(@) - Raf

AEONIAN SORROW LYRICS EP: "A Life Without" (2020) 🔹️My Solitude 🔸️Hopeless Suicide ▫️My Solitude I'm falling to my grief and bleeding I long to rise Barren and cold is the earth When the angels cry, betraying The broken scars of…devamı

nyctophobia 1 week ago

Asırlardır yalnızsın, pişman alın yazın Bir öfkeye mahkum ettin herşeyi Bir yemin ettin ki dönemiyorsun Hüzün tünellerinde soldun kederlerimde Cehennemde yansın o dilin Neye yemin ettin ki dönemiyorsun? Beni versinler ellere, seni vursunlar Bana sevdanın yolları, sana kurşunlar Kıyametler kopuyor…devamı

nyctophobia 1 week ago

Açlık Oyunları

Gary Ross

95 Gönderi

Film + Sistem İncelemesi Modern dünyanın sistemik işleyişi ile kurgusal distopyalar arasındaki sınır aslında düşündüğümüzden çok daha belirsiz bir noktada duruyor. Otoritelerin inşa ettiği acımasız düzen bugün dünyanın herhangi bir yerinde plazaların yüksek katlarında tükenen veya çarkların arasında sessizce kaybolup…devamıFilm + Sistem İncelemesi Modern dünyanın sistemik işleyişi ile kurgusal distopyalar arasındaki sınır aslında düşündüğümüzden çok daha belirsiz bir noktada duruyor. Otoritelerin inşa ettiği acımasız düzen bugün dünyanın herhangi bir yerinde plazaların yüksek katlarında tükenen veya çarkların arasında sessizce kaybolup giden insanların evrensel hikayesinin ekrana yansımış halidir. İzlediğimiz bu kurgu sistemlerin kendi bekasını sürdürmek adına insan hayatını nasıl basit bir araca dönüştürdüğünü sarsıcı bir biçimde yüzümüze vuruyor. Bireyin yapısal baskılar karşısındaki çaresizliği gerçek dünyada nasıl görmezden geliniyorsa kurgusal arenalarda da o kadar normalleştirilerek kitlelere sıradan bir şov gibi sunuluyor. Kurulan tüm sistemlerin en büyük başarısı kendi kusurlarını sıradan insanların omuzlarına yükleyebilme becerisinde yatıyor. Dünyanın neresinde olursa olsun ağır şartlar altında ezilen insanların trajedisi kişisel bir zayıflık veya uyumsuzluk gibi algılatılıyor ve kurbanlar sadece yetersiz olarak etiketleniyor. Ortada bir destan yok çünkü hiçbir otorite kendi başarısızlığını yüceltip anıtlaştırmaz. Üstelik kitle kontrolünü elinde tutan güçler bunu yaparken çoğu zaman ekstra bir çaba sarf etmeye bile gerek duymuyorlar. Ortada elbette bir sömürü düzeni var ancak kötülük adeta insanın içgüdüsel bir parçasıymış gibi olağan akışında gerçekleşiyor. Çarklar o kadar kusursuz kurulmuş ki yöneticiler sürekli bir katliam tasarlamasa bile sistem kendi kendini yaşatarak işlemeye devam ediyor. İnsanların birbirine zarar vermesi altta kalanı ezmesi ve vahşi bir rekabet içine girmesi doğal bir varoluş hali gibi algılanıyor. Toplumsal utanç yalnızlık ve yoksulluk korkusu kitleleri kontrol altında tutmanın en evrensel silahları olarak devreye giriyor. Farklı sınıfların veya insanların birbirine karşı kışkırtılması toplumların ortak bir dert etrafında dayanışma içine girmesini tamamen engelliyor. Birbirleriyle amansızca yarışmaya zorlanan ve başkasının elenmesi üzerinden kendi hayatta kalışını kutlayan kitleler asıl düşmanın o sahneyi kuranlar olduğunu unutuyorlar. Kendi yaşam derdine düşmüş her toplum düzenin adil olup olmadığını sorgulama yetisini adım