(@) - Raf

obey 4 months ago

Spoiler içeriyor Mahsun J “hayatın dibinde başlayıp, ‘ben aslında ne yapıyorum lan?’ sorgusuna dönüşen; absürt mizahla gerçekliği tokatlayan mini dizi.” gain işi. kısa bölümler, hızlı tempo ama alt metin şaşırtıcı derecede ağır. konu: mahsun → sıradan değil, bayağı “kaybolmuş” bir karakter. para…devamıMahsun J “hayatın dibinde başlayıp, ‘ben aslında ne yapıyorum lan?’ sorgusuna dönüşen; absürt mizahla gerçekliği tokatlayan mini dizi.” gain işi. kısa bölümler, hızlı tempo ama alt metin şaşırtıcı derecede ağır. konu: mahsun → sıradan değil, bayağı “kaybolmuş” bir karakter. para yok, yön yok, hedef yok. sonra bir noktada olaylar zinciri başlıyor ve kendini yarı illegal, yarı saçma işlerin içinde buluyor. ama mesele suç değil. mesele: boşluk. ana damar: * amaçsızlık * tutunamama * “erkeklik krizi” * sistem dışında kalma mahsun aslında suç dünyasına giren biri değil, hayata tutunamayan biri. bölümler kısa (20-30 dk civarı), ama her bölüm: * ayrı bir saçmalık * ayrı bir “nasıl buraya geldik?” hissi * ayrı bir karakter kırılması hikaye lineer gidiyor ama ton sürekli değişiyor: komedi -gerilim - absürt -dram- saçmalık mizah: klasik türk komedisi değil. * bağırma yok * zorla espri yok * durum komedisi + karakter saçmalığı gülüyorsun ama çoğu zaman şu his geliyor: “bu komik ama aslında trajik.” karakter mahsun mahsun = loser ama farkında değil gibi ama içten içe farkında. en iyi kısmı bu: ne kahraman ne anti-kahraman sadece: “yanlış yerde doğmuş doğru insan” hissi alt metin: dizi ince ince şunu söylüyor: * sistem seni bir yere koymazsa * sen de kendine saçma bir yer bulursun ve o yer genelde iyi bir yer olmaz. vibe: * çok az Leyla ile Mecnun absürtlüğü * biraz Euphoria boşluk hissi * biraz yerli “dip yapmış hayatlar” gerçekliği artılar: * kısa ve akıcı * karakter odaklı * doğal diyaloglar eksiler: * herkes sevmez (çok “düzensiz”) * bazen bilinçli dağınık * klasik hikaye bekleyenler sıkılır özet: “bir adamın hayatını toparlama hikayesi değil, toparlayamamasının hikayesi.” kapanış: herkesin bir planı vardır, mahsun’un yok. ve bazen en gerçek hikaye tam olarak budur.

