumak için anılarını yazmaya başlıyor.
Peki bu psikopat amcamızı neler bekliyor? Kızını koruyabiliyor mu?
140 sayfada bunlara cevap vermiş eser. Aslında 140 sayfa ama çok çok daha kısa sürüyor. Çünkü punto küçüktü bu yüzden çok daha kısa bir sürede bitti eser.
Kore edebiyatından okuduğum ilk eserdi. Yazarında kalemi yalın ve sadeydi. Bundan iki yıl önce eseri iki sayfa okuyup sıkılıp bırakmıştım 💀
Yani iki sayfayla, 5 dakika film izlemeyle hemen hüküm çıkarmam beni bir güldürdü bugün cjsnxjks
Eseri okurken beni en çok şaşırtan şey adamın hiç sigara, alkol falan kullanmaması aynı zamanda kitap okuyan, bestecilere ilgi duyan ve şiir yazan kültürlü biri olmasıydı. Demek ki bu işler kültüre zarta zurta bakmıyormuş.
Yine alzheimer hastası bir adamın düşüncelerini, gelgitlerini okumak cidden etkileyiciydi. Kalli hanımın önerdiği the father filmi aklıma geldi. Ve şunu bir kez daha söyleyebilirim ki kitaplar duyguyu geçirmede kesinlikle ama kesinlikle çok daha iyi.
Eser ters köşeyle biten bir eser olurken karşımızda anti kahraman biri olarak görüyoruz bu katil adamı. Açıkçası adamı anlamaya çalıştığım noktalar oldu. Ona bazen üzüldüğüm bazen kızdığım ve bazen de şoklar içinde kaldığım yerler oldu. Bir katilin ruh tahlillerini okumak için cidden güzel ve başarılı bir novella olarak karşımıza çıkmayı başarmış. Bu eserden sonra biraz Kore edebiyatına yüklenecek gibi hissediyorum. Beğendiğiniz eserler varsa öneri olarak almayı da çok isterim.
Bazı noktalarda belki sıkabilecek bir eser olabilir ama ben sonuna kadar merakla okudum. Bir oturuşta okunacak bir eser arıyorsanız öneririm. Kitaplı günlere. ✨
📌Uygun bir mesken bulmadan kalbini uyandır.
📌Hayatımızı ölümle ilgili düşüncelerle mahvediyoruz, ölümümüzü ise hayatla ilgili düşüncelerle.
📌Her yapmak istediğini yaparak yaşayan insan dünyanın neresinde var?
📌Benim yaşadığım eziyetin alt yazısı yok, okunmuyor.