(@) - Raf

Son zamanlarda duymak istediğim bir söze denk gelmek ne güzel bir olay. İnsanın en büyük dostu oluyor kitaplar. "Suç hiçbir zaman cezasız kalmaz ve doğruluk her zaman kazanır, " dedi. Okuma tekniği edinme sürecime denk geldiği için yazık olan bir…devamı

okuyaniskelet 8 months ago

Kuzuların Sessizliği

Jonathan Demme

153 Gönderi

Geri sara sara izlediğim mükemmel bir yapım. Hannibal Lecter rolüyle Anthony Hopkins tek kelimeyle muhteşem. Gerilimin vücut bulmuş hali. Buffalo Bill karakteri favori karakterlerimden biri ve bunda Hannibal'ın katkısı çok büyük. Hatta karakterin bu kadar derin gözükmesinin sebebi bizzat kendisi.…devamıGeri sara sara izlediğim mükemmel bir yapım. Hannibal Lecter rolüyle Anthony Hopkins tek kelimeyle muhteşem. Gerilimin vücut bulmuş hali. Buffalo Bill karakteri favori karakterlerimden biri ve bunda Hannibal'ın katkısı çok büyük. Hatta karakterin bu kadar derin gözükmesinin sebebi bizzat kendisi. Bill hakkında söylediği şeyler karakterin kendisine bir derinlik oluşturuyor. Bizlere Bill dümdüz bir seri katil olarak yansıtılır. Karakterin altında yatan hikayeyi bilmeyiz. Hannibal'ın anlattıklarıyla Bill'e bir hikâye biçilir. Buffalo Bill'in favorim olması sebebi hikâyesi değil karakter üstünden işlenen günümüz insanının bir yansıması. Filmin en vurucu noktalarıydı kesinlikle. İmrenmenin temelinde dönen insanın kendisine olan buhranı yansıtılıyor. Birçok kurbandan edindiği derilerle kendine yeni bir kişilik kazandırımı. Buradaki farklı kurbanlardan farklı derilerin birleşimi insanlara duyduğumuz imrenmenin bir sembolizmi. Kendimizi kabul edemeyişimiz farklı insanlarda bir benlik arayışına girmemizin bir alegorisi. "Güvenin önemi değişimdir. Tırtıl, koza haline geliyor ve sonra güzelliğe dönüşüyor. Bizim Billy de değişmek istiyor. " "Billy gerçek bir travesti değil. Ama olduğunu düşünüyor. Olmaya çalışıyor. Sanırım birçok şey olmaya çalışıyor." "Çocuklukta şiddete bağlı ciddi davranış bozukluklarına bak. Billy suçlu olarak doğmadı, Clarice. Yıllarca süren sistematik kötü davranış sonucu bu hale geldi. Billy kendi kimliğinden nefret ediyor ve bunun kendisini travesti yaptığını sanıyor. Ama ondaki bozukluk bin kez daha acımasız ve daha korkutucu." Bu analizlerden sonra Bill'in kurbanıyla olan sahnesi verilir. Bu sahne filmdeki en vurucu sahnedir. Kurbanın verdiği tepkiler Bill'in duygularının bir yansımasıdır. Bill'in bunlara göstermiş olduğu tepkiler de imrenme ve taklitten uzak gerçek duygularıdır. Ağlamamak için kendini tuttuğu ağız hareketlerinden anlaşılır. Kurbanıyla beraber attığı çığlık ise kimsenin görmediği ve gösteremediği çaresizliğidir. Sahnenin vuruculuğunu sadece o an