obey 4 months ago

1. İslam düşüncesinde özgürlük paradoksu İslam’ın klasik problemi şu: Allah her şeyi biliyorsa ve yaratıyorsa benim seçimim gerçekten “benim” mi? Bu soruya tarih boyunca üç ana cevap verildi: 1) Cebriyye (tam kadercilik) “Hiçbir şey senin değil.” * İnsan = rüzgârda…devamı1. İslam düşüncesinde özgürlük paradoksu İslam’ın klasik problemi şu: Allah her şeyi biliyorsa ve yaratıyorsa benim seçimim gerçekten “benim” mi? Bu soruya tarih boyunca üç ana cevap verildi: 1) Cebriyye (tam kadercilik) “Hiçbir şey senin değil.” * İnsan = rüzgârda yaprak * Tüm fiiller = Allah’ın doğrudan yaratımı * Sen sadece izliyorsun Ama sorun: - Sorumluluk çöker - İyilik–kötülük anlamını kaybeder 2) Mu‘tezile (tam özgürlük) “İnsan kendi fiilini yaratır.” * Allah karışmaz (özellikle ahlaki fiillere) * Tam özgür irade Sorun: Bu sefer Allah’ın mutlak kudreti sınırlanmış gibi olur 3) Ehl-i Sünnet (orta yol) En kritik kavram: “Kesb” (kazanma teorisi) * Fiili Allah yaratır * Ama onu sen seçersin Yani: Sen “yönelirsin”, Allah “var eder” Bu görüşün sistemleşmiş hali: * İmam Eş‘arî * İmam Mâturîdî 2. Tasavvuf: iş daha da derinleşiyor Tasavvuf bu dengeyi bile yeterli görmez ve şöyle der: “Seçtiğini sandığın şeyi seçen kim?” Burada devreye girer: “Fail kim?” sorusu Örneğin: * Sinirlendin * Tepki verdin Tasavvuf sorar: O siniri doğuran neydi? O tepkiyi seçen “ben” nereden çıktı? İbn Arabi perspektifi Çok radikal bir görüş: “Gerçek fail yalnızca Allah’tır.” Ama dikkat: Bu, “sen yoksun” demek değildir — “Sen, O’nunla varsın” demektir Yani: * Sen varsın * Ama bağımsız değilsin — Mevlânâ Celâleddîn Rûmî bunu şöyle sadeleştirir: “Rüzgârı görmezsin ama yaprağın hareketini görürsün.” Sen = yaprak İrade = rüzgâr Ama yaprak da tamamen “yok” değildir hareketin sahnesidir 3. Modern bilim ne diyor? Şimdi iş daha da rahatsız edici hale geliyor. — Libet deneyi (çok kritik) Deney: * Beyinde karar sinyali oluşuyor * Sonra kişi “ben karar verdim” diyor Yani: — Beyin karar veriyor — Sen sonradan “ben yaptım” diyorsun Sonuç (şok edici) Modern nörobilim şunu tartışıyor: “Özgür irade bir illüzyon olabilir.” 4. Üç sistemin çarpıcı kesişimi Kelam Kısmi özgürlük Tasavvuf Tek gerçek fail Nörobilim Özgürlük hissi bile tartışmalı Üçü de aynı yere göz kırpıyor: “Kontrol sandığın kadar sende değil.” 5. Ama en kritik soru burada başlıyor Eğer: * Her şey belirlenmişse * Ben gerçekten seçmiyorsam — Sorumluluk ne olacak? İslam burada çok sert bir cevap verir: “Senin hissettiğin irade sana yeter.” Yani: * Tam özgür olmayabilirsin * Ama seçiyormuş gibi yaşamak zorundasın 6. En derin yorum (ince nokta) Şöyle bir çerçeve var: Sen iki seviyede varsın: 1. Günlük benlik * Seçer * Hata yapar * Sorumludur 2. Derin gerçeklik * Her şey tek kaynaktan akar 7. Tek cümlelik sert gerçek “İrade vardır… ama sandığın kadar sana ait değildir.”

obey 4 months ago

Firavun: “Ben sizin Rabbinizim” dedi, Karşısına Hz. Musa çıktı Nemrut: “Ben ilahım” diye kibirlendi, Karşısına Hz. İbrahim çıktı Firavun ve Nemrut sadece tarihi figürler değil, nefsin iki farklı tezahürü olarak görülür Firavun, “ben sizin rabbinizim” derken aslında insanın içindeki “benlik”…devamı

