(@) - Raf

Bazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım,…devamıBazen sessizlik en büyük sestir. Öncelikle, bugün verdiğim rahatsızlıktan dolayı özür dilerim. Birileri, belli bir süreçten sonra artık eskisi gibi dizi ve film izleyemeyeceği için bütün tuşlara basmaya başladı. Elimin sürekli gidip gidip geldiği bir filmdi The Artist. Ve bayıldım, bayıldım, bayıldım! Siyah beyaz filmler zaten kalbimin hep bir köşesinde, ama bu filmi diğerlerinden ayıran şey çok nadir diyalog bulundurmasıydı. -Evet, bugün izlediğim ikinci sessiz film vakası. Bana da şok oldu. - Film, 1927–1932 yılları arasında geçiyor. Sessiz sinemanın gözdesi olan George Valentin ve genç dansçı Peppy Miller arasındaki biraz çetrefilli ilişkiyi anlatırken, arka planda çok fazla detayı da beraberinde getiriyor. 2011 yılında vizyona çıkmasına rağmen eskilerin nostaljisini çok güzel yansıtabilmişler. Belki de eskilere özlem konusunda bu kadar ümitsiz olmamalıyız. Bu filmi izleyince fark ettim. “Gurur mu aşkı yener, yoksa aşk mı gururu yener?” -Gurur, aşkı yenecek kadar güçlüyse ortada bir aşk yoktur zannımca.- Sorusunun bir versiyonuydu bu film. Zira George, gururundan dolayı Peppy’nin yardımını reddediyordu. Bu kısımda, değişimin aslında ne kadar zor olduğunu görüyoruz. Özellikle de belli bir düzene ve başarıya alışmış bir adam için bu durum, neredeyse geri dönüşü olmayan bir yıkıma neden olacaktı. Peppy’nin George’a karşı vefası da, geldiğimiz yeri unutmamamız gerektiği konusunda ince bir mesajdı. Filmi izlerken dikkatimi çeken birkaç sahne vardı. Bunlardan biri köpek Uggie’nin sahneleriydi. Hayvanların bambaşka bir sadakat sistemi var ve bu sessizlikte sadakati en çok konuşturan da hiç şüphesiz bu minik candı. En, en, en hoşuma giden sahne ise son sahneydi. Tutkulu aşklar yerine bize başka aşkların da var olabileceğini gösteriyordu. Bu film sayesinde aşkı biraz nazik, biraz utangaç ve biraz da sessiz bir noktadan izledik. Onca sessizlik sırasında birbirlerine ulaşabilmelerinin yolu da dans oldu. Gönlü geçinmek derdinde olan da geçindi. The Artist sayesinde gördük ki; aşk, kalpte hissedilip sessizce de anlatılabilirmiş... Bu filme tam olarak bir aşk filmi diyebilir miyiz bundan da pek emin değilim açıkçası. Daha çok eski düzene alışma ve yeniyi kabul edememe, kimlik krizi gibi şeyler daha çok ön planda olsa da, masum bir aşkla bunu harmanlamışlar. -Böyle diyebiliriz galiba- Sessizlik beni bozmaz derseniz, kesinlikle izleyin.

mysticaldimples 1 year ago

Baraka

Ron Fricke

15 Gönderi

/22 Temmuz Salı/1. Belgesel/ Sessiz bir ağıt, evrensel bir dua 🥀 Belgesel konusunda bayağı cahil biri varmış ve o bu durumu değiştirmek istiyormuş. Bu kişi bir seriye adım atmaya karar vermiş ve her hafta bir belgesel bitirecekmiş... Bugüne kadar sadece…devamı/22 Temmuz Salı/1. Belgesel/ Sessiz bir ağıt, evrensel bir dua 🥀 Belgesel konusunda bayağı cahil biri varmış ve o bu durumu değiştirmek istiyormuş. Bu kişi bir seriye adım atmaya karar vermiş ve her hafta bir belgesel bitirecekmiş... Bugüne kadar sadece tek tük belgesel izlediğimi hatırlıyorum. Bir elin beş parmağını geçmez zannediyorum ki. Her gün belgesel izlemeyi de isterdi bu gönül; lakin eminim, her gün izlese sıkıntıdan çatlardı. Bu yüzden bunu “bir haftaya bir” diye alsam da, bir haftada iki üç kere izlemeye çalışacağım. -öyle umuyor sadece, eminim birden fazla izlemeyecek- İlk belgeselimiz, 1992 yapımı olan "Baraka". 23 ülkede, 153 mekânda çekilmiş olup bu ülkelerin içinde Türkiye’yi de bünyesinde barındırıyor. Herhangi bir seslendirme ve yorum içermediğinden dolayı, benim için bir tık “ilk” denilebilecek bir yapıya sahipti bu yönüyle. İçerisinde ne var derseniz: İçerisinde milletlerin dinleri, dinlerini yaşayış biçimleri, doğal alanlardan panoramik görüntüler, insanların bir arada etkileşime nasıl girdikleri ve günlük hayatlarında az çok ne yaptıkları falan yer alıyor. Listemde olan "Samsara" belgeseli de bu belgesele devam olarak çekilmiş. "Baraka", kelime anlamıyla çeşitli dillerde "nefes", "hayat ruhu", "bereket" gibi anlamları taşıyormuş. Belgeselde de bunu görüyoruz aslında. Dini ritüeller, insanların yaşam amacı, hayatlarının ruhu olmuş bir noktada. Hepsi ibadetini farklı yollarla gerçekleştiriyor olsa da, aslında hepsi de aynı “hayat ruhunu” yakalayabilmek için çabalıyor. Zira inanç ve insanın bu inançla kurduğu bağ da evrensel. Tam olarak da belgeselin çoğu kısmında buna vurgu yapıyorlar. Belgeselin sözsüz oluşu; yoksulluk, ritüeller ve şehir hayatını daha çok izleyiciye geçirmiş. Çünkü bir başkasının sözlerine gereksinim duymadan, kendi içinizdeki sesle beraber izliyorsunuz her bir sahneyi. Kısaca izlerken içinizde yankılanan her bir ses ve yorum size ait, sizden izler taşıyor. Şehir hayatı falan demişken; teknolojinin ve insanlığın gelişmesiyle birlikte, fabrikalar, araba kullanımı, sigara tüketimi ve en vurucu nokta olan tüketim çılgınlığı işleniyor. İzleyen de durup bir sorguluyor: “Sahiden nereye gidiyoruz bu düzenle?” Bu sahneler gösterilirken Hindistan’da bir bölge ve insanları görüyoruz. Büyük bir çöplüğün içinde yoksul insanlar, işe yarar şeyler bulmaya çalışıyor. Nehirlerde birçok insan aynı anda yıkanıyor. Bazen su tüketiminin cılkını çıkaran bir insan olarak, bu sahnelerde kendimi çok kötü hissettim. En azından son birkaç aydır ihtiyacım olmayan hiçbir şeyi almamaya ve elimde bulunanlarla yetinmeye çalışıyorum. Zira daha fazlasına ihtiyacım yok, artık bunun farkındayım. Sadece Instagram gibi sosyal mecralarda bize o kadar fazla şeyin eksikliğini hissediyormuşuz gibi empoze ediyorlar ki, bundan etkilenip sürekli harcama yapmamız isteniyor. Bunun önüne geçebilmek de çok kolay değil. Bir yanın sürekli "Bak, şu çok güzelmiş hadi alalım." diye sesleniyor her an. Kısaca bu belgesel, arka fonda çalan müziklerle beraber bir nevi meditasyon etkisi yaratırken bizi sorgulamaya ve yorumlamaya yönlendiriyor. İnsanlığın hem potansiyelini hem de acımasız yönünü gösteriyor. Mesela bir sahnede, binlerce civcive hormon enjekte ediliyor ve kafeste büyütülüyor her biri. GDO ve hormon basılmış gıdalar bizim için büyük bir zarar ve en başta kendimize zarar veriyoruz. Bunun yanında bir de hayvanlara farkında olarak veya olmayarak yaşattıklarımız var... Ve son olarak; 1992 yılında çekilmesine rağmen çok iyi bir iş çıkarmışlar. Bunun için bile izlenir, bence.

