(@) - Raf

obey 3 weeks ago

"İnsan en çok, kanayan yarasına merhem olanı değil, o yarayı açanı sever."

obey 3 weeks ago

“istediği kadar mutluyu oynasın; insan çocukluğu kadardır…”

obey 3 weeks ago

"Gerçek karakter testi, size hiçbir iyilik yapma ihtimali olmayan birine nasıl davrandığınızdır."

obey 3 weeks ago

“Tek başına uçanlar, en güçlü kanatlara sahip olanlardır.”

obey 3 weeks ago

sinners (2025) / günahkârlar bir filme “vampir filmi” deyip geçmek, sinners için yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri. çünkü ryan coogler bu filmde vampirleri bahane, müziği ise hikâyenin kalbi olarak kullanıyor. 1932 mississippi'sinde geçen hikâyenin merkezinde, geçmişlerinden kaçıp memleketlerine dönen ikiz…devamısinners (2025) / günahkârlar bir filme “vampir filmi” deyip geçmek, sinners için yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri. çünkü ryan coogler bu filmde vampirleri bahane, müziği ise hikâyenin kalbi olarak kullanıyor. 1932 mississippi'sinde geçen hikâyenin merkezinde, geçmişlerinden kaçıp memleketlerine dönen ikiz kardeşler smoke ve stack var. ikisini de michael b. jordan canlandırıyor. kardeşlerin amacı eski bir binayı satın alıp siyahların özgürce müzik yapabileceği bir juke joint açmak. fakat açılış gecesi, dışarıdaki dünyanın bütün kötülükleri kapının önüne dayanıyor. ve film tam burada tür değiştirmeye başlıyor. başta gangster filmi gibi. sonra dönem draması. sonra blues filmi. sonra vampir korkusu. ama hiçbir noktada bunlardan yalnızca biri olmuyor. coogler'ın asıl başarısı burada. creed ve black panther gibi büyük yapımlardan sonra ilk kez tamamen kendi kurduğu bir dünyada dolaşan yönetmen, amerikan güneyinin ırkçılığını, blues müziğinin doğuşunu, kültürel mirasın çalınmasını ve vampir mitolojisini aynı hikâyenin içine yerleştiriyor. filmde vampirlik yalnızca “ısırılınca vampire dönüşme” meselesi değil; insanın başkasının kültürünü, tarihini ve kimliğini sahiplenmesi fikrinin de metaforu hâline geliyor. michael b. jordan ise iki kardeşi aynı anda oynayarak filmin en büyük oyunculuk sınavını veriyor. smoke ve stack fiziksel olarak birbirlerine benzese de karakter olarak tamamen farklılar. biri daha sert ve şüpheci, diğeri daha gösterişli ve tehlikeli. jordan'ın başarısı, aynı yüzün karşısına geçtiği sahnelerde iki ayrı karakter izliyormuş hissini yaratabilmesi. ama filmin gerçek sürprizi miles caton. sammie karakteri üzerinden blues'un yalnızca müzik değil, bir tür ruh çağrısı olduğunu anlatıyor. genç oyuncunun özellikle gitar performansları filmin duygusal merkezini oluşturuyor. hailee steinfeld, jack o'connell, wunmi mosaku, delroy