obey 4 months ago

Talking Dead

N/A

1 Gönderi

Spoiler içeriyor the walking dead evreni // tam izleme yol haritası 2010'da frank darabont imzasıyla başlayan, sonra farklı showrunner'lara (scott gimple, angela kang) devrolan ve zamanla tek bir diziden çıkıp komple bir “kıyamet evreni”ne dönüşen yapı. ana merkezde rick grimes var ama…devamıthe walking dead evreni // tam izleme yol haritası 2010'da frank darabont imzasıyla başlayan, sonra farklı showrunner'lara (scott gimple, angela kang) devrolan ve zamanla tek bir diziden çıkıp komple bir “kıyamet evreni”ne dönüşen yapı. ana merkezde rick grimes var ama işin ucu o kadar dallanıp budaklanıyor ki bir noktadan sonra “ben ne izliyordum” hissi kaçınılmaz oluyor. the walking dead ile başlıyorsun. rick grimes komadan uyanıyor, dünya bitmiş, insanlar da bitmiş ama hayatta kalma içgüdüsü full güncelleme almış. ilk sezonlar daha kapalı, daha “zombi korkusu” odaklıyken ilerledikçe iş insan doğasına, grup dinamiklerine ve güç savaşlarına kayıyor. daryl, carol, glenn, negan gibi karakterler yavaş yavaş ana hikâyeyi taşıyan direklere dönüşüyor. özellikle negan girişiyle ton tamamen değişiyor, dizi bir anda “eğlenceli şiddet” seviyesine çıkıyor. fear the walking dead ana diziden ayrı başlayan ama zamanla aynı evrene bağlanan paralel bir hikâye. burada olayın başlangıcını daha “sivil” insanların gözünden görüyorsun. los angeles'tan başlayan kaos, yavaş yavaş ülke çapında çöküşe dönüyor. ilk başlarda daha düşük tempolu ama zamanla ana diziyle aynı karanlığa evriliyor. the walking dead: world beyond işin en gizemli tarafını açan seri. rick'i kaçıran crm denen büyük organizasyon burada ilk defa net şekilde sahneye çıkıyor. daha genç karakterler üzerinden ilerliyor ama asıl amacı evrenin “devletleşmiş zombi sonrası dünya” kısmını göstermek. yani dışarıda kaos varken içeride düzen kurmaya çalışanların hikâyesi. tales of the walking dead tamamen antoloji formatı. her bölüm farklı karakter, farklı zaman, farklı olay. bir bakıyorsun uçak kazası, bir bakıyorsun kıyamet sonrası garip bir kasaba. ana hikâyeye direkt bağlanmıyor ama evrenin “yan sokaklarını” gösteriyor. the walking dead: the ones who live rick grimes'ın köprüden sonra ortadan kaybolmasının resmi cevabı. crm tarafından alınan rick'in yıllarca süren esareti ve michonne'un onu bulma süreci anlatılıyor. ana dizide yarım bırakılan en büyük hikâyeyi kapatan iş bu. the walking dead: daryl dixon daryl'ın amerika'dan avrupa'ya sürüklendiği hikâye. fransa'da geçen bu seri daha atmosferik, daha yalnız bir yolculuk havasında. daryl karakteri burada tamamen “gezgin savaşçı” moduna geçiyor. evreni amerika dışına taşıyan en farklı iş. the walking dead: dead city negan ve maggie'nin new york'a düşmesiyle başlayan daha kapalı, şehir içi bir hayatta kalma hikâyesi. ikili arasındaki geçmiş hesaplaşma ile yeni tehditler aynı potada eriyor. daha dar ama daha yoğun bir anlatı. fear the walking dead ilerleyen sezonlarda ana diziyle zaman çizgisi olarak birleşmeye başlıyor ve özellikle crm bağlantılarıyla evrenin büyük resmi tamamlanıyor. ilk baştaki “aile draması” havası yerini daha sert hayatta kalma savaşına bırakıyor. the walking dead: world beyond finaliyle crm'in ne kadar büyük bir yapı olduğu netleşiyor ve rick'in neden kaybolduğu daha anlamlı hale geliyor. bu seri aslında ana hikâyenin “arka plan açıklama dosyası” gibi çalışıyor. tales of the walking dead ile evren tamamen genişliyor; tek bir ana hikâye yerine parçalı bir dünya yapısına dönüşüyor. her bölüm farklı bir “yaşanmışlık” sunuyor, kronolojik takipten çok atmosfer için izleniyor. the walking dead: the ones who live rick ve michonne hikâyesini kapatarak ana dizinin en büyük açık noktasını çözüyor. crm dünyası, askeri yapı, kaçırılma ve geri dönüş süreci burada netleşiyor. the walking dead: daryl dixon ve the walking dead: dead city ise ana hikâyeden bağımsız gibi görünse de aslında evrenin “yaşamaya devam eden parçaları”. biri avrupa'ya, diğeri şehir içi kaosa odaklanarak dünyanın sadece amerika'dan ibaret olmadığını gösteriyor. özetle bu evren tek bir dizi değil, aynı dünyanın farklı köşelerinde geçen parçalı hikâyeler bütünü. ana diziyi izleyip bitiriyorsun ama aslında iş yeni başlıyor gibi bir durum var. genel yol haritasi 1. the walking dead (ana hikâye) 2. fear the walking dead (paralel başlangıç) 3. world beyond (crm açıklaması) 4. tales of the walking dead (yan hikâyeler) 5. webisodes (küçük boşluklar) 6. the ones who live (rick final çözümü) 7. daryl dixon (avrupa hikâyesi) 8. dead city (negan-maggie new york) 9. origins + red machete + flight 462 (tamamlayıcı içerikler)