mysticaldimples 1 year ago

Düşler Ülkesi

Marc Forster

9 Gönderi

Ünlü oyun yazarı James Matthew Barrie'nin çocuklar ve özellikle Davies ailesi tanıştıktan sonra "Peter Pan" adlı oyunu yazma sürecini ve ilhamını anlatıyor. Ben filmi şans eseri konusunu falan bilmeden açtım. Bu yönüyle bana güzel bir sürpriz oldu film. Aynı zamanda…devamıÜnlü oyun yazarı James Matthew Barrie'nin çocuklar ve özellikle Davies ailesi tanıştıktan sonra "Peter Pan" adlı oyunu yazma sürecini ve ilhamını anlatıyor. Ben filmi şans eseri konusunu falan bilmeden açtım. Bu yönüyle bana güzel bir sürpriz oldu film. Aynı zamanda da gerçek hayat olaylarından esinlenerek anlatılıyor bu film. Bu kadar az bilinmesine bir tık üzüldüm. Johnny Depp'e Titanik filminin yıldızı Kate hanım eşlik ediyor. Bir yazar ve oyuncu için sanırım çocuk dünyası ve hayal alemi çok önemli. James bey de bundan etkilenmiş olacak ki ortaya Peter Pan çıkmış ve bu film çekilmiş. Spoiler olmasın diye değinmeyeceğim ama filmimizde belli başlı hayatla alakalı zorluklar var. Bununla başa çıkabilmek içinde hayal dünyası bir kaçış yolu gibi aslında. En azından filmde bu şekilde lanse ediliyor. Ben her zaman sevgi bağının çok daha değerli olduğunu savunurum. Bir kez daha bunu görmüş oldum. Tabi James'in eşini çok fazla ihmal etmesi de hoş bir şey veya doğru olan bir durum değil. Lakin böyle bağlar kurmak içinde kan bağına gerek olmaması beni çok sevindiriyor. Her kan bağını da bağrımıza basmadığımızı düşünürsek siz de bana hak verirsiniz. James'in bu yeni oyunla beraber dikkatleri üzerine çekmesi biraz tuhaf karşılandı. Yeniliğe insanlık olarak çoğu zaman açık olamıyoruz galiba. -neyse ki ben bunun çok dışında bir karakterim- Oysa ki yenilik insanın hayatına ne de güzel şeyler getiriyor. Oyunu izleyenlerde ilk başta garipseseler bile bunu anlamış oluyorlar. Bir de biyografi olarak geçse de tam olarak doğruluk sunmuyor. Filmde bulunan karakterlerin hayatları falan daha farklıymış çünkü. -spoiler olmasın diye burayı da geçiyorum- Bugün farkında olmadan izlediğim ikinci biyografi filmiydi. Karayip Korsanlarını daha izlemeyip kıyıda köşede kalmış böyle filmleri izlemeyi de seviyorum aslında. -tabi Karayip korsanlarını da çok merak ediyorum ama bakalım ne zamana izlenecek o seri Allah bilir...- Bir de ben böyle sakin, dingin filmleri bazen izlemeyi sevsem de bu film herkese hitap edecek bir film değil. -sessiz sakin ve bu yönüyle de ağır akan bir film olduğu için- O yüzden Johnny Depp severler, Peter Pan severler, biyografi severler bir koşu izlesin. Diğer kesim de çok merak ediyor ve yenilik arıyorsa listesine atsın diyor iyi geceler diliyorum. 📌Bu dünyada ne zaman bir umut ışığı bulsan, yok etmek isteyen birileri daima olur. 📌Zaman hepimizi arkadan kovalıyor, doğru değil mi? 📌-Yalnızca onun hep burada olacağını zannediyordum. -Ben de.