adım kaybederek kendisine dayatılan çaresizliği içselleştiriyor. Otorite bu çaresizliği unutturmak için toplumu geçici huzur getiren maddi güç illüzyonlarıyla uyuşturmayı seçiyor. Baskıcı bir yapının güdümündeki halkın gösterişe ve bitmek bilmeyen bir tüketim çılgınlığına bağımlı olması günümüz insanının mülkiyete sığınarak varoluşsal kaygılarından kaçmasıyla tamamen aynı mekanizmayı işletiyor. İnsanlar düzenin acımasız yüzüyle hesaplaşmaktansa lüksün ve sahte bir güvenliğin o kör edici rahatlığını tercih ediyorlar. Maddi kazançlar ve geçici statüler sahte bir güç algısı yaratarak bireylere güvende oldukları yalanını fısıldıyor. Sistem bu uyuşturucuyu o kadar zekice enjekte ediyor ki kimse içinde bulunduğu o büyük ve vahşi arenanın dışına çıkıp gerçekliği sorgulamaya cesaret edemiyor. Tüm bu yapay ve acımasız düzenin kırılma noktası olarak bize sunulan o meşhur direniş hikayesi ise ne yazık ki sadece izleyiciyi etkilemek için tasarlanmış bir kurgudan ibaret kalıyor. Ekranda gördüğümüz o halk kahramanı miti insanların içlerine işlenen hayatta kalma güdüsünü aşıp rekabeti reddetmesi tamamen bizim arzularımızın bir yansıması. Gerçeklikte karşılığı olmayan sadece izlerken içimizi rahatlatması ve bize umut vermesi için yazılmış tatlı bir fikir bu. Bizler suçu kurbana yükleyen zihniyetin çöküşünü izlerken ortak acılarda birleşerek sistemi sorgulamanın erdemini alkışlıyoruz ancak bunun gerçeğe dönüşmemiş bir fantezi olduğunu içten içe biliyoruz. Bize anlatılan bu kurgusal manifesto dünyayı değiştirmekten ziyade otoritenin o hiçbir çaba sarf etmeden tıkır tıkır işleyen acımasızlığı karşısında hissettiğimiz çaresizliği bir anlık da olsa dindirmek için tasarlanmış durumda. Asıl çarpıcı olan gerçeğe geldiğimizde ise bu tür katliamları yaratan sistemin bize izlettiği şeyin devasa bir politik illüzyon olduğunu görüyoruz. Sistemin yaptığı şey tam olarak devasa bir gaz alma operasyonu. Ekranda izlediğimiz o isyanlar ve devrimler kitlelerin içinde biriken öfkenin gerçeğe dönüşmeden güvenli bir alanda boşaltılmasını sağlıyor. Ekranda o kahramanla özdeşleşip sisteme karşı bir savaş kazandığımızda beynimiz bu zaferi yaşanmış gibi algılıyor. O anlatı boyunca bütün hıncımızı kusuyor isyanımızı yaşıyoruz. Sonunda ise düzene karşı duyduğumuz o yakıcı öfke yatışmış yerini sahte bir tatmine bırakmış oluyor. Yani sistem kendi çarklarını kıracak o enerjiyi alıp muazzam bir kazanca dönüştürerek kendi eleştirisini bile ambalajlayıp satmayı başarıyor. Ortaya konan bu kahramanlık destanları düzeni tehdit etmek bir yana bizzat o düzenin ömrünü uzatan bir emniyet sübabı işlevi görüyor. İsyan fikri sadece sıradan bir tüketim malzemesi haline getirilerek düzene duyulan nefret bile otoritenin kendi çıkarları için kullanılıyor. Sistem en büyük kibrini sergileyerek kendi yıkılışının izlenmesine izin veriyor çünkü insanlar kurgusal bir dünyada düzenin çöktüğünü görerek rahatlarken gerçek dünyadaki eşitsizlikler aynı sessizlikle devam ediyor. Topluma küçük dozlarda isyan hissi verilerek kitleler gerçek bir uyanışa karşı tamamen uyuşturuluyor ve bu kurgular otoritelerin kendi propagandasını beslemekten başka hiçbir işe yaramıyor.