sağlamaz. Günümüz insanının dönüşmeye zorlandığı birçok şeye karşı sessiz bir çığlıktır ayrıca. Sistematik kötülüğe yenilmemizin bizleri aslında neye dönüştürdüğünün bir yansımasıdır. Sistematik kötülük sadece fiziksel ya da psikolojik şiddet olarak algılanmamalı. Sistemin bizlere dayattığı her türlü "ideal insan" tasvirini böyle tanımlayabiliriz. Zamanla sistemin kendisine dönüşmemiz Bill'in bir seri katile dönüşmesiyle aktarılır. "Bay acherontia styx ile tanışın. Arkadaşları arasında ölü kafası güvesi olarak tanınır. Sadece Asya'da yaşarlar. Bunu biri büyütmüş. Onu balla beslemiş ve sıcak tutmuş. Biri sevmiş onu." Burada "biri sevmiş onu" cümlesi vurgulanarak söylenir. Bill en başından beri bir güve olarak tasvir edilir. Burada güveye gösterdiği sevgi kendisine hissetmek istediği duygularıdır. Bill bir güvedir. Hatta Acherontia styx yani ölüm başlı şahin güvesidir. Karakterin ilk görünümü gece vakti kamufle olmuş bir şekilde gece görüş dürbünüyle sunulur. Güveler aldığı desenler ve renklerden dolayı kamufle olma özelliğine sahiptir. Gece vakti aktif olan canlılardır. Güvelerin bu türü balla beslenir. Bala ulaşmak için arıların kokusunu taklit ederler. Güve arıyı taklit etse de günün sonunda yine güvedir tıpkı Bill'in değişmek için derilerden bir beden oluşturması gibi. Görünümü ne kadar değişirse değişsin yine aynı Bill'dir. Acherontia styx güvesinin mitolojik kökeni filmde yansıtılır. Yunan mitolojisinde Styx Nehri ölüler nehridir. Ayrıca Acherontia, Styx Nehri'nin bir kolu olduğu söylenen Acheron nehrinden türemiştir. Bill kurbanlarının ağzına acherontia styx pupası yerleştirerek farklı nehirlere atar. Bill'in güve olma arzusu ölümüne yansır. Clarice silahı ateşlediğinde Bill'in acıdan kasılan bedeni gösterilir. Ellerinin hareketi bir güveden daha çok ters dönmüş bir böceğin tepkilerine benzer. Bu da bir güveye dönüşmek isteyen bilin aslında ne olduğunu vurgular. Vahşice katlettiği insanların bir cezasıdır da. "-Kuzuna ne oldu Clarice? - Onu öldürüler. -Halen bazen uyanıyorsun, değil mi?Karanlıkta uyanıyorsun ve kuzuların çığlıklarını duyuyorsun? -Evet. -Catherine'i kurtarırsan, bunların biteceğini düşünüyorsun, değil mi? Catherine yaşarsa, kuzuların o korkunç çığlıklarının seni karanlıkta uyandırmayacağını düşünüyorsun." Kabul etmeliyim ki filmin odak noktası hiçbir zaman katiller ve kurbanları olmadı. Filmi izlediğim süreçte Clarice'in geçmişine ışık tutuldu. Duygusal zayıflığı ve tedavi süreci yansıtıldı. Tüm film Clarice'in psikolojik tedavi alma süreciydi ve psikiyatristi de Hannibal Lecter'dı. İpuçlarının hepsi ihtiyaç duyduğu haplardı ve sonunda tedavisini tamamladı. "Nasılsın, Clarice? Kuzuların çığlığı bitti mi?"