mysticaldimples 1 year ago

Babam ve Oğlum

Çağan Irmak

202 Gönderi

Geç kaldığım bir film ama keşke daha fazla geç kalsaydım. Veya belki de bu filmi şimdi izlemek bir lütuftu... İlk defa bir filmin başından sonuna kadar gözyaşlarım durmaksızın aktı. Canımı bu kadar yakan başka bir film oldu mu bilmiyorum... Olduysa…devamı

mysticaldimples 1 year ago

Hür Adam: Bediüzzaman Said Nursi

Mehmet Tanrısever

4 Gönderi

Geçtiğimiz Ramazan, dini filmleri ararken denk gelmiş ve öylelikle listeme dahil etmiştim bu filmi. Bugüne kısmetmiş izlemek. Bitlis'in Hizan ilçesinde yaşama gözlerini açmış Kürt asıllı bir âlimin biyografisini izliyoruz filmde. “Bediüzzaman” lakabıyla anılan bu adamın lakabının anlamı, “zamanın harikası” manasına…devamıGeçtiğimiz Ramazan, dini filmleri ararken denk gelmiş ve öylelikle listeme dahil etmiştim bu filmi. Bugüne kısmetmiş izlemek. Bitlis'in Hizan ilçesinde yaşama gözlerini açmış Kürt asıllı bir âlimin biyografisini izliyoruz filmde. “Bediüzzaman” lakabıyla anılan bu adamın lakabının anlamı, “zamanın harikası” manasına geliyor. Küçük yaştan itibaren medrese eğitimi alarak büyüyen Said Nursî, dinin yanı sıra fen, kimya ve fizik gibi bilimlere de ilgi göstermiş. Laiklik ve pozitivizmin baskın olduğu bir dönemde, dini söylemi ve İslam’ı ayakta tutmaya çalışan ama devlete de karşı gelmeyen bir karakter. Bu dönemde yaşadığı gerilimlerden dolayı da sürgün ve hapis hayatı yaşamış. Risale-i Nur Külliyatı’nın da ilk mahsulleri Barla sürgününde ortaya çıkmış. Devlete karşı silahlı veya aktif bir politik direniş göstermediği için hür bırakılmıştır. Sinematografik anlamda, teknik olarak zayıflık vardı. 2011 yılında vizyona girmesine rağmen bu anlamda pek de iyi çekim açılarına sahip değildi. Oyuncuların da oyunculukları çoğu yerde bana pek geçmedi ve yapay geldi. Objektif bir bakış açısıyla izlenmesi gereken bir film. Eğer objektiflik dışına çıkarsa rahatsız edebilecek bir yapım diyebilirim. Tek taraflı bir anlatım hissi mevcut olduğu için rahatsızlık duyabilirsiniz -ben duydum şahsen- Atatürk ve Cumhuriyet dönemine direkt bir bakış verilmese de gösterilen şeyler beni çok gerdi açıkçası. Hem millî önderimiz olan Mustafa Kemal Atatürk’e karşı duyduğum saygı ve sevgi hem de maneviyat anlamında bağlı olduğum din arasında bir tercih yapmalıymışım gibi hissettirdi film. Bu hiç hoş değildi. Sanırım bunu, olumlu ve olumsuz yanları arasında ayrım yaparak yorumlamak gerekiyor. Film, inanç uğruna baskıya direnmenin ve sabrın nasıl bir yaşam biçimine dönüşebileceğini etkileyici şekilde gösteriyor. Bu da hepimiz için bir ders olabilir. Bu, olumlu yanlarından sadece bir tanesi. Olumsuz yanlarına gelecek olursak; Atatürk devrimleri ya da laiklik gibi kavramlar dolaylı olarak olumsuz bir çerçeveye oturtulmuş gibi görünüyor. Üstte de bahsettiğim gibi, tek taraflı bir anlatım varmış hissi uyandırıyor ve bu da ister istemez insanı rahatsız ediyor. Atatürk doğrudan hedef alınmasa bile, devlet temsili eleştiriliyor. Bu da yine tek taraflı bir izlenim bırakıyor seyirciye. Hepsini bir iki cümlede toparlayacak olursam: Said Nursî, kendi döneminde büyük zorluklar yaşamış ve dine hizmet etmiş büyük bir âlim olduğu için saygıyı sonuna kadar hak ediyor. Lakin tek taraflı anlatımlara da mesafeyle yaklaşmalıyım. Çünkü Atatürk de bu ülkeyi ayağa kaldırmak için çok büyük bedeller ödemiş bir adam. İnanç mücadelesini anlatsa da, tarihsel doğruluk için başka kaynaklardan da araştırma yapmalıyım. Ne Said Nursî düşmanıdır Atatürk, Ne de Atatürk karşıtıdır her dindar. Film bu dengeyi tam kuramadığı için de hoşuma gitmedi. Merak edenler varsa listelerine alabilirler.