nyctophobia 1 week ago

Güçük bir hatırlatma yapayım. Beni engelleyen herkes bensiz de yaşayabiliyor. Şimdi de bu konuyla alakasız bir şarkı; Sen kimseyi sevemezsin. Sevmeyeceksin. Rüzgarların önünde kuru bir yaprak gibi, Sürüklenecek, sürükleneceksin. Sen kimseyi sevemezsin. Sevmeyeceksin, ah sevmeyeceksin. Rüzgarların önünde kuru bir yaprak…devamı

nyctophobia 1 week ago

Hüzün Üçgeni

Ruben Östlund

21 Gönderi

Devasa şantiyeler, limanlar ve aylarca karada bekleyen gemiler ilk bakışta insanüstü bir mühendislik dehası ya da gizemli bir güç izlenimi verir. Dışarıdan bakan birisi o devasa makinelerin arkasında erişilmez bir akıl ararken, aslında sahadaki mekanizma oldukça basittir. O geminin aylarca…devamıDevasa şantiyeler, limanlar ve aylarca karada bekleyen gemiler ilk bakışta insanüstü bir mühendislik dehası ya da gizemli bir güç izlenimi verir. Dışarıdan bakan birisi o devasa makinelerin arkasında erişilmez bir akıl ararken, aslında sahadaki mekanizma oldukça basittir. O geminin aylarca orada yatması bir deha gösterisi değil, büyük ihtimalle gümrükte takılan bir izin kâğıdı veya taşeronlar arası çözülemeyen bir ödeme krizidir. Büyüklük hissi doğrudan bütçenin kaba kuvvetinden kaynaklanır. İşin mutfağında çalışanlar ise sahneye çıktıklarında o milyarlık bütçenin kibirini üzerlerine giyer, akşam olunca da kendi son derece sıradan hayatlarına dönerler. Benzer bir büyüklük tiyatrosu konser ve eğlence sektöründe sergilenir. Sahnedeki figür binlerce kişiye yön veren ilahi bir yetenek gibi ambalajlanır. Dev ekranlar, duman makineleri ve yüksek ses sistemleri izleyiciye benzersiz bir anın parçası olduğu hissiyatını satar. Maske indirildiğinde geriye kalan sadece önceden kaydedilmiş ses kanalları, organizatörün bilet hesabı ve sponsorluk sözleşmeleridir. Kulise geçildiğinde o erişilmez sanılan figürlerin, organizatörlerle yüzde kavgası yaparken alelacele bir şeyler atıştırdığını görürsün. Yüce bir kültür hareketi gibi pazarlanan şey, özünde basit bir ticari etkinliktir. Lüks tüketim ve metropol hayatı ise insanlara doğrudan seçilmişlik ve sıradanlıktan kaçış illüzyonu pazarlar. Pahalı mekânlar, lüks araçlar ve afili laflarla bir üst sınıf algısı inşa edilir. Bu illüzyonun içinde yer alan insanlar köklerinden tamamen kopmuş gibi davranarak çevresindekileri küçümserler. Mekanizmanın kapağını kaldırdığında ise karşına borçlandırma ekonomisi ve kiralık hayatlar çıkar. Kendi bireysel yaşamlarında herkes kadar güvencesiz ve sıradan olan bu kişiler, sistemin kurduğu tiyatro bozulmasın diye birbirlerinin yalanına sessizce ortak olurlar. Devasa siyaset ve devlet mekanizmasında da durum farksızdır. Atılan yüksek perdeden nutuklar, kasvetli binalar ve verilen emirlere yüklenen gizemli anlamlar, arkada dahi bir stratejik akıl çalıştığı algısını yaratır. Oysa kapalı kapıların arkasına geçtiğinde karşılaştığın şey sadece sorumluluk almaktan çekinen bürokrasi, kilitlenmiş çarklar ve masada bekleyen dosya yığınlarıdır. Azamet, kararların derinliğinden değil, dekorun ve atmosferin heybetinden doğar. Bütün bu sektörlerdeki illüzyonu soyup altına baktığında, seni ezmesine izin verdiğin hiçbir devasa yapının göründüğü kadar akıl almaz olmadığını fark edersin.