obey 4 months ago

The Walking Dead: Daryl Dixon

David Zabel

16 Gönderi

Spoiler içeriyor The Walking Dead: Daryl Dixon // kıyamet sonrası avrupa turu ama duygusal yükle The Walking Dead bittikten sonra “bu adamı yalnız bırakamayız” diyerek çıkarılmış, Daryl Dixon’ı alıp fransa’ya fırlatan spin-off. — amerika yetmedi, adamı direkt kıtalar arası gönderiyorlar. nasıl gitti,…devamı

obey 4 months ago

Daryl Dixon // yalnızlıktan aidiyete, aidiyetten tekrar yalnızlığa savrulan adam The Walking Dead evreninin en “konuşmadan anlatan” karakteri. ilk bakışta arka planda kalacak gibi girip, zamanla hikâyenin omurgasına dönüşüyor. klasik bir karakter gelişimi değil; daha çok katman katman açılan bir…devamıDaryl Dixon // yalnızlıktan aidiyete, aidiyetten tekrar yalnızlığa savrulan adam The Walking Dead evreninin en “konuşmadan anlatan” karakteri. ilk bakışta arka planda kalacak gibi girip, zamanla hikâyenin omurgasına dönüşüyor. klasik bir karakter gelişimi değil; daha çok katman katman açılan bir insan profili. — ilk sezonlarda saf dışlanmışlık. grupta ama gruba ait değil. dili sert, tavrı agresif, güven sıfır. aslında öfke değil, yılların getirdiği aşağılanmışlık refleksi. merle’ün gölgesinde yaşayan bir yan karakter. — ikinci ve üçüncü sezonla birlikte aidiyet başlıyor. sophia’yı arama sürecinde grubun en çok çabalayanı olması tesadüf değil. burada ilk kırılma geliyor: ilk defa birine gerçekten değer veriyor. yalnızlık çatlıyor. — orta sezonlar tam sadakat dönemi. grup dağıldığında bile dağılmayan kişi. bağ kurduğu insanları bırakmıyor. özellikle beth süreci, karakterin içindeki “insan kalabilme” ihtimalini gösteriyor. dışarıdan sert, içeride kırılgan yapı. — negan dönemi karakterin içini kemiren suçlulukla geçiyor. yaptığı bir hatanın sonuçlarını taşıyor ve bunu dışa vurmuyor. burada daryl’in en net özelliği ortaya çıkıyor: konuşarak değil, yük taşıyarak yaşayan biri. — rick sonrası dönem istemediği bir rolün içine itilmesi. liderlik ona veriliyor ama o bunu hiçbir zaman istemiyor. buna rağmen sorumluluk alıyor. carol ile kurduğu bağ bu dönemde zirve yapıyor. kelime kullanmadan kurulan en güçlü ilişkilerden biri. — spin-off sürecinde tamamen “yolculuk karakteri”ne dönüşüyor. bulunduğu yere ait olamayan ama gittiği her yerde bir bağ kuran adam. yalnız kalmak istiyor ama doğası gereği yalnız kalamıyor. — karakterin en büyük gücü yapay olmaması. dramatik tiratlar yok, büyük ideolojik konuşmalar yok. yaptığı şeyler söylediklerinden daha ağır. bu yüzden izleyiciyle bağı daha gerçek. — en büyük trajedisi şu: bağ kurmaktan korkuyor ama kurduğu bağı da bırakamıyor. bu da onu sürekli kayıpların ortasında bırakıyor. — finalde geldiği nokta ironik: başta kimseye ait olmayan adam, en çok güvenilen kişi oluyor. özet: karakter gelişimi değil, karakter soyulması. her sezon biraz daha kabuğu düşüyor, içindeki insan ortaya çıkıyor. final: konuşmadı, anlatmadı, açıklamadı. ama dizinin en net karakteri oldu.