mysticaldimples 1 year ago

Öfke Kin Haset ve Kurtuluş Yolları

İmam-ı Gazali

1 Gönderi

Kitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden…devamıKitaba giriş yaparken şöyle bir cümleyle karşılaşıyoruz: "Sevgi konusundaki iddialarının doğruluğu için onları imtihana tabi tutmuş." Bu konuda çok önceden güzel bir söze denk gelmiştim, bana hemen onu hatırlattı: "Seven bir iddia sahibidir ve bu nedenle sınanmaya müstehaktır." İmtihanların neden var olduğunun basit bir kanıtı gibi bu cümle. Denk geldiğimden beri de her seferinde hayranlıkla okuduğum bir cümle aynı zamanda. Saman alevi gibi bir öfkeye sahip olmanın yükümlülüğü ile hoş bir denk gelişle bu esere rastladım. Öfkenin aslında çok da matah bir şey olmadığını biliriz ama çok da zararlı gibi gelmez ya gözümüze… İşte o iş, öyle değilmiş. Öfke, diğer kötü hasletlerin başıymış aslında. Öfke; kin duygusunu, kin duygusu da haset duygusunu peşi sıra getirirmiş. Ki gerçekten öyle de. Öfke çoğu zaman zıtlıklardan doğar ve karşımızdaki insana karşı kalbimizde bir tiksinti ve nefret uyandırır. Şayet bu insan, önceden çok sevdiğimiz biriyse, durum daha da beter bir hale gelir. Çünkü insan, sevdiğinden yara aldığı zaman yıkılır. Sonra o kalbine giren soğukluk, gönül sarayının yıkılması; o iki kişiyi gün be gün biraz daha uzaklaştırır. İnsan buna bir taraftan üzülürken, bir taraftan da çok sinir olur. Çünkü sevdiği insan zarar vermiş ve onları bu duruma aslında o getirmiştir. Küçük gördüğümüz veya öfke anıyla zevkle kırdığımız kalpler; aslında gelecekte insanı ne kadar da çıkmaz bir duruma getiriyor, bunu hem yaşayarak öğreniyoruz hem de böyle eserleri okuyarak. Eski alimler, insanların medreseye gidip ilim ve din öğrenmesini isterlermiş. Şayet böyle bir durum ortada yoksa da, diğer büyük âlimlerin eserlerini okuyarak günlerini geçirmelerini… Kendime henüz bir mürşid bulamadığım için eserlerden hâlâ devam ediyorum. Öfke, kin ve haset gibi duyguların en bariz zararı; biz insanların kalbine verdiği yük ve hüzün. Bir de bunun görünmeyen ama göz önünde bulundurulması gereken bir ahiret hayatı var. Bir bir bunlardan bahsetmiş eser… Hem de uzun uzun. Ayetler, âlimlerin sözleri ve hadislerle de desteklemişler her bir sayfada. Ateş nasıl her şeyi içine alıp yutuyorsa, öfke de iyilik ve sevapları aynen o şekilde alıp yutuyormuş. Bu duygulardan birine kapıldığınız zaman, kalbinize binen yükü yaşayanlar olarak çok iyi biliyorsunuzdur zaten. İşte bu durumdan kurtulmanın yollarını da anlatıyor eser. Sinir olduğun, sevmediğin şeyle hemhal olarak bu durumları atlatabilirsin diyor. Bir noktada, nefsine ağır gelen şeyi yaptığın zaman kurtuluşa erersin diyor da olabilir. Zira nefsimize zor gelen şeyin ardında, mutlak bir suretle hayır bulunuyor. Böyle eserlerin sürekli okunmasını ve göz önünde bulundurulmasını düşünüyorum artık. Çünkü nefis denen şey öyle bir şey ki, bir anlık olaya bakıyor. Şimdi bu eseri bitirdim, okudum, sindirdim; lakin bir süre sonra bunu unutabilir ve öfkelenecek şeylere yine denk gelebilirim. Zira nefes aldığım sürece hayat devam ediyor ve hayatın her alanında böyle şeyler var. Böyle şeylerin üstesinden gelmek, gelebilmek cidden çok zor. Dilerim kötü olan her şeyden arınabiliriz. Esere karşı merak ve ilgisi olanlar, listelerine alabilirler.

mysticaldimples 1 year ago

Aşık Shakespeare

John Madden

6 Gönderi

"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç…devamı"Binlerce kez iyi geceler sana." Sinefil olma yolunda ilerliyoruz 💃🏻💃🏻 -Henüz 500. filmini daha yeni izledi…- 500’e denk geldiğimize göre, filmi kendimiz seçmeyip başka birinden öneri alalım dedik ve Kalli Hanım’a başvurduk. Öncelikle kendisine tekrardan teşekkür ederim ve takriben üç aydan sonra tekrardan gönderi yazacak olmanın heyecanını yaşayarak, bu anın tadını çıkarmak istiyorum. Film, genç William Shakespeare’in Romeo ve Juliet oyununu yazarken yaşadığı kurgusal aşk hikâyesini anlatıyor ve 7 Oscar ödülünü alıyor. Benim hiç şüphesiz filmlerde en çok beğendiğim detaylar — bu türde olanlar için tabii — dönem kıyafetleri ve o dönemin yansıtılış biçimi. Eskiye sevdası olan bir insan olunca, içiniz o sahnelere erimeden edemiyor. Lakin dönem filmi olmasına rağmen, bunu pek başarabildiklerini söyleyemem. -Şahsi düşüncem- Görüntü kalitesinden dolayı mı bilmiyorum ama çok günümüz gibi hissettirdi. Belki oyunculuklar yüzünden bu şekilde hissettim, bilemiyorum. Aslında kadın başrolün oyunculuğu da güzeldi ama bir şeyler eksik geldi bana. -Filmin ruhunu yansıtma anlamında- Film, Kalli Hanım’ın da dediği gibi, hiçbir duyguyu en üst noktada yaşatmıyor. Hepsi dozunda. Ne çok üzüyor, ne çok güldürüyor, ne de çok heyecanlandırıyor. Bu yüzden izlerken kendimi çok rahat ve anda kalmış gibi hissettim. Benim için eksik sayılabilecek şeylerden birisi o dönem meselesiyken, bir diğeri de filmde esere dair çok fazla alıntı duymamış olmak. Böyle bir şeye gerek var mıydı, orası tabii ki tartışılır ama ben bir duymak istemedim de değil hani. Yüzde yüz tarihsel bir doğruluk yerine, edebi yön ve kurgusallık daha çok ağır basıyor filmde. Shakespeare’in Viola’ya karşı aşkının gerçek olup olmadığına dair merakınız varsa, buradan da cevaplamış olalım: Buna dair herhangi bir kanıt yok. Viola adında bir kadının varlığı da mevzu bahis değil. Viola ve William’ın aşkı ile Romeo ve Juliet’in aşkı benzerlik içeriyordu. Filmi izlerken, yazarın cidden böyle bir aşk yaşadığını zannediyordum. Bu yüzden de film boyunca, “Bir yazar zaten yazdığı ve kaleme aldığı şeydir,” diyerek iki aşk ve iki çift arasındaki sevdanın benzerliğini normal karşılamıştım. Filmi kurgulayanlar bu konuda iyi bir iş başarmışlar, söylemeden geçemem. Filmde beni etkileyen şeylerden bir diğeri, yazarımızın ilhamı aşk ile bulması oldu. Toz pembe hayaller bir yana, bence aşk dediğimiz olgu cidden sanatı bir noktada doğuruyor. Filmde en çok sinirimi bozan şey ise, dönemin kadınlarının tiyatroda yer almasına izin verilmemesi ve oynadıkları takdirde ceza almalarıydı. Zaten film boyunca da zırt pırt tiyatroları kapatma derdinde olan bir amca vardı. -Ayrıca bu amca, kadın ve erkek arasında geçen münasebetlerden dolayı tiyatroyu kapatmaya çalışırken, kendisi odasında fanfinfon peşindeydi. HEM DE HER SAHNEDE! Kendine mübah, başkasına günah…- Ayrıca bu kadınların sahneye çıkmasının yasak olması, kurgu olan bir durum değil. Cidden dönemin İngiltere’sinde sadece erkekler sahneye çıkabiliyormuş. -Gel de kudurma şimdi- Söyleyeceklerim bu kadar. Meraklıları listelerine fırlatabilirler. 🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️🚀🤾🏻‍♀️

mysticaldimples 1 year ago

Ene 'Sus Ey Nefsim'

