8. another round bu sene salgın nedeniyle iptal edilen 73. cannes film festivali sonrası festival yönetiminin filmleri sinemaseverlerle buluşturmak için hazırladığı “cannes 2020” seçkisinde yer aldıktan sonra galasını 45. toronto film festivali'nde gerçekleştiren another round, yılın en beğenilen yapımları arasında…devamı8. another round
bu sene salgın nedeniyle iptal edilen 73. cannes film festivali sonrası festival yönetiminin filmleri sinemaseverlerle buluşturmak için hazırladığı “cannes 2020” seçkisinde yer aldıktan sonra galasını 45. toronto film festivali'nde gerçekleştiren another round, yılın en beğenilen yapımları arasında gösterildi. thomas vinterberg, mads mikkelsen ve tobias lindholm'u the hunt (2012) sonrası yeniden bir araya getiren film, dört lise öğretmeninin, zihin açıcı olduğunu düşündükleri için her gün belirli bir oranda alkol tüketme kararı almasını konu alıyor. bir arkadaşlık hikâyesinin perde arkasında, alkolle kurulan bağ sonrası kendini bulma hikâyesine dönüşen another round'un tonu da karakterlerin ruh hali gibi son perdeye gelirken ağırlaşıyor. bu radikal karar sonrası bilinmezliğin içerisine düşen karakterler, huzur bulma yolunda ilerlerken kendilerini bir çıkmazın içerisinde bulurlar. uzun yıllar akıldan çıkmayacak final sahnesi, mads mikkelsen'in başarılı performansı ve vinterberg'in rejisiyle another round yılın en iyi filmlerinden.
7. mank
4 aralık'ta, netflix'te gösterime giren david fincher'ın yeni filmi mank, son zamanların en beklenilen filmlerinden biriydi. ki bu da fincher'ın sonuna kadar hak ettiği bir ilgi galiba. mank, ne kadar citizen kane'in yazılış dönemine dair bir film olarak ortaya çıksa da-ki filmin genel hatları bunun üzerine- filmin asıl muhtevası hollywood'un altın döneminin, eleştirel bir sağlaması. bu yüzden yazının konusu mank üzerinden filmin asıl derdine değinmek olacak, bunun için de 1930'lu yıllarda temelleri atılan hollywood sistemi ve bunun politik tarafları büyük bir önem arz ediyor. mank doğal olarak pastiş bir eser, bu da bizi film noir'e sürükleyecek, filmin geçtiği tarihlerin yakın bir tarihinde ise kara liste dönemiyle karşılaşacağız.
1930'lar amerikan kamuoyunda ve spesifik olarak amerikan siyasetinde, sovyetler paranoyasının, komünizm korkusunun ortaya çıktığı ve yükseldiği zamanlardı. sinemanın kitle kültürü üzerine etkileri çıkarımlarının yapıldığı dönemde de, amerika'ya karşı etkinlikleri soruşturma komitesi'nin ilk dönemlerdeki baskıları hissediliyordu, ki bu baskı 40'ların sonunda kara liste ve “hollywood onlusu”[1] olaylarını doğuracaktı. mank, bu bakımdan herman j. mankiewicz'in kişisel öyküsü ve citizen kane hikayesinin hangi sebeplerle ortaya çıktığını gösterse de diğer yanıyla hollywood'un altın dönemine ve stüdyo sistemini tekrar tartıştıracak bir film olma özelliğini de taşıyor. bunun dışında ise once upon a time… in hollywood'la belirli bir zıtlık kuran söylemler de oldu ancak bana kalırsa bu adil bir yaklaşım değil. çünkü tarantino'nun filmi politik bir özelliğe sahipse bile meselesi altın dönemi göklere çıkarmak veya yere indirmek değildi. paralel ve provokatif bir anlatı, yer yer kendini ciddiye almadan ilerleyen bir hikaye, mank'e dönüp baktığımızda ise altın dönemi mahkum eden, sinema sanatına gerekli alanı vermeyen, iki yüzlü bir dönem olarak ortaya koyuyor. tarantino'nun filmi, fanatik bir şekilde, sinema ve endüstrinin şu an ki haline isyan edip, nostalji duygularıyla çekilmiş bir film değil. ki o dönemin hollywood'u veya amerikan sineması bu döneme göre çok çok daha politik bir dönem. birçok açıdan 30'ların sonundan 60'ların sonuna kadar devam eden dönemde mevcut sistemle çelişkisini ortaya koymuş ve bunun karşısında olan çok fazla anlatı var. altın dönemin tek başına amerikancı ve sisteme entegre halde görmek stüdyo sistemi olarak pek tabii mümkün ancak işin film tarafına geldiğimizde, bir sürü engellemelere rağmen ortaya çıkmış politik eserlerle dolu olduğunu unutmamak gerekiyor. citizen kane'de bu filmlerden biri, orson welles'in o dönem ki kendi dokunulmazlığıyla ve buna rağmen verilen mücadelelerle çekilmiş bir film. james naremore'un 1940'ların film noir'i için-o dönemin en çok para kazandıran ve izlenen türü- “bu filmler vahşi kapitalizmin eleştirisi olarak işlev görüyordu.” sözleri de bu konuyu ve dönemin sinemasını anlamak açısından önemli.[2] bu da haliyle şu zıtlığı ortaya çıkarıyor, hollywood'un altın dönemi pek tabii ki “amerikan yaşamını” kitlelere ve dünyaya özendiren bir noktadan ele alınabilir ama altın dönemin tek temsili bu mudur? altın çağ bir yandan da politiktir cia, fbi, kapitalist şirketlerin karşısında onları mahkum eden filmler çekmiştir ancak post modern anlatı bu dönemi tek başına ve salt olarak mutlu ve amerikancı bir dönem olarak ele alır sonra da bunu, bunun üzerinden eleştirir. gerçekler ise bunun karşısında bir yerde durmaya devam ediyor. fincher'ın filminde de “doğru” görünen şey bu, o yüzden filmin sinemayı değil sistemi mahkum ettiğini söylemek gerek. mankiewicz'in bir yazar olarak yaşamak zorunda kaldığı habitatın ve bu habitatın onun nasıl yaşamını sömürdüğünü gösteriyor. mankiewicz'in taraf seçmeye ve sonunda sistemin göbeğinden kopmasına kadar giden sürecini işleyen upton sinclair ve seçim bölümü ise kapitalizmin hem kitleleri hem de sinemayı ve sinemacı üzerine etkileri üzerinden okumak için önemli. kapitalizm doğduğu günden bu yana şekil değiştirse de, yapı ve birey üzerindeki yıkıcı etkileri çoğu zaman aynı olarak kalıyor. bunu louis mayer'in eylemleri üzerinden bakarsak; yeri geldiğinde gizli, yeri geldiğinde açıktan ve filmde mankiewicz'i tüketen süreç kapitalizmin ruhudur. upton sinclair'ı politik olarak, mankiewicz'i yaşamsal olarak tüketen şey kapitalizmin ruhudur, mank filminin bize söylediği budur. sözünü aktarma kısmında büyük bir başarı sağladığını söyleyemem, içerisinde hatalar olsa da fincher'ın filminin söylemekte olduğu şey budur. birçok kamuoyunun bu filmden beklentisi tabii ki bu değildi, fincher'ın bu seçimi oldukça da şaşırtıcı aslında ve bu yüzden filmin belirli anlarında kendi suların yüzmediğini anlayabiliyorsunuz. teknik olarak kendi tarzının dışına çıkmak onu zorlasa da, metin belki ilk defa bu kadar politik ve net. insanlar bu hikayeyi bireysel olarak algılayacaktır sadece stüdyo sistemi üzerinden okuyacaktır ancak şunu tekrar söylemek istiyorum, stüdyonun sistemi; aileyiz adına maaşların kesilmesi, senaryo yazarlarından beklenen itaat ve tüm bunların birey üzerine etkileri, bu yıkım ve tükenişin sebebi kapitalizmin ruhudur. kara liste ile birlikte gelen yenilgi, dönemin işbirlikçilerinin ve sistemin kısa galibiyeti ve sevincinin ardından, bu yenilgi film gris[3] dönemini beraberinde getirir, sinemanın direnme kapasitesinin sonu olmadığını ve toplumsallığını anlamak açısından önemli. bu yüzden mank, tek başına mankiewicz'le ilgili bir film değil, sunduğu portre bu yıkıcı ilişkiler bütününün birey ve toplumsal etkisi üzerine. düz bir biyografi yerine filmdeki birçok imgeyle beraber fincher bu tartışmayı bize açıyor, trump döneminden sonra amerikan toplumunun, özellikle de demokrat seçmenlerin isteklerinin gittiği yönleri görüyoruz, sinema endüstrisinin de sadece son 5 yıl özelinde bile, geçirdiği değişim ve toplumla beraber kurduğu etkileşim bu açıdan çok önemli. açılan bu tartışma alanları; sisteme, kimlik mücadelelerini irdelemeye ve değişim için entelektüel bir alan yaratmaya devam ediyor. pratiğin radikalleşmesi, sinemayı da hala sistemin içinde olsa da altın dönem gibi radikalleştiriyor. mank belki fincher'ın en iyi filmi değil, onun eşsiz teknik ve kurgu dehasını bize göstermiyor ve o deneyimden mahrum kalıyoruz ancak zamanın ruhunu geçmiş, bugün ve gelecek açısından bir şekilde yakalamayı başarıyor. 2020'nin derinleştirdiği bütün sorunlar hayatımızı daha da zorlaştırsa da hem sinemada hem gerçek hayatta, sistemi hiç değilse adil bir hale getirme adına büyük önem taşıyor. mank'de buna bir şekilde katkı sağlıyor.