nyctophobia 1 week ago

Bu yazı @gingy'nin "Sizce Türkiye Ne İle Yönetilmeli?" paylaşımına ithafen fikrim sorulduğu içindir. Kağıt üzerinde sistemin adı ne olursa olsun, günlük hayatta alınan tek bir karar veya uygulanan bir yöntem o listedeki bambaşka bir maddenin mantığıyla çalışabilir. Devlet Şekli ve…devamıBu yazı @gingy'nin "Sizce Türkiye Ne İle Yönetilmeli?" paylaşımına ithafen fikrim sorulduğu içindir. Kağıt üzerinde sistemin adı ne olursa olsun, günlük hayatta alınan tek bir karar veya uygulanan bir yöntem o listedeki bambaşka bir maddenin mantığıyla çalışabilir. Devlet Şekli ve Rejim: Cumhuriyet, Monarşi, Diktatörlük Hükümet / Yönetim Sistemi: Parlamenter Sistem, Başkanlık Sistemi, Yarı Başkanlık Egemenliğin Kaynağı: Demokrasi, Teokrasi, Oligarşi, Aristokrasi Devletin İdari Yapısı: Federalizm, Üniter Yapı Sosyo Ekonomik İdeolojiler: Komünizm, Sosyalizm, Anarşizm Hukuk Düzeni: Şeriat, Seküler Hukuk Çünkü sistemin adı sadece kurumsal çatıyı gösterir ama günlük hayattaki kararların niteliği o anki yetkiye, ihtiyaca veya siyasi tercihe göre şekillenir. Mesela başkanlık sistemiyle yönetilen bir ülkede cumhurbaşkanının tek bir imzasıyla gecenin bir yarısı alınan bağlayıcı bir karar, uygulanış biçimi ve yetki kullanımı bakımından monarşik bir refleks gösterir. Ortada meclis onayı veya kamuoyu tartışması yoksa kararın ruhu doğrudan monarşiye ya da otokrasiye tekabül eder. Aynı şekilde parlamenter sistemle yönetilen bir yapıda aile hukuku, miras ya da ticaretle ilgili atılan bir adım geleneksel veya şerri hukuk normlarına dayanabilir. Hatta en otoriter yönetimlerde bile bazen bir mahallenin parka çevrilmesi için halka sandık koyarsın, o spesifik karar özelinde doğrudan demokrasi işletmiş olursun. Oradaki 21 maddeden tek bir tanesini seçmek gibi bir kural yoksa, isteyen 1 tane seçebiliyor, isteyen 7 tane, isteyen 21 maddeninin 21'ini de sepete atabiliyorsa buna hakkı vardır, atabilir. Çünkü devlet yönetimi tek bir kelimeye sığdırılacak bir şey değil, hepsinden parçalar barındırabilir. Bu yüzden böyle bir konuyu 3 cümlede özetleyip geçmek mümkün değil. Yönetim resmiyette cumhuriyet ve başkanlık sistemidir ama alınan kararların ve uygulamaların niteliği tek bir kalıba uymaz. Bana "gerçek düşüncen ne" diye sorulduğunda, bu kadar farklı ögesi ve katmanı olan bir konuyu iki üç cümleye sığdıramayacağımı belirttim. Çünkü günlük hayatta devletin makro adı ne olursa olsun, o mekanizmanın içinden çıkan kararların rengi ve niteliği tek bir kalıba sığmaz. Sistem bir çatıdan ibarettir, o çatının altında alınan kararlar ise duruma göre demokratik, monarşik, teokratik veya bürokratik ögeler taşır.

nyctophobia 1 week ago

Interior Chinatown çok klişe konularda yüzerken hikaye sunumu öylesine güzel, öylesine nazik ki, tıpkı "öylesine" kelimesi gibi. Bir anlamı geçiştirilmiş, aşırı sıradan, anlamsız, üzerinde bir saniye dahi durulup sorgulamaya gerek yok. Öteki anlamı, aşırılığı ölçüye bile sığdırılamayacak kadar çok olanda…devamı

nyctophobia 1 week ago

Robot Chicken

Seth Green

1 Gönderi

- My Teacher ☝🏻 – Yes Li'l Hitler. - My desk is small, I need this Polish boy's desk also. – Everyone gets the same size desk Li'l Hitler. - My Teacher ☝🏻 I will need the Czechoslovakian boy's desk…devamı