Fatih Duman

6 Gönderi

İki ay önce başlamış olduğum eseri sonunda baştan başlayıp bitirebildim. O dönem eserin ağırlığından dolayı bitirmeye nefsim dayanmamıştı. -bu ağırlık eserin edebi dilinden kaynaklı olan bir durum değil. Okudukça gelen farkındalıkla beraber içimde bulunan nefsin rahatsızlık duymasıydı. Aziz Mahmud Hüdayi…devamıİki ay önce başlamış olduğum eseri sonunda baştan başlayıp bitirebildim. O dönem eserin ağırlığından dolayı bitirmeye nefsim dayanmamıştı. -bu ağırlık eserin edebi dilinden kaynaklı olan bir durum değil. Okudukça gelen farkındalıkla beraber içimde bulunan nefsin rahatsızlık duymasıydı. Aziz Mahmud Hüdayi gibi bir iradeye sahip olarak o makama erişemeyecek olmanın verdiği hüzündü. Belki de dünyalığı bırakmayacak olmamın acizliği...- Nefse dair önceden de İmam-ı Gazaliden kelamlar okudum ama bu bambaşka bir şeydi. Mahmud Hüdayi kadar bir iradeye sahip olamasamda farkına vardığım şeyden yüz çevirebildiğim için mutluyum en azından. -bu kısımda mutlu olmam bile yanlış aslında. Çünkü eserde bu mutluluğu bile kullanarak nefs yanlışa düşer diyor yazar.- Evet kitabın yazım şekline gelecek olursam... Aziz Mahmud Hüdayi üzerinden nefsi okuyoruz. Nefs kendini anlatıyor bu eserde. Mahmud Hüdayi ile verdiği amansız savaşı, gece gündüz yanıp yıkılmayı. Nefsi bildiğimden beri hep onu kötü bilirdim ama nefs bile dize getirilip iyiye götürülebilirmiş. Zaten nefs sadece nefs değilmiş. Merdiven basamağı gibi 7 duraktan oluşuyormuş. İlk durağın vehametinden son durağın kemaline... Beyaz Zambaklar Ülkesinde eserine attığım yorumda bu kitabın da baş ucu kitabım olmaya aday demiştim. Belki de dönüp dönüp okumam gereken bir eser ama şuan bile kendi nefsim buna razı değil. Kitabı okurken herhangi bir duraksama hissetmeden okuyup bitirsem de iş uygulamaya gelince hiç de iç açıcı olmuyor. Zira eser bize şunu söylüyor; "istemek başka istediğini yapabilmek bambaşka..." Çoğu zamanda öyle değil mi? Kalkıp da yapayım dediğimiz onca şey var. Hayata geçirmek istediğimiz onca hayal, onca adım. Belki de onca iyilik. Hangi birini anında kalkıp yapabiliyoruz? Demiyor muyuz kendi kendimize "bekle biraz daha sonra yaparız..." Sonra yaparız dediğimiz şeylerin hangi birini yaptık? İşte bunu yaptıran nefstir deniyor kitapta. Sana yapacağın şeyi unutturan, kötüyü iyi gösteren, okuduğunu hayata geçirtmeyen, duyduğuna inandırmayan, yardım edeceğin bir insan gördüğünde seni durduran da nefstir deniyor. İçinde hiç durmadan konuşan ve asla susmayan. Dünyalık dertlerle her bir yanını sarıp sarmalayan ve seni gün be gün içten içe öldüren. Bazende zorlu imtihanlara tutup istediğin bir şeyi sadece bu hayatta onu istiyormuşsun gibi gösteren... Sonradan farkına vardığım bir kaç şey konusunda iyice gözümü açan bir eser oldu. "Nefsine zor gelen hakkında hayırlı olandır." Okuduğum an beynime mıh gibi saplanıp kalan bir cümle oldu. Deli divane bir zamanlar istediğim şeyin aslında ne kadar da hayırlı olmadığını bu cümleyi okuyunca fark ettim. O benden önce fark etmiş olacak ki beni de kendini de korudu. Bunu da anladım. Vaktinde anlıyorum sandığım şeyin aslında anlamadığım şey olmasına da bir içerlemedim değil. İnsana farkına vardıran bir eser, nefs konusunda bir rehber ve terbiyeci olabilecek de bir eser. Lakin şahsım adına konuşacak olursam bunu başarabilecek miyim bilmiyorum. Hatta başarabilecek bir nefse sahip olmadığımı düşündüğüm için utanıyorumda kendimden. Bunları bana düşündüren nefsimdende... Zira Mahmud Hüdayinin hayatını okurken zorlanan bir ben vardım bir de bunları yaşayıp yıllarını tek bir adım uğrunda atan bir adam. Gerçekten zor, çok zor... O tevazu, Allah dostu olmak için o varlıktan yokluğa geçiş, yaşadığı o şeyler, nefsinin azılı bir düşman gibi tek bir yanlış adımını beklemesi.. sırf o yanlış adımdan yararlanıp da yuvarlamak için fırsat kollaması.. ve diğer yanda bütün bunların yavaş yavaş farkına varıp da bir elma kokusu ile dayanan Hüdayi hazretleri... Kendimi büyülenmiş gibi hissediyorum açıkçası, yazarın bunları anlatış biçimi o kadar kuvvetliydi ki... Diğer eserlerini de kesin alacağın dedirtti bana. Nefs anlatılıyor ama bir çok şeye değiniliyor... Yaklaşık 500 yıl öncesinden falan bahsediyoruz ama o dönem için bile ahir zaman genciyiz diyor insanlar. Okuyan da durup düşünüyor, ya bu zaman? O zamana ahir zaman denmişse bu zaman ne? O zamandan beter halde olan bu diyar, bu vakit ne? "Her geliş bir gidiş içindir. Her doğum bir ölüm için." Dilerim yapamam zannettiğimiz şeyleri yapar, yenemem dediğimiz şeyleri yeneriz. Çok geç olmadan... Ölüm hiç gelmeyecek gibi yaşayan aciz ruhlarız ve dilerim çok geç olmadan farkına varmakla kalmaz harekete geçeriz. Geçelim ki içimizde hiç susmayan o şeytanı yenelim. Tefekkür etmek isteyen, düşünmek ve sorgulamak isteyen insanlara kesinlikle ama kesinlikle öneriyorum. Okuyanınız olursa da üzerine konuşmayı çok isterim. Bir zarf kadar uzaktayım diyor, iyi geceler diliyorum. 📌 Ağlayasın istiyorum, ağlayabilesin. Zira insan ağladığı zaman insan. Ve ağlarsan anlarsın biliyorum, anlarsan ağlarsın. 📌 Uzun bir yolum var, insan bu denli çok gidince bütün yollar gitmek içindir sanıyor. Onun için belki de bütün yollar gözümde büyüyor. Gitmek ölüm geliyor, ölüm zaten gitmek... 📌 Bazı vakitler en uzakta sandığın ve uzaklarda aradığın en yakınında oluyordu. 📌 Niyet başka amel başka. 📌 Bazen insan aradığı için bulamaz. Aradığı en yakınında olsa da göremez onu. Göremez, uzaklara baktığı için. 📌 Hem şimdime seviniyorum hem üzülüyorum mazime. 📌 Çok zor. Çok zor. Her gün her dakika kendimle savaşmak çok zor. 📌 Bir kişi diğerine dua ettiğinde dua edileni benden koruyordu. 📌 Her güzel böyle çile mi çektirir insana? Bir şehri seviyorsun diye illa o şehirde mi yaşamalısın hem? Uzaktan seviyor olmak da yetmez mi bazen? 📌"Allah'ım" diyorum içimden "annelerimize benzeyen kadınları eksiltme aramızdan..." (Eserde okuduğum çok fazla vurucu cümle ve olay vardı ama biriside buydu galiba. Günümüzün, günümüz gencinin ahlâkî çürümesini düşündükçe daha kötü oldum. Bir 20 yıl sonrasının annelerini düşündüm. Bugün olduğu gibi olacak mı? Yüzlerine baktığımız o nurlu varlıkları o zaman da görebilecek o zaman da o kişilerden olabilecek miyiz? Yoksa tek tük sayıya mı düşecek? Günümüzde çoğu şeyin tek tük sayıya düştüğü gibi...)