obey 4 months ago

The Walking Dead: The Ones Who Live

Scott M. Gimple

18 Gönderi

Spoiler içeriyor The Walking Dead: The Ones Who Live // rick’in “film diye başlayıp mini diziye evrilen” geri dönüşü 11 sezon boyunca kaybolan Rick Grimes’in akıbetini finally açıklayan, “3 film geliyor” diye gaz verilip sonra “biz bunu 6 bölümlük mini dizi yaptık”…devamıThe Walking Dead: The Ones Who Live // rick’in “film diye başlayıp mini diziye evrilen” geri dönüşü 11 sezon boyunca kaybolan Rick Grimes’in akıbetini finally açıklayan, “3 film geliyor” diye gaz verilip sonra “biz bunu 6 bölümlük mini dizi yaptık” diye önümüze konan yapım. — köprü patladı, adam öldü sandık; meğer helikopterle premium üyeliğe geçmiş. direkt üst seviye bir oluşum olan CRM’de uyanıyor. yani kıyamet var ama bazıları hâlâ kurumsal hayat yaşıyor. — dizi aslında iki paralel hikâye: — rick’in “kaçamıyorum” dramı — Michonne’un “ben seni bulurum” takıntısı romantik gibi ama fonda full askeri distopya var. — CRM mevzusu: yıllarca ana dizide arka planda tease edilen yapı burada açılıyor. düzenli şehirler, askerî disiplin, “insanlığı biz kurtarırız” kompleksi… yani zombilerden çok sistem korkutuyor. — rick karakteri burada full kırılmış halde. eski “lider rick” yok; daha çok sistem içinde sıkışmış, kaçmaya çalışan ama sürekli geri çekilen bir adam. ilk defa gerçekten powerless görüyoruz. — michonne ise tek başına spin-off kaldıracak seviyede yazılmış. kadının motivasyonu net: “adamımı alır giderim.” araya ordu girse de fark etmez. — tempo konusu biraz dengesiz: bazı bölümler uçuyor, bazıları “hadi artık ilerleyin” dedirtiyor. klasik walking dead hastalığı burada da var ama daha kısa olduğu için katlanılabilir. — en büyük artısı: yıllardır beklenen sorulara cevap veriyor. — rick neden dönmedi — helikopter kimdi — crm neyin nesi — en büyük eksiği: evreni büyütmek yerine biraz fazla “rick & michonne love story”e kayıyor. aksiyon bekleyen yer yer romantik drama izliyor. — ama final kısmı… o klasik walking dead hissini geri getiriyor. “ulan yine yakaladılar” dedirten anlar var. özet: film diye bekledik, mini dizi geldi; ama en azından rick’in hikâyesi yarım kalmadı. final: adam 5 sezon ortadan kayboldu, geri döndüğünde hem travma hem sevgili buldu dangalak.