[1] 1947'de fbi tarafından amerika komünist partisi'ne üye olmakla suçlanan ve hollywood tarafından boykot edilen yönetmen ve senaristlerin listesi.
[2] conrad, m. t. (ed.) (2007). the philosophy of neo-noir. kentucky: the university press of kentucky.
[3] film gris, ikinci dünya savaşı sonrası oluşan boşlukta çekilen iktidar ve kapitalizm karşıtlığı üzerine kurulan noir filmlerin, kara liste dönemi sonrası “hollywood onlusuna” sahip çıkılmamasına tepki olarak, bireyden topluma dönen bir öfkeyle daha sert yapımların, 1947-1951 yıllarında yoğunlukla çekildiği, suç kavramı üzerinden iktidar ve sistem karşıtlığının fbi ve devletten gizlendiği dönem.
Web yapım aşamasındadır.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
En iyi deneyim için mobil uygulamamızı indir.
8. another round bu sene salgın nedeniyle iptal edilen 73. cannes film festivali sonrası festival yönetiminin filmleri sinemaseverlerle buluşturmak için hazırladığı “cannes 2020” seçkisinde yer aldıktan sonra galasını 45. toronto film festivali'nde gerçekleştiren another round, yılın en beğenilen yapımları arasında…devamı
Devamı …. 9. undine çağdaş alman sinemasının en önemli yönetmenlerinden biri olan christian petzold son filmi undine ile mitolojik bir öykünün çağdaş bir uyarlamasını beyaz perdeye taşıdı. gespenster, yella, barbara ve phoenix gibi önceki filmleriyle seyirciyi kendisine hayran bırakan yapımlara…devamıDevamı ….
9. undine
çağdaş alman sinemasının en önemli yönetmenlerinden biri olan christian petzold son filmi undine ile mitolojik bir öykünün çağdaş bir uyarlamasını beyaz perdeye taşıdı. gespenster, yella, barbara ve phoenix gibi önceki filmleriyle seyirciyi kendisine hayran bırakan yapımlara imza atan yönetmen yine aynı sinema üslubunu koruduğu masalsı bir hikâye ile seyirciyi karşısına çıktı. dünya prömiyerini 70. berlin film festivali'nde yapan film, fipresci ödülünü ve başrol oyuncusu paula beer'ya ise en iyi kadın oyuncu (gümüş ayı) ödülünü kazandırmıştı.
undine konusunu mitolojik bir hikâyeden alan çağdaş ve serbest bir uyarlama. mitolojiye göre deniz tanrısı neptün'ün kızı olan ölümsüz su perisi ondine bir gün denizin sığ kıyılarında otururken bir şövalye ile tanışır ve ona aşık olur. şövalye ise ondine'nin aşkına karşılık verir ve o gece yıldız ışıklarının altında evlenirler ancak bir süre sonra şövalye deniz kızından sıkılır ve başka bir kadın ile birlikte olur. bu evlilikten haberdar olan ve kızının aldatılmasına kızan neptün ise çok öfkelenir ve şövalyeyi korkunç bir şekilde lanetler. lanete uğrayan şövalye her nefes alışverişini bilinçli bir şekilde kontrol etmek zorundadır ve eğer uyursa nefesini uykusunda kontrol edemeyeceği için ölecektir. bu nedenle lanetlendikten bir süre sonra uykusuzluğa dayanamayan şövalye istemsizce uyur ve bir daha uyanamaz. sevdiği kişinin babası tarafından lanetlendiğini ve öldüğünü öğrenen ondine günlerce yas tutar ve en sonunda doğduğu nehrin sularına geri dönmek zorunda kalır. bu hikâyeden yola çıkarak tıp literatürüne de giren “ondine'nin laneti” kavramı günümüzde soluk alışverişini kontrol edemeyen insanların hastalığını tanımlamak için kullanılıyor. yönetmen christian petzold ise bu hikâyeden yola çıkarak, bir tarihçi ve aynı zamanda bir müzede berlin'in tarihi kent modellemelerini turistlere anlatan bir rehber olan undine wibeau üzerinden hikâyesini anlatıyor. filmin açılış sekansında sevdiği erkek arkadaşı johannes'in ondan ayrılmaya çalışması ile undine'nin umutsuz ve üzgün hâlini görüyoruz. erkek arkadaşının onu terk etmesine engel olamayan undine bir süre depresyon ve boşluğa düşüyor. daha sonra müzedeki rehberlik görevini yerine getirmeye devam eden undine bir iş gününün sonrasında her zaman oturduğu kafenin tuvaletinden çıkarken içerde bulunan akvaryumdaki bir dalgıç heykelinin ona seslendiğini duyuyor ve ardından ne olduğunu anlamaya çalışırken konferansında onu dinleyen christopher sahneye giriyor ve filmin fantastik bir havaya bürünmesini son anda engelliyor çünkü konuşan kişi christopher'ın kendisi ve undine ile tanışmak istiyor. aslında filmin gidişatı bundan sonra daha masalsı bir hâl almaya başlıyor çünkü filmde undine mitolojideki hikâyesinin aksine umutsuzluğa kapılıp nehre geri dönmüyor. christoper ile tanıştığı an hayatı değişmeye başlıyor. ilk tanıştıkları yer olan kafenin salonunda, yanlarındaki akvaryum kendiliğinden kırılıyor ve bütün suyu üzerlerine boşalıyor. ikisi de yan yana yerde yatarken yeni bir şövalye ile tanışan üzgün su perisinin yeni bir hikâyeye başlayacağını anlıyoruz. akvaryumdaki dalgıç heykeli ise undine'nin hep yanında sakladığı hikâyenin önemli unsurlarından bir figür çünkü yeni tanıştığı sevgilisi christopher da bir sanayi dalgıcı ve yaşadığı çevredeki nehrin dibine dalarak köprülerin temellerini onaran bir kişi. bu bağlamda dalgıç figürünün christopher ile bir bağının olduğunu anlıyoruz ve undine'nin ona ne kadar kıymet verdiğini de.