mysticaldimples 1 year ago

Fleabag

Phoebe Waller-Bridge

233 Gönderi

Dizi boyunca yapılan bir hatanın nasıl üstesinden gelinmeye çalışıldığını izledik. Üstesinden gelmeye çalışırken araya giren insanların da bu duruma köstek olmasını üzüle üzüle izledik maalesef. Belki bilerek belki bilmeyerek belki de bocalayarak fleabag ablamızı arada alabora edip durdular. Filmde bulunan…devamıDizi boyunca yapılan bir hatanın nasıl üstesinden gelinmeye çalışıldığını izledik. Üstesinden gelmeye çalışırken araya giren insanların da bu duruma köstek olmasını üzüle üzüle izledik maalesef. Belki bilerek belki bilmeyerek belki de bocalayarak fleabag ablamızı arada alabora edip durdular. Filmde bulunan karakterlerde genel bir iletişimsizlik durumu vardı. Özellikle de aile arasında vardı bu durum. Claire ve Fleabag arasında, annenin ölümünden sonra baba ve kızları arasında... Bu durum bir noktadan sonra arayı açmaya başlamış ister istemez. Çünkü iletişimsizlik demek bir noktada göstermek istediğin ama gösteremediğin davranışlar demek. Sarılmak isterken sarılamamak ve o hissin boğazına koca bir düğüm olup oturması demek. Dizinin beni en üzen yanı buydu galiba. Dizinin başlarında kötü bir görünümde olan ve insan ruhunu bunaltan kafenin peder diziye dahil olduktan sonra aydınlanması benim için çok güzel gözden kaçmayan bir detaydı. Bazen ömrünüzde sizi olduğunuz gibi anlayıp gören tek bir insan oluyor ve onun varlığıyla beraber eskiden siyah olan yaşantınız renklenmeye başlıyor. Doğa, gökyüzü, çiçekler, belki de herşey artık gözünüze daha canlı ve daha cıvıl cıvıl gelmeye başlıyor. Martin ve Claire'nin son bölümde yüzleşme kısmında güzel bir diyalogları oldu. "Evet kişiliği kötü biriyim ama sen beni sevmiyorsun ve 11 yıldır beni yaralayan şey bu." Martin eşine böyle bir cümle kuruyor. Bazen insanları severken onların yanlış veya kötü olan huylarını görmezden geliyoruz. Sevgi gittiğinde veya bir insana karşı sevgimiz olmadığında o kötü davranışlar ve kötü kişilik gözümüze batmaya başlıyor. Çünkü seven insan çoğu şeyi o sevgisi sayesinde göz ardı edebiliyor. Farkında olmadan. Martini pek sevmesem de kurduğu bu cümlede haklıydı. "İnsanlar hata yapar bu yüzden kalemin ucuna silgi takarlar." Dizi sürecinde kullanılan vurucu cümlelerden birisiydi. Zira peder bile hata yaptı. Kendi doğrularında, kendi inanışında olan şeylere ters düşerek hata yaptı. Ama bu hatalar onu inanışına daha da bağladı. Hata yapmak her ne kadar gözümüze nahoş gelsede insanoğlunu güçlendiren en büyük etkenlerden kendisi. Herşeyin olduğu gibi bu dizininde zamanı varmış izleyince anladım. Çünkü bazen birşeylere başlıyorum ama yarım kalıyor, sonra tekrar şans veriyorum başka bir zaman ve sonuna varabiliyorum. Zamanını bekleyen yarım kalmış ve tamamlanmayı bekleyen başka şeylerde vardır belki. "Zamana bıraktık, zamanımız var mı bilmeden." 📌Hayatını değiştirmek istiyorsan hayatını değiştir. 📌İçimizde sevgiyle doğarız. Onu nereye yönlendireceğimizi yaşayarak öğreniriz. 📌Hayat sona ermez şekil değiştirir. 📌Sevmeyi hepimizden iyi biliyorsun. Bu yüzden acı çekiyorsun.