lindo ve jayme lawson da kadroyu tamamlıyor. özellikle delroy lindo'nun vaiz karakteri, filmin dini ve ahlaki tarafını taşıyan önemli figürlerden biri. görüntü yönetmeni autumn durald arkapaw, 1930'ların mississippi'sini kartpostal gibi göstermek yerine kirli, sıcak ve tehditkâr bir atmosfere dönüştürüyor. geniş manzaralarla juke joint'in kapalı ve klostrofobik dünyası arasındaki kontrast çok başarılı. ama sinnersın asıl yıldızı müzik. ludwig göransson'ın müzikleri yalnızca filmin arkasında duran bir soundtrack değil; hikâyenin kendisinin parçası. blues, gospel, folk ve rock'ın kökleri üzerinden ilerleyen film, müziğin insanlar arasında nasıl bağ kurduğunu ve kültürlerin birbirini nasıl etkilediğini anlatıyor. özellikle juke joint'teki müzik sahnesi var ki… filmin bütün bütçesini tek başına açıklıyor. kamera yükseliyor, zaman ve mekân parçalanıyor, geçmiş ile gelecek aynı görüntünün içinde buluşuyor. blues'un yalnızca bir şarkı olmadığını, bir kültürün hafızası olduğunu o birkaç dakikada anlatmayı başarıyor. ve sonra vampirler geliyor. buradan itibaren film bildiğin korku sinemasına dönüşüyor. ama klasik vampirlerden ziyade, amerikan güneyinin folkloruyla ve filmin kültürel meselesiyle bağlantılı bir tehdit yaratılıyor. jack o'connell'ın remmick karakteri de bu noktada filmin en rahatsız edici figürlerinden birine dönüşüyor. s i n n e r sın en büyük başarısı, bu kadar farklı şeyi tek potada eritip dağılmaması. kusursuz mu? hayır. ikinci yarıda hikâye zaman zaman fazla açıklayıcı oluyor. bazı karakterlerin potansiyeli daha fazla kullanılabilirmiş. vampir mitolojisinin kendisi de daha derin işlenebilirdi. ama bütün bunlara rağmen film, bugün hollywood'un çok az yaptığı bir şeyi yapıyor: orijinal bir hikâye anlatıyor. devam filmi yok. çizgi roman uyarlaması yok. eski bir markanın yeniden çevrimi yok. seyirciyi tanıdık bir evrene sokup garanti vermiyor. ryan coogler kendi dünyasını kuruyor ve “buna gelin” diyor. filmin adı sinners. ama film aslında günahkârların kim olduğunu sormuyor. insanın geçmişinden kaçıp kaçamayacağını soruyor. müziğin kime ait olduğunu soruyor. bir kültürü sahiplenmenin nerede bittiğini, sömürünün nerede başladığını soruyor. ve bütün bunları vampirlerle, gangsterlerle, blues'la ve kanla anlatıyor. sinners, 2025'in en iyi korku filmi olduğu için değil; korku filminin sınırlarını genişlettiği için önemli. biraz gangster filmi. biraz southern gothic. biraz vampir filmi. biraz müzikal. ama en çok da geçmişin peşini bırakmadığı insanların hikâyesi. “şeytanla dans etmeye devam edersen, bir gün peşinden evine gelir.” https://appraf.com/title/movie/sinners

