Nonperson (@nonperson)

Gerçekten favorim.. Izlediğim ve hep izlemek istediğim nadir filmlerden.. Atmosferi, karanlık havası , karakterler , müzikler ve repliklerinin son derece güzel ve kaliteli olması gerçekten mükemmel birşey.. Özellikle Mad World şarkısı çok güzel..

nonperson 1 week ago

Abi ders çalışmaya öyle çok alıştım ki boş zamanım olduğu zaman ben napiyodum boş zamanlarda diye sorgulamaya başladım... Yok yani olmuyor gerçekten hobilerim falan gitti herhalde yok yani şu sınav gelse de şu üniye bı gitsem.....

nonperson 1 week ago

Yks bünyeye ağır hasar bırakıyor 2 Güncel durum; Ders çalışmayı bırakıp kendime zaman ayırayım dedim, öyle bakışıyoruz duvarlarla... Neler yapıyodum ben ya ders calismadigim zamanlarda

nonperson 3 weeks ago

Yüzyıllık Yalnızlık

Gabriel Garcia Marquez

61 Gönderi

Fernando Pessoanın bu sözlerini Yüzyıllık Yalnızlığın doğasına benzetiyorum. ''Eğer her şey olan hayat bile sonunda geçip gidiyorsa, hayatın anlarından başka bir şey olmayan aşk ve acı ve de bütün öbür şeyler nasıl geçip gitmesin ki?'' Özellikle bu kısım sanki kitabın…devamı

nonperson 3 weeks ago

Hayatın belirli bir evresinde bazı gerçeklerin veya göremediğiniz şeylerin konfor dünyanızda birikmesi ve en sonunda tüm o birikimin patlaması, kendinize ait koruma kalkanları ile çevrili dünyanızda bir yarık açması ve o yarıktan süzülen güneş ışığının yüzünüze çarpmasıyla birlikte zorunlu yoldan…devamı

nonperson 3 months ago

Rüzgarın hafifçe sürüklediği beyaz bir poşet veya kum tanelerinin yavaşça süzülmesi gibi hafif, yavaş ve iç ısıtıcı sade bir film önerisi var mıdır?

nonperson 4 months ago

Öğrenci Kız

Osamu Dazai

45 Gönderi

Kitap okumayı da kahve içmeyi de bu seferlik düşünmediğim, uykunun eşiğindeyken abimin seslenişiyle bölünen bir andaydım. Sonra markete gidip kahve aldım, ardından da bu kitaba yöneldim. Şimdi ise kitabın son sayfasında “İyi geceler, bir daha karşılaşmayacağız hiç.” cümlesiyle karşılaşıyorum. Eh,…devamı

nonperson 4 months ago

Ne Kitapsız Ne Kedisiz

Bilge Karasu

3 Gönderi

"Çocuklara ilk öğretilecek şey hayvanlarının sorumunu taşımalarıdır. İyi de, öğretecek olanlar bu sorumu başta üstlenmek, daha sonra da paylaşmak istemeyince?.. İstememeleri de, çoğu zaman (başta hayvanı kabul ettiklerine bakılırsa) ne ile karşılaşacaklarını, gerçekten, enine boyuna düşünememiş olmalarındandır. Yaşımız, bir hayvana…devamı

nonperson 4 months ago

Sıkıntıdan daraldim ve izleyecek film bulamıyorum...

nonperson 4 months ago

Çoğu bağımlılığın kendine has bir kötülüğü vardır. Çünkü her şeyin aşırısı, değerini yitirmesine yol açar. Bunu en sade biçimde anlatan örneklerden biri, Subway Surfers adlı basit bir mobil oyundur. Oyunda, koşarken altınları toplaman gerekir; gözünü onlardan ayırmazsan kazanırsın, ama fazla…devamıÇoğu bağımlılığın kendine has bir kötülüğü vardır. Çünkü her şeyin aşırısı, değerini yitirmesine yol açar. Bunu en sade biçimde anlatan örneklerden biri, Subway Surfers adlı basit bir mobil oyundur. Oyunda, koşarken altınları toplaman gerekir; gözünü onlardan ayırmazsan kazanırsın, ama fazla takılırsan kaybedersin. Altınlara odaklandıkça görüşün daralır, engellere çarpar, tüm birikimini yitirirsin. Hayat da böyle değil mi? Madde bağımlılığı da aynı mekanizmayı kullanır: kişi kendini kaybettikçe maddeyi toplar, ama asıl oyunu yani gerçek hayatın kaybeder. Bu aslında insan davranışının özünde yatan odak sapması paradoksudur. Bir şeyi ne kadar çok arzularsan, o şey seni o kadar çabuk tüketir. Arzu kendi nesnesini yer bitirir. Madde bağımlılığı, bu paradoksun en somut hâlidir: İnsan keyif ararken, sonunda keyif alma yetisini kaybeder. Başlangıçta özgürleştiğini sanır, sonunda zincirini kendi eliyle örer. Ama bağımlının düşüşünü hazırlayan asıl tuzak, madde değil, savunma mekanizmasıdır. Bağımlı insan, içten içe hatalı olduğunu bilir. Bu bilgiyle yaşamak ağır geldiğinde, zihni devreye girer ve gerçeği makyajlar: “Zararlı değil.” “Ben bağımlı değilim.” “Herkes yapıyor.” “İlham veriyor.” Bu cümleler birer bahane değil, birer kendini koruma illüzyonudur. İnsan, gerçekle yüzleşemediği yerde gerçeği yeniden yazar. Ve her savunmada, biraz daha kendinden vazgeçer. Madde yalnızca kimyasal bir tehdit değildir; ailesel, toplumsal ve ruhsal bir çürüme katalizörüdür. Bağımlı kişi, önce ailesinden, sonra arkadaşlarından, en sonunda kendinden kopar. Maddeye yönelirken “anlam” arıyordu; ama madde sonunda onun dünya algısını yok eder. “Bağımlı kişi dünyayı anlamak için maddeye yönelir, ama madde sonunda onun dünya algısını yok eder.” İşte tam burada insanın trajedisi başlar: Oyun başta bir kaçış gibidir, ama bir noktadan sonra kaçış bile anlamını yitirir. Artık kişi kaçmaz çünkü nereye gideceğini unutmuştur. Sadece koşar. Tıpkı Subway Surfers’ta olduğu gibi: gözünü altınlardan ayırmadan, önündeki treni kaçırarak. Ve geriye yalnızca bir sessizlik kalır. Maddeye değil, kendini kandırmaya yenilmiş bir sessizlik.