mysticaldimples 1 year ago

Bütün Şiirleri 1

Şükrü Erbaş

24 Gönderi

📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep…devamı📌İnsan aynı türküyü aynı içtenlikle Söyleyemiyor ki uzun zaman Hayat dolduruyor her boşluğu kendince Bir başka başlangıçla Tutuşmak üzere yeniden Pembe üflemeleriyle bir ince soluğun Soğuyor acılar bile Kendi yazdığımız, kaleme aldığımız şiirler dışında diğer şairlerin yazmış olduğu şiirleri hep kendimize okuyoruz. İnsanoğlu bu konuda böyle gelmiş ve böyle de gidecek. Şair belki çoğu şiirinde kendi acısını kaleme almış ama ben bunları kendi hayatıma göre okudum. Kendi yaşantıma, kendi duygularıma, kendi deneyimlerime göre aldım her bir dizeyi... Burada çok sevdiğim ve bana çok şey katan belki de çok zorlu zamanlarımda bana destek olan tek tük insandan bir tanesi çok güzel bir cümle kurmuştu. "Elif insanlar şiir yazar ve diğer insanlar bu şiirleri hep kendine okur, sevdiğine okur. Bu yüzden şiir mahremdir." Gerçekten de o günden sonra mahrem gibi geliyor artık. Sanki yazılan kişiye bile versen o şiirleri bir şeyler yok olacakmış gibi bir his bırakıyor. Şükrü Erbaşın şiirlerine dair ilk eserini okuduğum için memnunun. O dizeler arasından biraz bitik bir hâlde, yüreğim dağılmış hâlde çıksam da... Şairimiz 1953 Yozgat doğumlu bir Anadolu erkeği. Şiirlerinde de Anadolu'dan izler, Yozgat şehrinden izler gördüm. "Köylüleri niçin öldürmeliyiz" adlı şiiri döneminde dönemin cumhurbaşkanı tarafından eleştiri almış. Evet belki de biraz acımasız denilebilecek bir şiir olabilir ama haklı olduğu pek çok yanda mevcuttu. Acımasız denilebilecek kısımsa o insanların öldürülmesini cidden istemesi. Kötü olan her insanın topluma kazandırılması gerekiyor. Köylü olan insanlarında içlerinde iyi olabilecek kişiler varken şehirli olan bir çok insanın da içinde yobazlık ve cahillik mevcut. Maalesef böyle şeyler statüye pek bakmıyor. Her zaman olduğu gibi mesele yine insanlıkta bitiyor. 📌"Bir yere birlikte gitmeleri gerekirse Karılarından en az on adım önde yürürler Ve bir erkeklik işaret olarak Onları herkesin ortasında döverler" Hem Yozgat'ta doğan hem de hayatının büyük bir çoğunluğunu burada geçiren bir şairden söz ediyoruz. Ankara dışında çevre illerde bulunan içanadolu illerinin bence güzel bir özetiydi. Pek tabii böyle şeyler Ankara'da da olabilir ama diğer illerde köy yerleşimleri daha mevcut. Böyle bir yerden çıkan bir adam da bu cümleleri eminim boşuna sarfetmemiştir. Zira oraların ne hâlde olduğunu göre göre büyüyor. Başka nelere değinmiş şairimiz dizelerinde diye sorarsanız eğer içerisinde bir çok şey vardı. En yüce duygulardan birisi olan aşk, aşk kavramının olmazsa olmazı kadın, yas süreçlerine mazhar bırakan ve bir gün her canlıyı bulacak olan ölüm, kendi gibi olan şairler ve yazarların alıntıları, alıntıları ile birlikte onlar için yazdığı bir kaç dize ve olmazsa olmaz toplumsal meseleler... -bir çocuğun varlığına dair yazılan bir çok şiir vardı, okurken acaba çocuğunu kaybetti mi diye düşündüm çoğu yerde fakat buna dair bir bilgiye rastlamadım hayatını okurken. Bu durumda o dizeler ya evladına dair yazdığı özlem veya kendi çocukluğuna dair kaleme almış olduğu dizelerdi- Kadınlar için yazılmış şiirler demişken... 📌"Geçip giden onca erkek Onca erkek tüm yükünü Üstüme yıkmış gibi Gövdem tonlarca ağırlığın altında Bir batık gemi Çocukluğum olmadı benim Gençliğim olmadı" Bir genelev çalışanı kadınının bile hissedebileceği olağan duyguları bir şairin özellikle de erkek bir şairin bu şekilde kaleme alabilmesi ne büyük bir yetenek.. Kadının kadını bile anlamadığı bu devirde Şükrü Erbaş yeteneği der susarım... Beni çok fazla etkileyen şiiri vardı ama bir kaçına -belki daha fazlasına- değinmeden geçmek istemiyorum. 📌"Sözcük sözcük dökülen ölü duygularım benim Yine yarım yine güdük kalan öksüz çocuklarım Benim acılar da boy veren can çiçeklerim" Şiir için, kendi dizeleri için kullanmış şairimiz bu dizeleri. Zira şiir çoğu zaman acı... Çoğu zaman hüzün... Çoğu zaman dermanının kalmadığı yerde yarım kalan öksüz çocuklar... Şiir yazmak ve okumak her ne kadar güzel olsada insanın yüreğini bir noktada yorduğu da aşikar bir gerçek. -bence- 📌"Zaman buldukça uğra Tek neşem bu benim Beklemek ve bulmakla yaşadığım Dili tutulmuş bu şaşkın sevinç. Eşyalar geri çekiliyor sen gelince Bir ayrıntı gibi içinde kaybolduğum Sığ ilişkileri günlerin Geri çekiliyor, dudaklarıma kadar