obey 3 weeks ago

Günahkarlar

Ryan Coogler

73 Gönderi

sinners (2025) / günahkârlar bir filme “vampir filmi” deyip geçmek, sinners için yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri. çünkü ryan coogler bu filmde vampirleri bahane, müziği ise hikâyenin kalbi olarak kullanıyor. 1932 mississippi’sinde geçen hikâyenin merkezinde, geçmişlerinden kaçıp memleketlerine dönen ikiz…devamısinners (2025) / günahkârlar bir filme “vampir filmi” deyip geçmek, sinners için yapılabilecek en büyük haksızlıklardan biri. çünkü ryan coogler bu filmde vampirleri bahane, müziği ise hikâyenin kalbi olarak kullanıyor. 1932 mississippi’sinde geçen hikâyenin merkezinde, geçmişlerinden kaçıp memleketlerine dönen ikiz kardeşler smoke ve stack var. ikisini de michael b. jordan canlandırıyor. kardeşlerin amacı eski bir binayı satın alıp siyahların özgürce müzik yapabileceği bir juke joint açmak. fakat açılış gecesi, dışarıdaki dünyanın bütün kötülükleri kapının önüne dayanıyor. ve film tam burada tür değiştirmeye başlıyor. başta gangster filmi gibi. sonra dönem draması. sonra blues filmi. sonra vampir korkusu. ama hiçbir noktada bunlardan yalnızca biri olmuyor. coogler’ın asıl başarısı burada. creed ve black panther gibi büyük yapımlardan sonra ilk kez tamamen kendi kurduğu bir dünyada dolaşan yönetmen, amerikan güneyinin ırkçılığını, blues müziğinin doğuşunu, kültürel mirasın çalınmasını ve vampir mitolojisini aynı hikâyenin içine yerleştiriyor. filmde vampirlik yalnızca “ısırılınca vampire dönüşme” meselesi değil; insanın başkasının kültürünü, tarihini ve kimliğini sahiplenmesi fikrinin de metaforu hâline geliyor. michael b. jordan ise iki kardeşi aynı anda oynayarak filmin en büyük oyunculuk sınavını veriyor. smoke ve stack fiziksel olarak birbirlerine benzese de karakter olarak tamamen farklılar. biri daha sert ve şüpheci, diğeri daha gösterişli ve tehlikeli. jordan’ın başarısı, aynı yüzün karşısına geçtiği sahnelerde iki ayrı karakter izliyormuş hissini yaratabilmesi. ama filmin gerçek sürprizi miles caton. sammie karakteri üzerinden blues’un yalnızca müzik değil, bir tür ruh çağrısı olduğunu anlatıyor. genç oyuncunun özellikle gitar performansları filmin duygusal merkezini oluşturuyor. hailee steinfeld, jack o’connell, wunmi mosaku, delroy lindo ve jayme lawson da kadroyu tamamlıyor. özellikle delroy lindo’nun vaiz karakteri, filmin dini ve ahlaki tarafını taşıyan önemli figürlerden biri. görüntü yönetmeni autumn durald arkapaw, 1930’ların mississippi’sini kartpostal gibi göstermek yerine kirli, sıcak ve tehditkâr bir atmosfere dönüştürüyor. geniş manzaralarla juke joint’in kapalı ve klostrofobik dünyası arasındaki kontrast çok başarılı. ama sinnersın asıl yıldızı müzik. ludwig göransson‘ın müzikleri yalnızca filmin arkasında duran bir soundtrack değil; hikâyenin kendisinin parçası. blues, gospel, folk ve rock’ın kökleri üzerinden ilerleyen film, müziğin insanlar arasında nasıl bağ kurduğunu ve kültürlerin birbirini nasıl etkilediğini anlatıyor. özellikle juke joint’teki müzik sahnesi var ki… filmin bütün bütçesini tek başına açıklıyor. kamera yükseliyor, zaman ve mekân parçalanıyor, geçmiş ile gelecek aynı görüntünün içinde buluşuyor. blues’un yalnızca bir şarkı olmadığını, bir kültürün hafızası olduğunu o birkaç dakikada anlatmayı başarıyor. ve sonra vampirler geliyor. buradan itibaren film bildiğin korku sinemasına dönüşüyor. ama klasik vampirlerden ziyade, amerikan güneyinin folkloruyla ve filmin kültürel meselesiyle bağlantılı bir tehdit yaratılıyor. jack o’connell’ın remmick karakteri de bu noktada filmin en rahatsız edici figürlerinden birine dönüşüyor. s i n n e r sın en büyük başarısı, bu kadar farklı şeyi tek potada eritip dağılmaması. kusursuz mu? hayır. ikinci yarıda hikâye zaman zaman fazla açıklayıcı oluyor. bazı karakterlerin potansiyeli daha fazla kullanılabilirmiş. vampir mitolojisinin kendisi de daha derin işlenebilirdi. ama bütün bunlara rağmen film, bugün hollywood’un çok az yaptığı bir şeyi yapıyor: orijinal bir hikâye anlatıyor. devam filmi yok. çizgi roman uyarlaması yok. eski bir markanın yeniden çevrimi yok. seyirciyi tanıdık bir evrene sokup garanti vermiyor. ryan coogler kendi dünyasını kuruyor ve “buna gelin” diyor. filmin adı sinners. ama film aslında günahkârların kim olduğunu sormuyor. insanın geçmişinden kaçıp kaçamayacağını soruyor. müziğin kime ait olduğunu soruyor. bir kültürü sahiplenmenin nerede bittiğini, sömürünün nerede başladığını soruyor. ve bütün bunları vampirlerle, gangsterlerle, blues’la ve kanla anlatıyor. sinners, 2025’in en iyi korku filmi olduğu için değil; korku filminin sınırlarını genişlettiği için önemli. biraz gangster filmi. biraz southern gothic. biraz vampir filmi. biraz müzikal. ama en çok da geçmişin peşini bırakmadığı insanların hikâyesi. “şeytanla dans etmeye devam edersen, bir gün peşinden evine gelir.”