obey 4 months ago

osmanlı devleti'nin 7. padişahı, istanbul'un fâtihi fatih sultan mehmet'in vefatının 575. yıl dönümü anılıyor.allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun. görsel

obey 4 months ago

İlginizi çekecek gerçekler İnsan beyninde aslında “gerçek zaman” diye bir şey yok. Sen şu an yaşadığını sandığın anı yaklaşık 80 milisaniye gecikmeli yaşıyorsun. Bunun sebebi şu: Beynin, gözünden, kulağından ve diğer duyularından gelen verileri tek tek değil, paket halinde işliyor.…devamıİlginizi çekecek gerçekler İnsan beyninde aslında “gerçek zaman” diye bir şey yok. Sen şu an yaşadığını sandığın anı yaklaşık 80 milisaniye gecikmeli yaşıyorsun. Bunun sebebi şu: Beynin, gözünden, kulağından ve diğer duyularından gelen verileri tek tek değil, paket halinde işliyor. Yani gerçekliği canlı yayın gibi değil, çok hızlı bir montaj gibi deneyimliyorsun. Daha da ilginci: Beyin bu gecikmeyi fark ettirmemek için geleceği tahmin ediyor. Yani sen aslında olanı değil, beyninin “olacak diye öngördüğü” versiyonu görüyorsun. Kısacası: Sen hayatı yaşamıyorsun… Beyninin sana gösterdiği simülasyonu yaşıyorsun. Ve bu şu anlama geliyor: Gerçeklik sandığın şey, aslında yüksek kaliteli bir tahmin sistemi. 1) Hafızan geçmişi saklamaz, yeniden yazar Her hatırladığında anıyı açıp izlemiyorsun. Aslında onu baştan kuruyorsun. Bu yüzden: Bir olayı ne kadar çok hatırlarsan, o kadar değiştiriyorsun. Yani çocukluğundan emin olduğun bir anı… %100 senin uydurduğun versiyon olabilir. 2) Gördüğünün çoğu aslında “yok” Gözünün net gördüğü alan çok küçük. Geri kalan her şey bulanık. Ama sen dünyayı full HD görüyorsun sanıyorsun çünkü beyin boşlukları otomatik dolduruyor. Kısacası: Etrafın sandığından çok daha “eksik”, ama beynin sana kusursuz bir yalan söylüyor. 3) “Ben” dediğin şey sabit değil Karar verdiğini düşünüyorsun ama araştırmalar şunu gösteriyor: Beynin kararı senden saniyeler önce veriyor. Sen sadece sonra gelip: “Bunu ben istedim” diyorsun. Yani özgür irade… büyük ihtimalle bir hikâye anlatıcısı. 4) Sessizlik diye bir şey yok Tamamen sessiz bir odaya girersen (anechoic oda gibi), bir süre sonra şunları duymaya başlıyorsun: * kalp atışın * kanının akışı * sinir sisteminin uğultusu İnsanlar bu yüzden o odada uzun süre kalamıyor. Yani “sessizlik” dediğin şey aslında: dış gürültünün yokluğu, içinin değil. 5) Zaman sabit akmaz (ve bu kanıtlandı) Genel Görelilik’e göre zaman, hız ve yerçekimine göre değişir. Bu teori sadece fikir değil—gerçek hayatta kullanılıyor. Mesela GPS sistemleri bu farkı düzeltmezse, konumlar her gün kilometrelerce kayar. Yani: Zaman herkes için aynı hızda akmıyor. Senin 1 saniyen ile başka birinin 1 saniyesi… teknik olarak eşit değil. 6) Beynin seni korumak için gerçekliği çarpıtır Kendini “mantıklı” biri sanıyorsun ama beynin: * seni daha iyi hissettirmek için anıları değiştirir * hatalarını küçültür * başarılarını büyütür Çünkü amacı doğruyu göstermek değil, seni hayatta tutmak. 7) Evrenin büyük kısmı “yok gibi” Gözlemleyebildiğimiz her şey (yıldızlar, gezegenler, biz) evrenin sadece %5’i. Geri kalan: * %27 → karanlık madde * %68 → karanlık enerji Yani evrenin %95’ini ne olduğunu bilmiyoruz. Kısacası: İçinde yaşadığın şeyin büyük kısmı… insanlık için hâlâ bilinmeyen bir karanlık.