okuyaniskelet 9 months ago

Esaretin Bedeli

Frank Darabont

482 Gönderi

Spoiler içeriyor Dram filmlerini izlemeyi hiç sevmezdim, sürekli ertelerdim. Sıkılacağımı düşünürdüm açıkçası sıkılmaktan da korkardım. Bugün fantastik-macera-korku türündeki filmlerden dram filmi kadar zevk almadığımı anladım. Uzun süredir yüzümde bir gülümseme oluşturan bir film izlememiştim ta ki bu filme kadar. İzleyicide umut uyandıran…devamıDram filmlerini izlemeyi hiç sevmezdim, sürekli ertelerdim. Sıkılacağımı düşünürdüm açıkçası sıkılmaktan da korkardım. Bugün fantastik-macera-korku türündeki filmlerden dram filmi kadar zevk almadığımı anladım. Uzun süredir yüzümde bir gülümseme oluşturan bir film izlememiştim ta ki bu filme kadar. İzleyicide umut uyandıran bir yandan o umudu yıkıp tekrar oluşturan tekrar yıkan ve tekrar oluşturan; karakterlerinin kendisine bürünen bir şaheser. Suçun ve suçlunun görünürlüğü üzerine bir perspektif sunuyor. Hapishane müdürü ve gardiyanların yaptıkları, gücü elinde bulunduranların ne kadar yoz olabileceklerini ve yaptıkları eylemlerin suç olarak kabul edilmeceğini eleştiriyor. Suç işlemiş insanlara karşı bakış açılarının ne olduğunu gösteriyor. Gardiyanların ve müdürün tavırları suçluları aşağı gördükleri ve her muameleyi hak ettiklerini yansıtıyor. Olayları suçluların perspektifinden izlemek bunun ne kadar etik olduğunu sorgulatıyor. Toplumun hükümlülere ve tahliye olan insanlara karşı bakış açısını yansıtıyor. Kızlar isimli grubun yaptıkları kesinlikle iğrençti. Bunun cezasını aldılar da. Karakterin öldüresiye dayak yemesi ve sakat kalması ben de dahil birçoğumuzu sevindirmiştir. Açıkça ifade edersem sadece sevinmekle kalmadım o kişinin bunu hak ettiğini de düşündüm. Fakat gardiyanları eleştirken okları kendime çevirmezsem olmaz. Eleştirdiğim şeye ne kadar benzediğimi fark ettim. Kötülüğe karşı kötülükle cevap vermek kesinlikle doğru değil. Brooks'un ölümü en can alıcı noktalardan biriydi. İntihar sahnelerini sevmem. Zorlama sahneler olarak düşünürüm. Burada karakter o kadar iyi yansıtılmış ki neden bu yolu seçtiğini anlayabiliyorum. Güvende ve alışık olduğun bir yeri terk edip hiç bilmediğin bir dünyaya adım atmak, ona ayak uydurmaya çalışmak çok zor bir sınav. Korkuyu hissetmek, korkunun insana neler yaptırdığını görmek Brooks'u o kadar bizden biri gibi hissettiriyor ki. Tahliye olduğu andan beri hali içimi burktu. Sanki her şey çok büyük ve kendisi küçücük. Yanında olabilecek bir dostu, ailesi de yok. Dünyanın tam ortasında çırılçıplak kalmış gibi. Sadece Brooks'u ölüme götüren duyguları işlenmez bu sahnelerde. Patron-çalışan ilişkisi ve dünyanın değişen düzeni de eleştirilir. Anlatılanlar sadece karakterlerin değil hepimizin hayatına ışık tutar. Alıştığımız hayatımızla ne yapacağımızla ilgilidir bu. Ev dediğimiz yerden, kişilerden, canlılardan aklımıza gelebilecek her şeyden koparıldığımızda bize iki yol sunar. Ya pes edeceğiz ya da devam edeceğiz. Gitmemiz gereken yolu da gösterir: devam etmeliyiz. Belki asıl özgürlük budur.