filmin devamında yönetmen, undine ve christopher'ın aşkını sade ve gösterişsiz bir şekilde sunuyor. aşkın sadeliğini ve güzelliğini anlatırken de her filminde olduğu gibi berlin'in muhteşem kent mimarisini ve alman kırsalının muhteşem doğasını seyirciye göstermeyi ihmal etmiyor. güzel ve etkili bir sinematografi izlerken aynı zamanda víkingur ólafsson'un dokunuşuyla johann sebastian bach'ın organ sonata no.4'ünü de dinliyoruz. bunun yanında almanya'nın iki ideolojik bölge olarak ayrıldığı 90'lı yıllardan önce çocukluğunu ve gençliğini yaşayan yönetmen petzold'un siyasi ikiliklerin bulunduğu hayatının esintilerini sinemasındaki her filmde olduğu gibi bu filmde de görürüz. kent modelleri rehberliği yapan undine'nin sosyalist almanya'nın mimari yapısı ile almanya'nın birleşmesinden sonra oluşturulan mimari anlayışın bir karşılaştırmasını yaptığını görürüz. 2018'deki transit filmi kadar siyasal söylemler barındırmasa da yönetmen berlin'in kent yapısının bozulmaya yüz tuttuğunun bir mesajını filmde vermektedir.
mutlu bir şekilde devam eden bu aşk hikâyesinin dönüm noktası undine'nin cristopher'ı bineceği trene kadar götürmesi ile değişir. yolda yürürlerken eski sevgilisi johannes ve onun yeni sevgilisi ile karşılaşırlar ve undine'nin kaçamak bakışları cristopher'ın hislerinden kaçamamıştır. cristopher ve undine trende ayrıldıktan sonra undine eski sevgilisi johannes ile yolda tekrar karşılaşır ve johannes tekrar birlikte olmayı teklif eder ancak undine eski olduğu kişi değildir ve kabul etmez. akşam olduğu zaman undine'nin telefonu çalar ve cristopher onun kendisine yalan söylediğini ve yanından geçtikleri kişinin onun eski sevgilisi olduğunu anladığını ve ona baktığını gördüğünü söyler ve kapatır. bu görüşmeden sonra uzun bir süre görüşemezler cristopher iş kazasında yaralanır ve komaya girer. undine ise her şeyi mahvetmenin üzüntüsüyle cristopher'ın yanına hastaneye gider ancak orada cristopher'ın arkadaşından onun undine'i hiçbir zaman aramadığını öğrenir ve her şeyin eskisi gibi olamayacağını da anlar. bunun ardından soğuk bir katılıkla oradan ayrılan undine eski sevgilisi johannes'i evinde havuzunda yüzerken bulur ve arkasından ona bir su perisi gibi yaklaşır ve havuzda boğarak öldürür. ardından cristopher ile hep gittikleri nehre girer ve gözden kaybolur. undine nehre girdikten sonra komadan çıkan cristopher onu her yerde arar ancak bulamaz. aradan uzun bir süre geçer cristopher'ın hayatı artık farklı bir kadınla birleşir. daha sonra nehrin dibinde kendi işini yapmaya çalışırken aniden undine ile karşılaşır ve dışarı çıktığında olanlara anlam veremez. son kez nehre gittiğinde onu çağırır, su perisi undine ona hep yanında sakladığı dalgıç heykelini geri verir ve film sona erer. undine'nin laneti onun normal bir yaşam sürmesine ve sevdiği insanla birlikte olmasına izin vermez ve ait olduğu yerde nehrinde kalır.
yönetmen christian petzold'un bu yarı masalsı yarı trajik filmi, talihsizliklerle dolu dünyamızın bazen ne kadar acımasız ve elimizde tuttuğumuz şeylerin ne denli kolay kaybedilebilir olduğunu gösteriyor. oyunculuklarıyla ve sade kurgusuyla 2020'nin en iyi yapımlarından biri ve yönetmenin ustalık eserlerinden sayılabilecek undine, petzold sinemasını sevenlerin mutlaka izlenmesi gereken bir film.
8. another round
bu sene salgın nedeniyle iptal edilen 73. cannes film festivali sonrası festival yönetiminin filmleri sinemaseverlerle buluşturmak için hazırladığı “cannes 2020” seçkisinde yer aldıktan sonra galasını 45. toronto film festivali'nde gerçekleştiren another round, yılın en beğenilen yapımları arasında gösterildi. thomas vinterberg, mads mikkelsen ve tobias lindholm'u the hunt (2012) sonrası yeniden bir araya getiren film, dört lise öğretmeninin, zihin açıcı olduğunu düşündükleri için her gün belirli bir oranda alkol tüketme kararı almasını konu alıyor. bir arkadaşlık hikâyesinin perde arkasında, alkolle kurulan bağ sonrası kendini bulma hikâyesine dönüşen another round'un tonu da karakterlerin ruh hali gibi son perdeye gelirken ağırlaşıyor. bu radikal karar sonrası bilinmezliğin içerisine düşen karakterler, huzur bulma yolunda ilerlerken kendilerini bir çıkmazın içerisinde bulurlar. uzun yıllar akıldan çıkmayacak final sahnesi, mads mikkelsen'in başarılı performansı ve vinterberg'in rejisiyle another round yılın en iyi filmlerinden.
15. the invisible man saw ve insidious serilerinin yaratıcısı leigh whannell'ın yönettiği üçüncü uzun metraj film olan the invisible man, kariyerinin en iddialı işlerinden biri oluyor. film ilk bakışta hollywood'un son dönemde ortaya çıkan yeniden çevrim dalgasının bir devamı gibi…devamı15. the invisible man
saw ve insidious serilerinin yaratıcısı leigh whannell'ın yönettiği üçüncü uzun metraj film olan the invisible man, kariyerinin en iddialı işlerinden biri oluyor. film ilk bakışta hollywood'un son dönemde ortaya çıkan yeniden çevrim dalgasının bir devamı gibi görünse de whannel'in bu tanıdık hikâyeyi güncel temalara uygun bir şekilde günümüze uyarlaması sayesinde bu gruptan ayrılıyor. the invisible man, eşi adrian tarafından sürekli manipüle edilen ve hayatını istediği gibi yaşayamadığı için eşinden kaçan cecilia'yı merkezine alıyor. başrolde elizabeth moss'un harikalar yarattığı filmde, netflix'in “the haunting” serisinden tanıdığımız oliver jackson-cohen de bulunuyor. gerilim dolu açılış sekansıyla filmin tonunu belirleyen ve seyirciyi avcunun içine alan whannel, korku ve gerilim ögelerini etkileyici kullanımıyla dikkat çekiyor. bir önceki filmi upgrade'le ilginç bir bilimkurgu aksiyon karışımı yaratan yönetmen, korku türünde de başarılı olacağının sinyallerini veriyor böylelikle.