nyctophobia 1 week ago

Interior Chinatown dizisine ve Charles Yu'nun uyarlandığı romana sadece sıradan bir televizyon işi içerisinde televizyon işi gözüyle bakarsak bütün olayı kaçırıyoruz. Bütün kurgu aslında o kadar derin ve zekice bir metafor üzerine kurulu ki parçaları tek tek irdelemek gerekiyor. Ana…devamıInterior Chinatown dizisine ve Charles Yu'nun uyarlandığı romana sadece sıradan bir televizyon işi içerisinde televizyon işi gözüyle bakarsak bütün olayı kaçırıyoruz. Bütün kurgu aslında o kadar derin ve zekice bir metafor üzerine kurulu ki parçaları tek tek irdelemek gerekiyor. Ana karakterimiz Willis Wu sisteme ve hikayeye Arka Plandaki Asyalı Adam rolüyle sıkıştırılmış bir figüran. İşin ilginç tarafı bu adama replik yazılmadığında adam fiziksel olarak buharlaşıp yok olmuyor ama kelimenin tam anlamıyla sosyal ve hikayesel olarak görünmez hale geliyor. Ana karakterlerin dünyasında ne bir ağırlığı kalıyor ne de bir etkisi. Willis'in o dünyada gerçek anlamda varım diyebilmesi için başkalarının yazdığı o hazır senaryoyu yırtıp atması kendi kimliğini ve kendi repliklerini bizzat kendisi inşa etmesi gerekiyor. Peki bu durum sadece bir dizi kurgusundan mı ibaret? İşin derinine indiğimizde psikolojik olarak gerçek hayatta da birebir bunu yaşadığımızı görüyoruz. Hayatı bir sahne olarak kabul edersek hepimiz kendi hayatımızın senaristi olmak zorundayız. İnsanlar şu soruları iyice içselleştirip irdelemeli mi irdelememeli mi? Gerçek hayattaki kurgulanmış replik karşılıkları karşımıza hep arzu edilen istenilen sonucu yaratabilecek şekilde mi çıkıyor? Yani başkalarının senaryosunda figüran olup kendi isteklerimizi dile getirmediğimizde sınırlarımızı net bir şekilde çizmediğimizde ne olur? Tam olarak başkalarının yazdığı oyunda arka planda dikilen bir figürana dönüşür müyüz? Patronun ailenin ya da toplumun belirlediği rolden öteye geçebilir miyiz? Kalabalıklar içinde sessiz kaldığımızda veya kendimizi ifade etmekten çekindiğimizde hissettiğimiz o görünmezlik hissi nelere sebep olur? Bizi o sahnede görünür kılan ve ben de buradayım dedirten tek şey kendi sesimiz ve eylemlerimizle sahneye müdahale etmemiz midir? Zihnimizde replik provaları yok mu? Günlük yaşamda farkında olmadan sürekli replik provaları yapmıyor muyuz? Zor bir buluşma öncesinde bir tartışma anında veya yeni biriyle tanışırken zihnimizde hep aynı döngü dönmüyor mu? O bunu derse ben de cevaben şunu söylerim. Sonra o böyle söyler beklentilerimin karşılığı olan cevaplar verir. Yani sahne bizim istediğimiz gibi aksın diye arka planda sürekli senaryo yazıyoruz. İletişim kurarken aslında çoğu zaman karşımızdaki kişiyle değil onun zihnimizde yarattığımız simülasyonuyla konuşuyoruz. Bu provaların temel sebebi bilinmezlikten korkmamız ve o sahnenin kontrolünü elimizde tutma arzumuz. Peki hiç duyulması beklenmeyen yanıtların karşılığı hangi duygusal tepkiler olmalı? Asıl psikolojik sarsıntı gerçeklik o zihnimizdeki kurguyla şiddetle çarpıştığında yaşanıyor. Karşımızdaki insan zihnimizde ona yazdığımız o kusursuz repliği okumayı reddedip tamamen beklenmedik bir cevap verdiğinde veya hiç tepki vermediğinde bütün savunma mekanizmamız çöküyor. O an hissettiğimiz şey sadece basit bir şaşkınlık değil bütün kontrolü kaybetme hissi ve derin bir savunmasızlık. Tıpkı dizideki figüran gibi o an bizim için yazılmış bir replik olmadığı için o sahnede sosyal olarak eriyip gidiyoruz. Sonuç olarak Interior Chinatown hepimizin gündelik hayatta yaşadığı o varoluşsal sancıyı alıp somut bir dünya kuralına dönüştürmüş. Figüran olmak sıkıcıysa bir senaryoda kaç başrol olur? Kendi repliğini cesaretle kaleme almayan başkalarının başrol olduğu bir hayatta isimsiz bir figüran olarak kalmaya mahkum mudur?