okuyaniskelet 9 months ago

Squid Game

Dong-hyuk Hwang

494 Gönderi

Spoiler içeriyor Zamanında izlediğim sitede kore taparlar tarafından "izleme o zaman" lincine tutulmamı sağlayan dizi. O zamanlar sıkıcı bulmuştum. Baya abartılmış şu zamana kadar böyle bir konu işlenmemişti sanki. Para için insanlar birbirlerini öldürüyor, aman ne büyük olay! Şimdiyse bir tek fikrim…devamıZamanında izlediğim sitede kore taparlar tarafından "izleme o zaman" lincine tutulmamı sağlayan dizi. O zamanlar sıkıcı bulmuştum. Baya abartılmış şu zamana kadar böyle bir konu işlenmemişti sanki. Para için insanlar birbirlerini öldürüyor, aman ne büyük olay! Şimdiyse bir tek fikrim değişti, o da dizinin sıkıcı olduğu kısımda. Son iki bölüme kadar akıp gidiyor. Dediğim gibi para için her şeyi yapabilecek insanlar ve bunlar üzerinden verilen mesajlar sürekli gündemde olan bir konu. Her şeyi ilginç kılan mevzusu ortama garip bir hava katan müziği, kostümler ve oynanan oyunlar. İzlettiren tarafı da bu. Karakter tiplemeleri tipik bir kore dizisi karakteri. Herhangibir derinlikleri yok. Bir özellikte ilerleyen tek tipleme karakterler hepsi. Son iki bölümde dizinin havası değişiyor. En azından benim için öyle. Para üzerine oyunculara hayatının "dersini" vermeye amaçlayan bir kuruluş olarak düşünmüştüm. İşin içine zenginler girince her şey daha da sıradan bir hâl aldı. Tüm bu yaşananlar zenginlerin bir "zevk" oyunu çıktı. Oyuna katılımcı olanlar nasıl hayatlarının bir noktasında kumar ve iddia oynuyorlarsa kendileri de o duruma düştüler. Artık bir iddianın piyonu oldular. Ve açıkçası bu dönüşüm hoşuma gitmedi. O sahneleri izlemek aşırı tiksinçti. İkinci sezonun birkaç bölümünü izledim. İlk sezon gibi akıp gidiyor hissini yaşatmıyor. Birinci sezonda herkesin bilgisini donuna kadar verdiler bu sezonda da öyle. Bu oyunların birkaç zenginin eğlencesinin yanı sıra mevcut hükümetin de işin içinde olduğu ve ülke çapında siyasi bir gerginliğin gün yüzüne çıktığı bir senaryoya ilerlemesini isterdim ama öyle görünmüyor. İkinci sezonun birçok kesitini denk gelip izledim. Gerek karakterler gerekse oynanan oyunlar 'bu ne la böyle' dedirten cinsten. Hele hayran kitlesinin ilk bölümde arının azizliğine uğrayan kadına ayılıp bayılmasını editler dizmesini anlayamadım. Kitlenin ne tip insanlardan hoşlandığını görmek sezonun kendisinden daha ilginç bir deneyim oluşturdu. Tekrar izleyeceğim bir dizi değildi. ----Düzenleme 3. sezonu bitirdim. Bir şeyler yazmadan rahat edemezdim. Çarpıcıydı. Bazı bölümlerin bazı sahneleri. Bunu karakteri benimseme noktasından öte düşündüklerimi, hislerimi baz alarak söylüyorum. Ölüm. Özellikle 120'nin ölümü üzerine düşündüğüm şeyler ve sonraki bölümlerde tekrar tekrar bir tokat etkisi yaratması. Ölümün bile adil olmadığı hissini hissetmek berbat bir deneyimdi. Nereden ve nasıl geldiği bilinmeyen, oldukça sinsi ölüm. Yaşamak için ne olursa olsun iyi olmak için çabalarken kötülerle aynı sonu paylaşmak. Herkese eşit ama bir o kadar da adil değil. Doğrularımız ve korkularımız arasında ne kadar uç noktaya gidebiliriz? Sevdiklerimize zarar verme uğruna doğrunun yanında olabilir miyiz? Değer verdiklerimizi kaybetme korkusuyla vicdanın ömür boyu sürecek ağırlığı altında kalabilir miyiz? Bir anlık gelişen olaylarla bildiğimiz her şeyin en başta da kendimizin yabancısı olma ihtimalinin rahatsız ediciliği. Yaşlı teyze, oğlu ve lohusa kadın arasındaki gerilim, umutsuzluk. Buram buram çaresizlik kokusu. Klasik bir sahne yine de türevleri gibi vurucu. Günümüzün bir alegorisi. Tozpembe bir son değil. Kaybetmeyi, yarım kalmayı, hiçbir şeyin garantisinin olmamasını hatırlatıyor. Güçlülere karşı savaşta yenilgiyi tatmayı... Son bölümü bu yüzden sevmedim. Her şeyin boşa gitmesi öyle yarım kalmışlık, anlamsızlık belki hayatın ta kendisi. Görmek istemediğimiz ama hep orada gerçekliğini koruyan yıkım. İşte bu yüzden de sevdim son bölümü. Anlattıkları güzel olsa da sezonun genel işleyişini beğenmedim. Belirgin mantık hataları, daha iyi kurgulanabecek sahneler... Ayrıca kesinlikle Amerika versiyonu çıkmamalı.

okuyaniskelet 9 months ago

Predator: Killer of Killers

Dan Trachtenberg

10 Gönderi

Spoiler içeriyor Bayıldım. Basit bir animasyon yerine sanatsal bir görseli olması aşırı hoşuma gitti. Seyir zevkini aşırı yükseltiyor. Tek bir karakterin hikayesini anlatmak yerine üç farklı karakterin hikayesinin anlatılması sıkıcılıktan uzaklaştırıyor. Karakterlerin farklı dönemlerden olması renkli bir bakış açısı sunuyor. Viking, Feodal…devamı