14. promising young woman
the crown'ın camilla parker bowles'ı ve killing eve'in senaryo yazarı olan emerald fennell'ın ilk yönetmenlik denemesi promising young woman, komedi, dram ve gerilim temalarını yönetmenin taze fikirlerle bir araya getirmesi ve carey mulligan'ın başarılı performansı sayesinde yılın en dikkat çekici filmlerinden biri olmayı başarıyor. filmde geleceği parlak bir genç kadın olan cassie'nin, geçmişinde yaşadığı bir travma sonucunda hayatının altüst olması nedeniyle çıktığı intikam yolculuğuna eşlik ediyoruz. yaşadığı bu olayın acısını erkeklerden çıkarmaya çalışan cassie'nin hayatı, yolunun bazı eski “arkadaşlarıyla” kesişmesi nedeniyle tekrar değişime uğruyor. eigth grade'in yönetmeni bo burnham da başarılı bir performansla filmin yıldızı carey mulligan'a eşlik ediyor. mulligan filmde tam anlamıyla bir “me too” dönemi anti kahramanı yaratırken hem kariyerinin hem de yılın en etkileyici performanslarından birini ortaya çıkarıyor. britney spears'ın efsanevi şarkısı toxic'in kullanımı bile filmi yılın en akılda kalıcı işlerinden biri yapmaya yetiyor.
13. dick johnson is dead
sinemanın iyileştirici, sağaltıcı gücüne inanıp bunu özellikle takdir edenlerin, dick johnson is dead ile özel bir bağ kuracaklarını düşünüyorum. çünkü cameraperson ile tanınan kirsten johnson'ın, kendi babasının ölümünü çeşitli senaryolarla tekrar tekrar çekip canlandırdığı belgeselinde bu gücün hem kamera arkasına, hem de seyircisine etkisi görülebiliyor. bunu yaparken tüm kamera arkası bileşenleri sahneye dahil etmesi, sinematik büyüyü bozmak bir yana daha da güçlendiriyor. yönetmen, demans nedeniyle durumu kötüleşmekte olan babasını ölümüne hazırlamak amacıyla yola çıkmış. ancak daha çok geride kalanlar için bir hazırlık gibi bu. evet hepimiz kendi cenazemizde arkamızdan söylenecekleri duymak isteriz, ama sevdiklerimizi kaybettikten sonra söyleyeceklerimizi, yüzlerine de söylemiş olma şansı aynı derecede önemli. her anını ölümle, yaş aldıkça gelen hastalıklar, kayıplar ve vedalaşmalarla donatıp da ajite edilmemiş, hatta mizahi tonu çok iyi ayarlanmış renkli bir anlatı çıkmış ortaya. dramatize etmeden de seyircisinin kalbine bu kadar dokunabilmek ve çok kişisel bir noktadan çıkıp böylesine evrensel olabilmek de büyük bir başarı.
12- days
tsai ming-liang, tayvan ikinci yeni dalgası'nın mühim isimlerinden olmasıyla birlikte kurduğu anlatı diliyle de filmlerin gösterme pratiklerine dair öncü söylemler üretmiş bir isimdir. sinemanın senaryo metinleri üzerinden anlam kazanması, bu senaryoların katmanlandırılıp detaylandırılması, oluşan eserin etkileyiciliği bakımından genel izleyici üzerinde büyük duygulanımlar uyandırabilir fakat filmin tanık olunan, izlenilen yönü üzerine odaklanan yönetmen; bazı temel karakter hareketleri dışında diyalog dahi barındırmayan ince senaryo metinleriyle ''o an orada olma''nın sinemasını üretmiştir. ulus baker'in de belirttiği üzere bir filmi seyretmenin ötesinde görmenin esas olduğu anlayışı yönetmenin sinemasında ete kemiğe bürünürken, yine baker'in üzerinde durduğu ''bir film ne zaman anlatılabilir olmaktan çıkıp aktarılamaz hâle gelir ve dilsel sanallığından kurtulur, o zaman gerçekliğe daha çok yaklaşır'' düşüncesi; tsai'nin sinemaya bakışını özetler niteliktedir.
rizi (günler), vertov'un sine-göz'ünü tayvan'a çevirip kang (kang-sheng lee) ve non (anong houngheuangsy)'un birbirlerinin yalnızlıklarını deneyimledikleri bir zaman dilimine götürüyor izleyenlerini. titizlikle konumlandırılmış sabit planlarla çekim yapan kameranın şahitliğinde, karakterlerin hayatlarına diyalogsuz ve belirli bir mesafeden dahil olan izleyici tsai'nin yine eskimeyecek bir yapıtı armağanına tanıklık ediyor.
11. soul
çalıştığı okuldaki sınıfının duvarlarını süsleyen sanatçılar gibi ünlü bir caz piyanisti olmak isteyen, önüne gelen fırsatlarda bir türlü kendini göstermeyi beceremeyen bir öğretmenin dersinde film başlar. birbirinden isteksiz, gönülsüz öğrencilerinin karşısında kendini öğretmek için hırpalayan bu öğretmenin adı joe'dur. joe babasının küçük yaşlarda götürdüğü bir caz mekanında caza aşık olmuştur. hayallerinden uzak bir şekilde bir rutinin içerisindedir. bir gün şansının döndüğü bir anda başına talihsiz bir olay gelir ve kendini çok farklı bir alemde bulur. buraya bir çeşit ruhlar diyarı desek yanlış olmaz. soul yapı gereği ve ister istemez coco ve inside out animasyonlarından küçük tüyolar almış olsa da yarattığı kendine has evrenin esnek yapısı filmin albenisini artıyor. en sonda ise verdiği mesajla takdirleri toplamayı başarıyor.
10-the metamorphosis of birds
catarina vasconcelos'un ilk uzun metrajı a metamorfose dos pássaros, yetkin bir sinemacının doğuşunu müjdeliyor. bir otobiyografi olarak da okunabilecek bu deneysel belgesel, zaman, mekân, eşya, hayat, doğa hakkında büyük laflar etmeden, imgeler yardımıyla konuşan bir hatırat, bir fotoğraf albümü ortaya çıkarıyor. yönetmen, babaannesi ve dedesinin tanışmasıyla başlattığı anlatıda, mektup yöntemini kullanarak şiirsel bir efekt yaratma çabasında. aynı zamanda insan-doğa birlikteliğinin, ayrılmazlığının altını çizen meditatif bir film karşımızdaki. bir ailenin/evin kuruluşu, çocukların büyümesi, yuvadan uçuşu, her eve uğrayan ölüm, aynı evin doğa tarafından ele geçirilmesi döngüsünü, gabriel garcía márquez başyapıtı yüzyıllık yalnızlık romanını hatırlatan doğal akışıyla sunması ve ilgilendiği meseleleri oldukça sade imgelerle vermesi, senenin mühim filmlerinden biri olarak öne çıkmasını sağlıyor.
