“içimde çok büyük bir ağlamak var. bir ağacın altında oturarak hem kendime, hem bütün insanlara, hem börtü böceğe, kurda kuşa. bin yıllık gözyaşıyla ağlamak istiyorum...” mimoza sürgünü | nazan bekiroğlu
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
“sıcak hava kara bir bulut gibi asılı kalmıştı şehrin üzerinde. fakat nehrin çok ağır akmasına rağmen, hala hareket ediyor oluşu insana her şeyin geçici olduğunu hatırlatan hüzünlü bir his veriyordu. her şey geçip gidiyordu, bu akıştan geriye kalan neydi?”
“benim için her şey, ancak seninle ilintili olduğu ölçüde vardı. hayatımdakilerin hepsi ancak seninle bağıntılı olduğu ölçüde anlamlıydı.”
“kendisi olmadan dostluğun da var olmayacağı erdemi öyle sağlamlaştırın ki, erdem dışında dostluktan daha üstün bir şey olduğunu düşünemeyesiniz.”
“yontulup incelmeyi doğru yoldan beceremezsen eğri yoldan hiç beceremezsin.”
Dağ olmasa, yol çok daha rahat ve kısa olacaktır; ama o dağ oradaysa, aşmaktan başka çare de yoktur.
Tepeye tırmandığımı zannederken aslında bayır aşağı koşmak. Tam böyleydi durum. İnsanların gözünde giderek yükselirken, aynı anda hayat da benden o kadar eksiliyor, ayaklarımın altından çekilip gidiyordu.
Eğer peygamberlikle bulunabilsem, bütün sırları bilsem ve her türlü bilgiye sahip olsam, eğer dağları yerinden oynatacak kadar büyük bir imanım olsa ama sevgim olmasa, bir hiçim.
“bu insanların kendi değersizlikleri ve çürüyen yürekleri yüzünden yok olacaklarını bilmeliler.”
“insanı bir şey yapmaya iten yegane güdü kendi içini ferahlatma güdüsüdür.”