okuyaniskelet 9 months ago

28 Yıl Sonra

Danny Boyle

32 Gönderi

Spoiler içeriyor Serinin devam filmleri duyurulmadan önce bile bu film için bir bekleyiş içindeydim. Sonunda kavuştum ama memnun muyum bundan? Kafalar karışık! Senelerden beri, tam olarak 2013'den, sinemada film izlememiştim. Gitme fırsatım olan bazı anlarda da sinema sektörünün kalitesizliği sebebiyle gitmeme kararı…devamıSerinin devam filmleri duyurulmadan önce bile bu film için bir bekleyiş içindeydim. Sonunda kavuştum ama memnun muyum bundan? Kafalar karışık! Senelerden beri, tam olarak 2013'den, sinemada film izlememiştim. Gitme fırsatım olan bazı anlarda da sinema sektörünün kalitesizliği sebebiyle gitmeme kararı almıştım. Neden gitmediğimi bugün çok daha iyi anladım. Cinens Venezia'ya gidecek olan varsa gitmesin. Görüntü kalitesi kötü. Tüm film bulanıktı. Perdenin bazı yerlerinde katlanma ve dalgalanma mevcut. Filme gelecek olursam gerçekten ne düşünmem gerektiğini bilmiyorum. Bir beklenti içinde gitmiştim onun birkaçını aldım o kadar. Tatmin etmeyen cevaplar, yeni sorular ve yarım kalmışlık hissi. Dizi bölümü bitimi gibi. Filmin sunduğu duygular belli olsa da herkesin bu duyguları deneyimlemesi farklı oluyor. Ben gerilimi az çok hissetsem de korkuya dair bir şeyler hissetmedim. Spoiler içeren alan. Son zamanlarda çıkan filmlerin en büyük problemlerinden biri de bu: filmde ilgi çekecek sahnelerin hepsini fragmana koyup heyecan ortamı oluşturmak. Filmin tüm gerilimi neredeyse fragmanda verildiği için sürpriz bir şeylerle karşılaşmak zor izleyici için. Sahneleri izlediğimde korku sıfırdı. Bazı yerlerde gerilim ve ne olacak acaba heyecanı yaşadım. Jamie ve Spike, koloniden uzaklaşırkenki sekans güzeldi. Spike'ın duygularını asker çocuklar üzerinden vermeleri onu anlamak açısından önemliydi. Karakter kendini belli etmese de bu sekansla aslında durumun ne kadar üzücü ve garip olduğu anlaşılıyor. Arkasında bıraktığı topluluğun ve yanındaki baba figürünün oluşturduğu beklentinin eleştirisi. Çocuk ve yetişkin askerlerin yanyana yürüyüşleri ve garip bakışlar. Gidiş boyunca çalan "Boots" şiirinin rahatsız ediciliği Spike'ın delice bir işe süreklendiğini daha da hissettiriyor. Jamie karakterinin iz görüşünü yansıtma tarzları güzeldi. Bu enfekteleri bulundukları durumdan daha da terörize ediyor. Bu ediliş Jamie'nin onlara yaklaşımını da yansıtıyor. Enfekte öldürme sahnelerini sevdim. Bir akış içerisinde değil farklı açılardan ve bi anlık duraksamayla. Hani oyunlarda vuruş hissiyatı derler, aynı o şekil. Başlangıç sahnesinde gösterilen teletabilerin bayırdan aşağı koşarkenki stilleri ile enfektelerin koşma stillerinin de aynı olması hoş bir benzerlik oluşturuyor. Teletabileri küçükken baya garipserdim. Aralarından Alfa böyle bir koşuya sahip değil sporcu gibi yardırıyor o. Rage virüsü hiçbir zaman zombi virüsü olmadı. Serinin ilk filminden beri diğerlerinden ayrılan enfekteleri gördük: Mailer, Don. Bu enfekteler daha çok zekalarıyla ön plana çıkarken Alfa fiziksel gücüyle ortaya çıkıyor. Bireysel bir güçten toplu bir güce evriliyor. Fiziksel gücün artıları olarak diğerlerini yönetme ve üreme hakkına sahip. Ayrıca enfekteler kendi aralarında ilkel bir iletişim de kurabiliyorlar. "Bunun için üzülme. Enfeksiyon akıllarını alıyor. Onun aklı da yok ruhu da yok. " Bu sözler enfekteler için söylense de film boyunca insanların da aynı durumda olduğunu net bir şekilde gösteriyorlar. İnsanların birbirlerine karşı olan tutumunu enfektelerin hiçbirinde göremeyiz. İnsanlık, virüsün yayıldığı bölgelere sırtını dönmüş onları terk etmiştir. Öyle ki insanlığın geldiği noktada iki bölge arasındaki fark çok net ortaya koyulur: Genç bir asker olan Erik ile Spike arasındaki konuşmalardan anlarız bunu. Spike'ın dış dünyayı bilmemesi anlatılan şeyleri anlamlandırmasını zorlaştırırken Erik'in davranışlarından Spike'ı anlamak istemediği anlaşılır. Telefon ve internet sahnesi buna örnektir. Yaşam ve ölüm ayrılmaz ikilidir. Filmde buna atıfta bulunulur. Enfekte bir kadının doğum yaparken Isla'dan yardım alması ve doğan çocuğun virüs taşımaması bunu yansıtır. Yaşamın kutsallığı iki taraf için de aynıdır. Bir anlık tüm düşmanlık bir kenara bırakılır. Ölüme karşı duyulan öfke ve kırgınlık yansıtılır. Alfa öfkedir, Spike ise kırgınlık. Kırgınlığın içinde bir kabulleniş vardır. Öfkede ise bir reddediş ve intikam vardır. Kırgınlık paylaşılabilir öfke ise bireyseldir. Tüm bunların ötesinde ölümü bir tek sevgi yener. Kırgınlık ve öfke ölümün kendisine hissedilirken sevgi ölen kişiye hissedilir ve sevgi ölümün çok ötesindedir. Salt korku ve gerilimden çok anlatmak istedikleriyle ön plana çıkan bir film. İlk filmin işleyişi de böyleydi. Bu anlatımın filmlere yedirilmesini ve buram buram korku-gerilim ikilisinin daha ön planda olduğu bir film izlemeyi tercih ederdim.