2020’nin en iyi 20 filmi 20. Apples Christos Nikou‘nun ilk uzun metrajı 2020 sinema yılını çeşnilendiren sürpriz filmlerden biri olarak karşımıza çıktı. Yorgos Lanthimos ile Dogtooth (2009) filminde yardımcı yönetmen olarak da çalışmış olan yönetmen Nikou, Yunan Yeni Dalga Sineması…devamı2020’nin en iyi 20 filmi
20. Apples
Christos Nikou‘nun ilk uzun metrajı 2020 sinema yılını çeşnilendiren sürpriz filmlerden biri olarak karşımıza çıktı. Yorgos Lanthimos ile Dogtooth (2009) filminde yardımcı yönetmen olarak da çalışmış olan yönetmen Nikou, Yunan Yeni Dalga Sineması (Greek Weird Wave) geleneğini takip ediyor ve yine bu tarz “tuhaf” filmleri sevenlerin hoşuna gidecek oldukça çarpıcı ve başarılı bir filme imza atıyor. Hayatımızı, alışkanlıklarımızı kökünden değiştiren 2020 senesine uyabilecek bir unutkanlık salgını ile başlayan film, Aris karakterinin kaybettiği hafızasını geri alma uğraşını takip ediyor. Nikou’nun, ana karakteri gibi olaylara sakin bakışı, geniş planlarla karakterinin yalnızlığını aktarışı, filmin özgün taraflarından sadece birkaçı. Farklı noktalara evrilebilecek, devlet ve sistem eleştirisini de içeren, izleyeni sürekli düşünmeye iten film, oldukça kişisel bir kabullenişle, hisli bir yerde bitiyor. Hafızanın, travmaların, kazaların katmanları açılırken kendi hayatımızdaki dönüm noktalarını yeniden hatırlarken buluyoruz kendimizi. Mila (Apples) farklı bakımlardan önemli bir deneyim sineması aynı zamanda.
19. The Vast of Night
Andrew Patterson’ın ilk filmi olma özelliğini de taşıyan The Vast of Night, bir basketbol sahasında başlayan ve muazzam kamera işçiliğiyle filmin de referans verdiği gibi adeta bir radyo tiyatrosu gerginliğinde sizi bu sahadan tekinsiz ve gizem dolu bir yolculuğa çıkarıyor. Bu yolculuk 50’lerin mitlerine dair birçok referansı barındıyor, filmin bizatihi girişi dönemin kült TV işlerinden The Twilight Zone’a bir gönderme. Patterson bu mitlerin ve referansların arasından, uyumlu ve harika performans çıkaran iki başrolle beraber sonu hariç orijinal ve 90 dakikalık her an diken üstünde bir deneyim yaratmayı başarıyor. The Vast of Night’ı maalesef ülkemizde sinemada izleyemedik, her şeyiyle sinema salonu için yapılmış bu filmi, Amazon Prime Video sayesinde izleyebildik. Bu küçük kasaba gerilimi içindeki ses, kurgu ve sinematografi kalitesi ile birlikte Patterson’ın geleceği açısından bize büyük umutlar veriyor, Amerikan bağımsız sinemasından çıkan bu küçük bütçeli harika film, umarım unutulan bir türü küllerinden tekrar doğurur.
18. Lovers Rock
Steve McQueen’in, İngiltere’deki azınlık Karayip topluluklarının kimlik mücadelelerine ve yaşamlarına eğildiği Small Axe serisinin ikinci filmi olan Lovers Rock, bu senenin en tempolu ve en iyi işlerinden. Küçük bir dünyada aşk ve müziği harmanlayan filmi kelimeler izah edebilmek inanın kolay değil. Ana karakterleri tanıdığımız kısa bir giriş bölümünün ardından bir ev partisine yönelen film, görünürde Martha ve Franklyn’in aşkına yönelse de, arka planda topluluğun yaşamına, kadın kimliğinin mücadelesine ve Karayip kültürüne ve sınıfa dair bir anlatı. Pek tabii ki filmdeki birincil önemde olan şey bu da değil, McQueen’in salona yerleştirdiği kamerayla beraber aşk, müzik, heyecan ve burada tekrar yaratılan toplum hissi insanı adeta büyülüyor. Müziğin dışındaki diyaloglu anların müzikle ve dansla gelen gerilimin, aşkın, şehvetin akıcı ve hiçbir şekilde düşüş yaşamadan ilerleyişi, Lovers Rock’ın asıl alametifarikası.
17. Tenet
Tenet, Nolan filmlerinin bir toplamı gibi: Zamanı bükerek hikâyeyi farklı bir zamansal katmana taşımasında Inception’dan, protagonistin çıktığı yolda farkında olmadan kendi başlangıcına ulaşmasında Interstellar’dan ve son bölümde neredeyse tür değiştirerek bir savaş filmi atmosferine bürünmesinde Dunkirk’ten ilhamlar var. Ancak tüm bunların yanında, Tenet’te kendini anlaşılmazlığın şehvetine kaptırmış bir yönetmenin zaaflarını görmemek de mümkün değil. Tıpkı Tenet misyonunu yürüten casusların dünyayı kurtarırken yaşanılanları olağan akışına bırakmaları gibi, Nolan da “anlaşılmaz yönetmen” mitinden dokunan dokunulmazlık zırhını üzerine geçirerek gerisini filmin geriye doğru akışına teslim ediyor.
16. The Woman Who Ran
Hong Sang-soo’nun 2020 yılı yapımı son uzun metraj filmi The Woman Who Ran (Kaçan Kadın) geçtiğimiz şubat ayının sonunda gerçekleşen Berlin Film Festivali’nde “En İyi Yönetmen” (Gümüş Ayı) ödülünü de beraberinde getirmişti. Türkiye’de gösterimi ise pandemi nedeniyle 39. İstanbul Film Festivali galalarıyla birleşen Filmekimi’nde yapıldı. Cahiers du Cinéma dergisinin listesi de dahil olmak üzere birçok listede geçtiğimiz yılın en iyi 10 filmi arasında yerini aldı. The Woman Who Ran, Sang-soo sinemasının alıştığımız ögelerinin yinelendiği, diyalogların sadeliğinde, sık zoomlarda, sabit kamera kullanımında, uzun masa konuşmalarında ve oyuncu tercihiyle yönetmenin kendini hatırlattığı, daha ilk bakışta dahi onun sineması olduğuna dair ipuçlarını toplayabildiğimiz bir film.
Anlatıyı yola çıkmış, yolda olan üzerinden kurmak edebiyatın, sinemanın kullanmayı pek sevdiği ve çok başvurduğu başlangıç noktalarındandır. Yolda olmak, yeniyi aramak, arzulamak; eskiyle yüzleşmek ya da belki de sadece yolda olma hâlini anlatıyor olabilir. Yol evin zıttıdır. Maceraya, tanıdık ve bilindik olmayana gebedir.
Kaçan Kadın’ın hikâyesi de buradan başlar. Ana karakterimiz Gam-hee’nin kentten uzak yaşayan arkadaşının evine çat kapı gelmesiyle. Nitekim filmin ilerlemesiyle diğer arkadaş ziyaretleri de tıpkı böyle aniden gerçekleşir. Önceden tanışıklığı, yakınlığı olmuş üç insanla yollarını bir kez daha kesiştirir. Bir görevi tamamlarmış gibi. Ne ana karakterimizin geçmişini biliriz ne de bu insanlarla olan mazisini. Aralarındaki ilişkiyi, iletişimi yalnızca konuşmalardan tahayyül edebileceğimiz bir atmosfer kurar Hong Sang-soo. Diyalogların akışına dayanan sezgilerimiz seyir deneyimine eşlik eder. Kaçan kadının kendisine dair yegâne bilgi ise üç buluşmasında da yinelediği beş yıldır evli oluşu ve kocasıyla bu iş seyahatine dek birkaç gün dahi olsa hiç ayrılmadıklarıdır. Uzun süre konuşulmamış, unutulmuş arkadaşlardandır o. Tanıdık bir yabancı. Keyif kaçırmayan ama keyif de vermeyen denk geliş. Bu arkadaşlarla aralarındaki diyaloglara tüm gücüyle sirayet eden bir yabancılık hissidir. Ev kirasından, etin kalitesinden, paltonun tasarımcısından, barda tanışılan üst kat komşusu evli sevgiliden, ev fiyatlarından bahsedilir. Arayı kapatmak isterler sanki ama bir şey engel olur. Sıradanın, gündelik olanın konuşulması biter sıra dertlere de gelir ancak o dertler üzerinden ortaklık kurmaktan daha çok özet geçilir, geçiştirilir. Yetişilmesi gereken yerler var gibidir. Derinleşmeden, sınırlara ayak basmadan, masalar devrilmeden ve kimse kimseyi sorgulamadan, stabil iletişimler kurulur. Sanki sadece başkalarının hayatına bakmak üzere oradadır. Beklediğimiz tepkileri vermez kaçak kadın. Eski sevgilisiyle evlenen arkadaşıyla yıllar sonra ilk yüzleşmesinde dahi.