nyctophobia 2 weeks ago

Son Durak

Ryan Coogler

6 Gönderi

Spoiler içeriyor Kapısı kapanan son trenin film gösterimi ile elli beş saniyelik yolculuğu ve ekranda beliren boş istasyon, filmin en sevdiğim sahnesi çünkü ekranda kimse yok. Ne kurban, ne cinayet, ne hakim, ne de katil. O boş istasyonda kimse yok. Eğer insanlar…devamıKapısı kapanan son trenin film gösterimi ile elli beş saniyelik yolculuğu ve ekranda beliren boş istasyon, filmin en sevdiğim sahnesi çünkü ekranda kimse yok. Ne kurban, ne cinayet, ne hakim, ne de katil. O boş istasyonda kimse yok. Eğer insanlar olmazsa siktiğimin trenlerine, trenler olmazsa raylara, raylar olmazsa istasyonlara ihtiyaç yok. O hâlde neden önce insan eli ile inşa edilmiş ve sonra boş bırakılmış bir istasyonun manzarası önümde dursun? İnsanın olmadığı yerde kurumuş ve ölmüş bir ağacın ölümüne tanık bile yok. Boş gözler ölümü seyrediyor. Önce umutları, sonra kendisi o ağaç gibi kurumuş ve ölmüş insana tanık bile yok. Fruitvale Station Vakası, 1 Ocak 2009'un ilk saatlerinde ABD'nin California eyaletine bağlı Oakland şehrinde yaşanan ve 22 yaşındaki siyahi genç Oscar Grant'in polis kurşunuyla hayatını kaybetmesiyle sonuçlanan gerçek olay. Oscar Grant Michael B. Jordan tarafından canlandırılıyor. Film, Oscar'ın geçmişte bazı hatalar yapmış olsa da artık temiz bir sayfa açmaya, sevgilisine ve küçük kızına iyi bir baba olmaya çalıştığı bir dönemi işliyor ve olayın yaşandığı güne odaklanıyor. Irkçılığın kurbanını sadece haberlerdeki bir istatistik olmaktan çıkarıp etten kemikten bir insana dönüştürerek olayın trajik boyutunu yansıtıyor. Oscar Grant, 31 Aralık 2008 gecesi yeni yılı kutlamak için arkadaşlarıyla birlikte San Francisco'ya gidiyor. Dönüş yolunda bindikleri BART (Bay Area Rapid Transit) treninde başka bir grupla aralarında tartışma ve arbede çıkıyor. Tren Fruitvale İstasyonu'na geldiğinde ulaşım polisleri duruma sözde müdahale ediyor ve sadece Oscar ile arkadaşlarını trenden indirerek peronda duvara diziyor. Gerginliğin tırmandığı anlarda polisler hepsini yere yatırıp kelepçelemeye çalışıyor. Oscar Grant silahsız ve polisler tarafından zaten yüzüstü yere yatırılarak zapt edilmiş durumda. Tam bu esnada polis memuru Johannes Mehserle belinden silahını çekip Grant'i sırtından vuruyor. Oscar kaldırıldığı hastanede hayatını kaybediyor. Olayın en çarpıcı yanlarından biri, perondaki ve trendeki diğer yolcuların yaşananları cep telefonlarıyla kaydetmiş olması. Bu görüntülerin internette hızla yayılması bölgede günlerce süren şiddetli protestolara ve sivil haklar eylemlerine yol açıyor. Tetik çeken polis memuru Johannes Mehserle, mahkemedeki savunmasında Grant'in direndiğini öne sürüyor. Niyetinin şok tabancası kullanmak olduğunu ancak o kargaşada yanlışlıkla belindeki gerçek silahını ateşlediğini iddia ediyor. Jüri, (Kandahar Katliamında olduğu gibi çok övülen o batının adaleti) Mehserle'yi cinayetten değil "kasıtsız adam öldürmek" suçundan suçlu buluyor. İki yıl hapis cezasına çarptırılan eski polis memuru sadece 11 ay cezaevinde yattıktan sonra tahliye ediliyor. Verilen bu son derece hafif ceza toplumun büyük bir kesimi tarafından büyük bir adaletsizlik olarak nitelendiriliyor.