aşk; vitrinde görüp hayran kaldığın elbisenin, denediğinde vücuduna uygun olmadığını gördüğün zamandır bazen.. akıllı insan, olmadığını görünce almaktan vazgeçen, akılsız ise olmadığını bile bile elbiseyi alandır.
Spoiler içeriyor
"bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görrmek istemiyorum. bu nefret filân değil... insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... sadece bir yalnızlık ihtiyacı... öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile…devamı"bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görrmek istemiyorum. bu nefret filân değil... insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... sadece bir yalnızlık ihtiyacı... öyle günlerim oluyor ki, etrafımda küçük bir hareket, en hafif bir ses bile istemiyorum. taşıp dökülecek kadar kendi kendimi doyurduğumu hissediyorum. kafamda, hiçbir şeyle değişilmesi mümkün olmayan muazzam hayaller, bana her şeylerden daha kuvvetli görünen fikirler birbirini kovalıyor. fakat sonra birdenbire etrafımda bana yakın birini arıyorum. bütün bu beynimde geçen şeyleri teker teker, uzun uzun anlatacak birini... o zaman ne kadar hazin bir hal aldığımızı tasavvur edemezsiniz! kış günü sokağa atılmış üç günlük bir kedi yavrusu gibi kendimi zavallı hissediyorum."
yoldaş orlov'un uğultusu'ndan: -niye insanlara mesafeli davranıyorsun? -insanları tanıdığım için. -ama insanları tanıyan tek misin ki? diğerleri böyle davranmıyor. -ben kendimi de tanıyorum