Evliliği ise o tekrarladıkça flulaşan bir gerçekliğe dönüşür. Karakterin kurgusu olabileceği akla gelir. Bu yolculuğu başlatmak için gerekli olan nedenselliği sağlar sanki. Ne arkadaşlarıyla ne de seyirciyle bir güven bağı oluşturur arasında. Empati kurmayız. “Ne iyi oldu da geldin” cümlesini duymayız. Film “kaçan kadın”ın evliliğinden dolayı uzun süredir özlemini çektiği daha özgür hayatları görmek, yaşamak istemesinden daha fazlasıdır. Ya da daha azı. Yalnızca bir göz atıp çıkar kapıdan. Seyircidir. Onların komşularıyla, aşıklarıyla konuşmalarına şahit olur. Tıpkı sinema salonundaki izleyicinin başkalarının hayatını izleme isteği gibi o da güvenlik kameralarında o hayatlara bakar. Ve sonra salondan çıkar. Kendisini iki kez sinema salonunda bulmamız da bu yüzdendir. Seyirciye seyirci olduğunu hatırlatır. Başkalarının hayatlarına bakmak bir tutku ise sinema salonu bunun en kuvvetli imgesi olacaktır.
15. The Invisible Man
Saw ve Insidious serilerinin yaratıcısı Leigh Whannell’ın yönettiği üçüncü uzun metraj film olan The Invisible Man, kariyerinin en iddialı işlerinden biri oluyor. Film ilk bakışta Hollywood’un son dönemde ortaya çıkan yeniden çevrim dalgasının bir devamı gibi görünse de Whannel’in bu tanıdık hikâyeyi güncel temalara uygun bir şekilde günümüze uyarlaması sayesinde bu gruptan ayrılıyor. The Invisible Man, eşi Adrian tarafından sürekli manipüle edilen ve hayatını istediği gibi yaşayamadığı için eşinden kaçan Cecilia’yı merkezine alıyor. Başrolde Elizabeth Moss’un harikalar yarattığı filmde, Netflix’in “The Haunting” serisinden tanıdığımız Oliver Jackson-Cohen de bulunuyor. Gerilim dolu açılış sekansıyla filmin tonunu belirleyen ve seyirciyi avcunun içine alan Whannel, korku ve gerilim ögelerini etkileyici kullanımıyla dikkat çekiyor. Bir önceki filmi Upgrade’le ilginç bir bilimkurgu aksiyon karışımı yaratan yönetmen, korku türünde de başarılı olacağının sinyallerini veriyor böylelikle.
14. Promising Young Woman
The Crown’ın Camilla Parker Bowles’ı ve Killing Eve’in senaryo yazarı olan Emerald Fennell’ın ilk yönetmenlik denemesi Promising Young Woman, komedi, dram ve gerilim temalarını yönetmenin taze fikirlerle bir araya getirmesi ve Carey Mulligan’ın başarılı performansı sayesinde yılın en dikkat çekici filmlerinden biri olmayı başarıyor. Filmde geleceği parlak bir genç kadın olan Cassie’nin, geçmişinde yaşadığı bir travma sonucunda hayatının altüst olması nedeniyle çıktığı intikam yolculuğuna eşlik ediyoruz. Yaşadığı bu olayın acısını erkeklerden çıkarmaya çalışan Cassie’nin hayatı, yolunun bazı eski “arkadaşlarıyla” kesişmesi nedeniyle tekrar değişime uğruyor. Eigth Grade’in yönetmeni Bo Burnham da başarılı bir performansla filmin yıldızı Carey Mulligan’a eşlik ediyor. Mulligan filmde tam anlamıyla bir “Me Too” dönemi anti kahramanı yaratırken hem kariyerinin hem de yılın en etkileyici performanslarından birini ortaya çıkarıyor. Britney Spears’ın efsanevi şarkısı Toxic’in kullanımı bile filmi yılın en akılda kalıcı işlerinden biri yapmaya yetiyor.
21. Yüzyılın en iyi 101 senaryosu 1. Get Out (2017) Senarist: Jordan Peele 2. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) Senarist: Charlie Kaufman, Michel Gondry & Pierre Bismuth 3. The Social Network (2010) Senarist: Aaron Sorkin 4. Parasite (2019)…devamı21. Yüzyılın en iyi 101 senaryosu
1. Get Out (2017)
Senarist: Jordan Peele
2. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004)
Senarist: Charlie Kaufman, Michel Gondry & Pierre Bismuth
3. The Social Network (2010)
Senarist: Aaron Sorkin
4. Parasite (2019)
Senarist: Bong Joon Ho & Han Jin Won
5. No Country for Old Men (2007)
Senarist: Joel Coen & Ethan Coen
6. Moonlight (2016)
Senarist: Barry Jenkins & Tarell Alvin McCraney
7. There Will Be Blood (2007)
Senarist: Paul Thomas Anderson
8. Inglourious Basterds (2009)
Senarist: Quentin Tarantino
9. Almost Famous (2000)
Senarist: Cameron Crowe
10. Memento (2000)
Senarist: Christopher Nolan & Jonathan Nolan
11. Adaptation. (2002)
Senarist: Charlie Kaufman & Donald Kaufman
12. Bridesmaids (2011)
Senarist: Annie Mumulo & Kristen Wiig
13. Brokeback Mountain (2005)
Senarist: Larry McMurtry & Diana Ossana
14. The Royal Tenenbaums (2001)
Senarist: Wes Anderson & Owen Wilson
15. Sideways (2004)
Senarist: Alexander Payne & Jim Taylor
16. Lady Bird (2017)
Senarist: Greta Gerwig
17. Her (2013)
Senarist: Spike Jonze
18. Children of Men (2006)
Senarist: Alfonso Cuarón, Timothy J. Sexton, David Arata, Mark Fergus, Hawk
Ostby
19. Lost in Translation (2003)
Senarist: Sofia Coppola
20. Michael Clayton (2007)
Senarist: Tony Gilroy
21. Little Miss Sunshine (2006)
Senarist: Michael Arndt
22. Once Upon a Time in Hollywood (2019)
Senarist: Quentin Tarantino
23. Promising Young Woman (2020)
Senarist: Emerald Fennell
24. Juno (2007)
Senarist: Diablo Cody
25. The Grand Budapest Hotel (2014)
Senarist: Wes Anderson & Hugo Guinness
26. The Dark Knight (2008)
Senarist: Jonathan Nolan, Christopher Nolan, David S.Goyer
27. Arrival (2016)
Senarist: Eric Heisserer
28. Jojo Rabbit (2019)
Senarist: Taika Waititi
29. Inside Out (2015)
Senarist: Meg LeFauve, Pete Docter, Ronnie Del Carmen
30. The Departed (2006)
Senarist: William Monahan
31. Spotlight (2015)
Senarist: Josh Singer & Tom McCarthy
32. Whiplash (2014)
Senarist: Damien Chazelle
33. Up (2009)
Senarist: Bob Peterson, Pete Docter, Tom McCarthy
34. Mean Girls (2004)
Senarist: Tina Fey
35. WALL-E (2008)
Senarist: Andrew Stanton, Jim Reardon, Pete Docter
36. Pan’s Labyrinth (2006)
Senarist: Guillermo del Toro