Yükselen sıkıntı suları Tutunup kirpiklerinin ışığına Mavi bir kıyıya çıkıyorum Kurtuluyorum boğulmaktan. Aldığım soluğu duyuyorum, varlığımı Dünyanın benim için de var olduğunu. Gülümseyen ve bağışlayan Bir genişliğe dönüyor içimdeki keder Dumanı kalkmış karlı bir dağ gibi Açılıp aydınlanıyorum güneşinle İnanıyorum yeniden sevgiye ve güzelliğe. Aralarından ilgisiz geçtiğim insanlar -Telaşlı, dalgın, uzak- Daha bir dost görünüyor, daha bir sıcak İçlerinden biri olduğumu duyuyorum İyi gözle bakabiliyorum her şeye. Gelişin hayata bağlıyor beni Anlıyor musun Zaman yarat ve uğra..." Ben aşkı evvela derin bir merhamet zannettim diyen üstat Reşat Nuri Güntekin gibi özetlemiş sevgiyi Şükrü beyde. Sevgiyi sevgili sayesinde evvela bir yaşama hevesi sandık demiş bir noktada. İnceden de sonlara doğru bir sitem vermeden bitirmemiş şiiri. Bir kaç konuda benim ciddi anlamda yüreğimin yorulduğu bir eserdi. Bu herkes için böyle olacak diye bir kural tabii ki yok. Çünkü her bir dizesi ayrı zarif her bir dizesi ayrı anlamlı. Bunlardan bir kaçı benim için fazlasıyla anlamlıydı ve beni asıl yoran, üzen şeyde buydu tam olarak. Yani herkes için sürpriz olabilecek bir eser denilebilir bir noktada. Şiir seven her insanında bence mutlaka okuması ve kitaplığında yer vermesi gereken birisi Şükrü beyin eserleri. Biraz daha alıntı bırakıp kaçıyorum. İyi geceler dilerim raf ahalisi. 📌Yüreğim kırk kilitli hayal odası... 📌Aylarca bir çocuğun gülüşüne takıldı Kalbim ki Bulanık bir gökyüzünde duru kalmış Tek incelik bulutuydu Kalbim ki Kendi yağmuruyla dolup dolup boşalan Küçücük bir göldü Üstünde nilüferlerden bir beyaz örtü Boğuldu sonunda kendi sularıyla... 📌Seni koruyacağım sana bile sezdirmeden Gökyüzü gibi uzaktan ve beklentisiz Gereceğim yüreğimi üzerine Sevmek biraz da bu değil midir? Islatmasa da sesini bir daha Bir isyan türküsü gibi sürdüreceğim yağmurunu Düşlere ömürler veren duygu bulutunun... 📌Yanlış bir kapıyım ben Önünde yanılmış bir çocuğun durduğu Açılsam acılara değer kanatlarım Açılmasam-- Simsiyah bir mutsuzluktur duruşum 📌Dillerinde bir eski bildik rüzgarla Konuşuyor kendi merkezinde iki genç Saçları sözlerine karışmış Gülüşleri gamzelerinde düğümlü 📌Çok uzun gözlerinde gölgelendi özgürlüğüm Uzun bir suskunluğu konuştuk sessizce Çok uzun bir suskunluğu, buruksu Anlayıp konuştuk sessizce... 📌İnsan ki anılardan bir buluttur Hayatın sonsuzluğa akıp giden göğün de Savruldukça çoğalır çözüldükçe birikir... Düşmeden son damlası toprağın rahmine Kim bilir kaç mevsim görür Kaç rüzgar geçirir... 📌Yüzünü yakın tut biraz Dünya geçiyor olanca görkemiyle Tat alamıyorum 📌Katlansam kalbim, uysam aklım dayanmıyor bu çizginin çağrısına... 📌Yüreğimde büyüttüğüm gül güneşe çıkamaz Yüreğim o gülü büyütmezse ışıyamaz 📌Bana verdiğin mutluluğu Paylaşacak kimsem yok Sevincimi içimde Ve yalnız taşıyorum. Biliyorsun ya susarak yaşamak zorundayım seni 📌Boğuldum çırpına çırpına iki duygu arasında Yine de bir sonuca, bir sonuca varamadım... 📌Sana söylediğim bütün sözleri topla Bir tanım çıkar onlardan kendince Her hecesine yüreğini koyarak... 📌Sevdiğine yanıt vermedikten sonra başka kime yanıt verir yeryüzünde insan? 📌Kanıyor kendi rengine göre herkes... 📌Herkesin ömrü kendinin hem yanlış hem doğrusudur Ve insan ölüme ancak anılarını götürür... 📌Özü gitmiş ömürler, ölü alışkanlıkların tutsakları. 📌Yaşamak bir uzun yolculuk ki Bitirmeden biteriz 📌Duruşun bir ayrılık resmi çiziyor Akşamın incelen sularına Susuşun yıkıyor beni en zayıf yerimden Bilmez miyim içindeki kederi Yüzü yağmura gömülü düşüm Böyle buğulu camlarda dalgın Gözlerin iklimini yitirmiş iki bulut Bulanıp durur bir uzak rüzgarla Aykırı mevsimler içinde Saçların saklar omuzlarındaki yükü... Dönsem ve öpsem incitmeden Alnının gücenik ülkesini Benim ömrümsün sen, onurum, geleceğim... Gitmek hangi acıyı onarır ki Bilmez misin çare değil üzüntü. 📌Unuttunuz, neydi bir ince söze yakışan en güzel davranış. 📌Seni kendimden tanıdım çocuk Yüreği sürekli çiğnenen bir yol Gövdesi acılardan acılara köprü Biraz öfke, biraz umut, çokça onur Olan kendimden. Eğildim öptüm yıkık alnından Uzaktın, kıyamadım sessizliğine Biraz daha dedim içimden, biraz daha; Gün olur, onuru güzel çocuk Acı da yakışır insanın yüreğine. 📌Uzun bir suskunluğu dağlıyor türkülerimiz. -alıntıları eleye eleye bir hâl oldum, elimden gelse tüm kitabı vereceğimi fark edince bir dur artık elif dedim-