obey 3 weeks ago

belki 2020'de covid'den ölmüşümdür ve burası cehennemdir

obey 4 weeks ago

allah bu gece göğsünüze batan ne varsa merhametiyle iyileştirsin. size öyle güzel kapılar açsın ki ben bu kadarını beklemiyordum dedirtsin

obey 4 weeks ago

“Cebinizde para varken, siz bilgesiniz, yakışıklısınız ve güzel de şarkı söylersiniz.”

obey 4 weeks ago

Zaman neden tek yönde akar ❓❓ Bir yumurtayı kırıp tavaya dökebilirsin. Peki tavadaki pişmiş yumurta kendiliğinden tekrar kabuğuna girip çiğ yumurtaya dönüşebilir mi? Hayır. İşte bunun sebebi, zamanın yönüyle ilgilidir. Hayat aslında tek yönlü videodur. Bir videoyu ileri sararsan her…devamıZaman neden tek yönde akar ❓❓ Bir yumurtayı kırıp tavaya dökebilirsin. Peki tavadaki pişmiş yumurta kendiliğinden tekrar kabuğuna girip çiğ yumurtaya dönüşebilir mi? Hayır. İşte bunun sebebi, zamanın yönüyle ilgilidir. Hayat aslında tek yönlü videodur. Bir videoyu ileri sararsan her şey normal görünür. Ama geri sararsan; Kırılan bardak birleşir. Duman bacaya geri girer. Kahve fincandan yukarı fırlar. Yaşlı insanlar gençleşir. Beynin hemen “Bu imkânsız.” der. Çünkü doğada olaylar tek yönde gerçekleşir. Peki neden? Burada devreye entropi girer. Entropiyi şöyle düşün: Düzenin zamanla bozulma eğilimi. Örnek: Odanı tertemiz topladın. Hiçbir şey yapmasan bile zamanla dağılır. Ama dağınık oda kendi kendine toplanmaz. Çünkü düzensiz olmak, düzenli olmaktan çok daha olasıdır. Bir örnek daha Bir iskambil destesini sıraladın. ♠A ♠2 ♠3 … Şimdi desteyi 100 kez karıştır. Tekrar aynı sıraya gelme ihtimali neredeyse yoktur. Evren de buna benzer. Her an biraz daha “karışık” hâle gelir. Asıl olay şu Fizik denklemlerinin büyük kısmı ilginç bir özelliğe sahiptir: Filmi geri oynatsan bile denklemler çalışır. Ama gerçek hayatta işler geri gitmez. Çünkü evren sürekli daha olası, yani daha düzensiz durumlara ilerler. Bu yüzden biz geçmişi hatırlarız, geleceği değil. En basit benzetme Bir deste iskambil kartını merdivenden aşağı at. Kartlar her yere dağılır. Şimdi bekle. 10 yıl. 100 yıl. 1 milyon yıl. Kartlar kendiliğinden tekrar düzgün deste hâline gelmez. İşte zamanın oku budur. Kısacası Zamanın tek yönde aktığını hissetmemizin temel nedeni, evrendeki düzensizliğin (entropinin) genel olarak artmasıdır. Bu yüzden: Yumurta kırılır ama kendiliğinden birleşmez. Bardak kırılır ama kendiliğinden onarılmaz. İnsan yaşlanır ama kendiliğinden gençleşmez. Geçmişi hatırlarız, geleceği değil. Yani aslında bizi ileri taşıyan şey, saat değil; evrenin giderek daha düzensiz hâle gelmesidir. Bu fikir, termodinamiğin ikinci yasasıyla yakından ilişkilidir ve zamanın neden “ileri” aktığını anlamanın en güçlü açıklamalarından biridir.