37. Inception (2010)
Senarist: Christopher Nolan
38. Slumdog Millionaire (2008)
Senarist: Simon Beaufoy
39. Before Sunset (2004)
Senarist: Richard Linklater, Julie Delpy, Ethan Hawke
40. In Bruges (2008)
Senarist: Martin McDonagh
41. Mulholland Dr. (2001)
Senarist: David Lynch
42. A Serious Man (2009)
Senarist: Joel Coen & Ethan Coen
43. Amélie (2001)
Senarist: Guillame Laurant & Jean-Pierre Jeunet
44. Toy Story 3 (2010)
Senarist: Michael Arndt, John Lasseter, Andrew Stanton, Lee Unkrich
45. The Favourite (2018)
Senarist: Deborah Davis & Tony McNamara
46. Zodiac (2007)
Senarist: James Vanderbilt
47. Gladiator (2000)
Senarist: David Franzoni, John Logan, William Nicholson
48. The Incredibles (2004)
Senarist: Brad Bird
49. Knives Out (2019)
Senarist: Rian Johnson
50. Ex Machina (2015)
Senarist: Alex Garland
51. Birdman (2014)
Senarist: Alejandro G. Iñárritu, Nicolás Giacobone, Alexander Dinelaris Jr., Armando Bó
52. The Lives of Others (2006)
Senarist: Florian Henckel von Donnerschmarck
53. Nightcrawler (2014)
Senarist: Dan Gilroy
54. 12 Years a Slave (2013)
Senarist: John Ridley
55. The Big Short (2015)
Senarist: Charles Randolph & Adam McKay
56. Moneyball (2011)
Senarist: Steven Zaillian & Aaron Sorkin
57. Black Panther (2018)
Senarist: Ryan Coogler & Joe Robert Cole
58. You Can Count on Me (2000)
Senarist: Kenneth Lonergan
59. Boyhood (2014)
Senarist: Richard Linklater
60. Finding Nemo (2003)
Senarist: Andrew Stanton, Bob Peterson, David Reynolds
61. The Hurt Locker (2009)
Senarist: Mark Boal
62. Roma (2018)
Senarist: Alfonso Cuarón
63. The Wolf of Wall Street (2013)
Senarist: Terence Winter
64. Hell or High Water (2016)
Senarist: Taylor Sheridan
65. Manchester by the Sea (2016)
Senarist: Kenneth Lonergan
66. A Separation (2011)
Senarist: Asghar Farhadi
67. Spirited Away (2001)
Senarist: Hayao Miyazaki
68. Mad Max: Fury Road (2015)
Senarist: George Miller, Brendan McCarthy, Nico Lathouris
69. Booksmart (2019)
Senarist: Emily Halpern, Sarah Haskins, Susanna Fogel, Katie Silberman
70. City of God (2002)
Senarist: Bráulio Montovani
71. Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018)
Senarist: Phil Lord & Rodney Rothman
72. Inside Llewyn Davis (2013)
Senarist: Joel Coen & Ethan Coen
73. The King’s Speech (2010)
Senarist: David Seidler
74. Django Unchained (2012)
Senarist: Quentin Tarantino
75. Ocean’s Eleven (2001)
Senarist: Ted Griffin
76. The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring (2001)
Senarist: Fran Walsh, Philippa Boyens, Peter Jackson
77. Shaun of the Dead (2004)
Senarist: Simon Pegg & Edgar Wright
78. Erin Brockovich (2000)
Senarist: Susannah Grant
79. Call Me by Your Name (2017)
Senarist: James Ivory
80. Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017)
Senarist: Martin McDonagh
81. The Lobster (2015)
Senarist: Yorgos Lanthimos & Efthymis Filippou
82. The Prestige (2006)
Senarist: Jonathan Nolan & Christopher Nolan
83. Midnight in Paris (2011)
Senarist: Woody Allen
84. The Master (2012)
Senarist: Paul Thomas Anderson
85. Argo (2012)
Senarist: Chris Terrio
86. Y tu mamá también (2001)
Senarist: Carlos Cuarón & Alfonso Cuarón
87. Phantom Thread (2017)
Senarist: Paul Thomas Anderson
88. Superbad (2007)
Senarist: Seth Rogen & Evan Goldberg
89. Little Women (2019)
Senarist: Greta Gerwig
90. BlacKkKlansman (2018)
Senarist: Charlie Wachtel, David Rabinowitz, Kevin Willmott, Spike Lee
91. The Farewell (2019)
Senarist: Lulu Wang
92. La La Land (2016)
Senarist: Damien Chazelle
93. Borat (2006)
Senarist: Sacha Baron Cohen, Anthony Hines, Peter Baynham, Dan Mazer
94. The 40-Year-Old Virgin (2005)
Senarist: Judd Apatow & Steve Carell
95. Ratatouille (2007)
Senarist: Brad Bird, Jan Pinkava, Jim Capobianco
96. Lars and the Real Girl (2007)
Senarist: Nancy Oliver
97. Nomadland (2020)
Senarist: Chloe Zhao
98. Winter’s Bone (2010)
Senarist: Debra Granik & Anne Rosellini
99. O Brother, Where Art Thou? (2000)
Senarist: Ethan Coen & Joel Coen
100. Legally Blonde (2001)
Senarist: Karen McCullah Lutz & Kirsten Smith
101. Silver Linings Playbook (2012)
Senarist: David O. Russell
Kaynak: Writers Guilds of America
ölmeden önce izlenmesi gereken film listesi ınto the wild (özgürlük yolu) bıçağın iki yüzü bugün aslında dündü yaşamın renkleri son durak 1984(michael radford) elma sokağı kabusları hayalet avcıları riddick günlükleri karete kit polis akademisi bay evet bilek kesenler aşk hikayesi…devamıölmeden önce izlenmesi gereken film listesi
ınto the wild (özgürlük yolu)
bıçağın iki yüzü
bugün aslında dündü
yaşamın renkleri
son durak
1984(michael radford)
elma sokağı kabusları
hayalet avcıları
riddick günlükleri
karete kit
polis akademisi
bay evet
bilek kesenler aşk hikayesi
the exorcist
paramparça aşklar ve kopekler
cennetin krallığı
50 ölü adam
görevimiz tehlike
tomris
mongol
titanic
titans
vavien
amerikan x
günah şehri ( sın cıty)
7 samurai
babam ve oğlum
muhteşem 7 ler
amerikan gangster
içerdeki adam
mancuryalı aday
dağ
vizontele
limonata
7.mühür
organize işler
sağ salim
can dostum
pelikan dosyası
dosya
oprah
constantine
noc noc
göl evi
kırılma noktası
dikey limit
47 ronin
kasımda aşk başkadır
not; seni seviyorum
ada
kızımı bulun
pearl harbor
hırsızlar şehri
operasyon;argo
triple frontier
beyaz şeytan
karayip korsanları
devlet oyunları
çarpışma
tehlikeli aslar
wonder woman
kara şövalye
makinist
the exodus
isyan
vahşiler
3:10 treni
ateş krallığı
safak harekatı
shaft
korkusuz
yeni dünya
hanry v
romeo ve julyet
güllverin gezileri
güllerin savaşı
savaş tanrısı
savaş ınc.
müfreze
terminal
münih
çakal carlos(bruce willis)
ı am ali
7 yaşam
13.cuma
sevgililer günü katliami
conan
top secret ! (çok gizli)
sosislerin sesizligi
the scream (çığlık)
koku( the parfümü)
ilk korku
ilk gün
30 gün 30 gece
dajavu
zorlu ikili
adalet
ekolayzır
pelikan dosyası
gazap ateşi
martin luther
jean darc
ilk şovalye
dünyalar savaşı z
zombielend
mutant
maymunlar gezegeni
hızlı ve öfkeli
oda 1408
2012
şanslı tesadüf
titanların savaşı
gözde çift
kiss kiss bang bang!
nehirler kırmızı akacak
war ınc.
kanlı para
dolandırıcılar
60 saniye
kehanet
the rock
hababam rock
melekler şehri
cadılar zamanı
ölüm yolu
vampirle öpüşme
yılan gözler
annemi trenden nasıl atarım?
bak buda konuşuyor
bak şu konuşana
gandi
abraham lincoln vampir avcısı
arka pencere
diriliş
kirli para
venom
iyi olan kazansın
kazanmak için
chilld 44
kara şahin düştü
çılgın max mad max
efsane
ben efsaneyin
ben robot
5.element
Rivayete göre Şam valisi Esat paşa sıfırı tüketir ve hazine boşalır.Büyük sıkıntıya düşer. Danışmanları çare olarak Şam’daki dokumacılara fazladan vergi koymasını tavsiye eder. Bu tavsiye üzerine Esat paşa danışmanlarına Böyle bir vergi koyarsak ne kadar gelir elde ederiz? der "Elli…devamıRivayete göre Şam valisi Esat paşa sıfırı tüketir ve hazine boşalır.Büyük sıkıntıya düşer.
Danışmanları çare olarak Şam’daki dokumacılara fazladan vergi koymasını tavsiye eder. Bu tavsiye üzerine Esat paşa danışmanlarına Böyle bir vergi koyarsak ne kadar gelir elde ederiz? der
"Elli veya atmış kese altın elde ederiz" derler. Bunun üzerine Esat Paşa "Bu insanlar zaten zar zor ayakta duruyor. Bu vergiyi nasıl ödeyecekler?" diye sorar. "Evlerindeki altınları ve mücevherleri satarlar Paşam” diye cevap verirler.
Esat Paşa “ Ben bu meblağı daha güzel bir yöntemle elde etsem nasıl olur?” diye sorar. Danışmanları sessizliğe bürünür. Ertesi gün Paşa müftüye bir davet göndererek gece gizlice buluşalım der. Müftü gece paşanın yanına gelir.
Paşa "Müftü efendi! Bize ulaşan bilgilere göre özel hayatında şeriata aykırı davanıyor ve evinde gizlice içki içiyormuşsun. Bu durumu İstanbul’a bildirmem gerek. Ancak önceden seni haberdar edeyim dedim" der.
Bunu duyan müftü efendi paşaya yalvarmaya başlar.
İstanbul’a haber vermemesi için paşaya 1000 mecidiye vermeyi teklif eder. Paşa kabul etmez. Müftü iki katını teklif eder. Paşa yine kabul etmez. Sonunda 6 bin mecidiyede anlaşırlar. Sonraki gün Esat paşa Kadı efendiyi davet eder.
"Kadı efendi! Rüşvet aldığın ve makamını şahsi menfaatin için kullandığına dair güvenilir kaynaklardan elimize bilgi ulaştı" der.
Bu sefer Kadı efendi paşaya yalvarmaya başlar. "Aman efendim beni görevimden almayın, insanlara rezil olurum” diyerek
Müftü efendi gibi Esat paşa ile pazarlığa başlar. Kadı ile de 6 bin mecidiyede anlaşırlar. Sonra sırasıyla defterdar, karakol komutanı, esnaf ağası ve büyük zenginleri tek tek davet eder. Bu operasyonun sonunda Esat paşa tam 200 kese mecidiye altını toplar.
Arkasından danışmanlarını çağırır "Şam halkına vergi koyduğumu falan duydunuz mu?" diye sorar. "Hayır paşam duymadık" derler. "Bakın hiçbir vergi koymamama rağmen 50 yerine 200 kese mecidiye altını topladım" der.
"Bunu nasıl yaptınız Paşam?"
diye sorduklarında
“Kuzuların derilerini yüzmektense koçların yünlerini kırkmak daha iyidir” der.
VATANDAŞLARIN DERİSİNİ YÜZMEK YERİNE YOLSUZLUK YAPANLARIN VE HIRSIZLARIN YÜNLERİNİN KIRKILACAĞI GÜNLERİ GÖRMEK DİLEĞİYLE...
Amerika'nın New York şehrinde bir soygun sırasında hırsız banka içindeki çalışanlara bağırdı: Kıpırdamayın! para devletin, hayatınız da sizindir. Yani herkes sessizce uzansın.. "Buna anlık akılla ikna denir " Hırsızlar çalmayı bitirince üniversite mezunu olan en genç hırsız, ilkokul mezunu en…devamıAmerika'nın New York şehrinde bir soygun sırasında hırsız banka içindeki çalışanlara bağırdı: Kıpırdamayın! para devletin, hayatınız da sizindir.
Yani herkes sessizce uzansın..
"Buna anlık akılla ikna denir "
Hırsızlar çalmayı bitirince üniversite mezunu olan en genç hırsız, ilkokul mezunu en yaşlı olan hırsıza dedi ki: Patron kaç para aldık sayalım. Liderleri olan yaşlı hırsız bozuldu ve ona dedi ki:
Aptal mısın? Bu çok para ve saymamız uzun sürer, bu gece ne kadar para çaldığımızı haberlerden
öğreneceğiz!
"Bunun adı tecrübe"
Hırsızlar bankadan çıktıktan sonra banka müdürü, şube müdürüne:
Polisi çabuk ara!
Şube müdürü ona dedi ki: Bekle 10 milyon dolar alıp kendimize saklayalım daha önce zimmetimize geçirdiğimiz 70 milyon doları da ekleyelim.
"Buna akışına yüzmek ve durumu lehine çevirmek denir"
Banka müdürü dedi ki: yani her ay soygun olsa çok iyi olur...
"Ve buna çok ileri gitmek denir"
Ertesi gün haber ajansları bankadan 100 milyon dolar çalındığını bildirdi!
Hırsızlar parayı tekrar tekrar saydılar. Her seferinde miktar 20 milyon dolardı.
Hırsızlar çok sinirlendi. 20 milyon dolar için hayatlarını riske attılar.
Banka müdürü suya sabuna dokunmadan 80 milyon dolar aldı.
Maskeli hırsız ile kravatlı hırsız arasındaki farklı bilgiydi.
"Bunun da adı bilgi altına eşittir"
Banka müdürü milyoner olduğu için gülümsüyordu. Borsadaki tüm kayıplarını bu soygunla telafi etmişti."
"Bunun adı da risk almaktır''
Gerçek hırsızlar çoğunlukla yüksek rütbeli olanlardır.
Ama "hırsız" olarak tanınanlar hep ev ve cüzdan hırsızları olacaktır..