okuyaniskelet 10 months ago

Denizin Dişleri

Steven Spielberg

18 Gönderi

Spoiler içeriyor 1975 yılında çıkan bu film izleyenlerin aklında belki müziği belki de köpek balığının gerilimiyle yer edinmiştir. Benim aklımda Hooper karakterinin çocuk alaylaması diyebileceğim jest ve mimiklerle hafızama kazındı. Şoke oldum. Yapım yılı itibariyle ,artık nasıl tanımlasam, plastik figürle köpek balığı…devamı

okuyaniskelet 10 months ago

Geometri

Mustafa Kemal Atatürk

2 Gönderi

"Bu kitabı Atatürk, ölümünden bir buçuk yıl kadar önce, III Türk Dil Kurultayı'ndan hemen sonra 1936-1937 yılı kış aylarında Dolmabahçe Sarayı'nda kendi eliyle yazmıştır." önsözüyle başlar. Önsözün devamında Atatürk'ün kişiliği hakkında bir şeyler öğrenmiş oluruz: Atatürk önerdiği terimlere gelen eleştirileri…devamı"Bu kitabı Atatürk, ölümünden bir buçuk yıl kadar önce, III Türk Dil Kurultayı'ndan hemen sonra 1936-1937 yılı kış aylarında Dolmabahçe Sarayı'nda kendi eliyle yazmıştır." önsözüyle başlar. Önsözün devamında Atatürk'ün kişiliği hakkında bir şeyler öğrenmiş oluruz: Atatürk önerdiği terimlere gelen eleştirileri hoşgörüyle karşılardı hatta buna sevinirdi. Hepimize örnek olması gereken davranışlardan biri bu. Hayatımızın bir noktasında patron ile lider arasındaki farkları duymuşuzdur, lider gibi görünen patronlar içinde gerçek bir lidere sahip olduğumuz için şanslı bir milletiz. Bu şansın sonucunda da böyle bir esere sahip olduk. Atatürk sayesinde nasıl terimlere sahip olduk bir bakalım: Bu’ud – boyut mekan – uzay satıh – yüzey kutur – çap nısf-ı kutur – yarıçap kavis – yay muhit-i daire – çember mümâs – teğet zâviye – açı re’sen mütekabil zâviyeler – ters açılar zâviyetan’ı mütabâdiletân-ı dâhiletan – iç ters açılar kaaide – taban ufkî – yatay şâkulî – düşey amûd – dikey zâviyetân-ı mütevâfıkatân – yöndeş açılar va’zîyet – konum mustatîl – dikdörtgen muhammes – beşgen müselles-i mütesâviyü’l-adlâ’ – eşkenar üçgen müselles-i mütesâviyü’ssâkeyn – ikizkenar üçgen şibh-i münharif – yamuk mecmû – toplam nisbet – oran tenasüb – orantı mesâha-i sathiyye – alan müştak – türev müsavi – eşit mahrut – koni faraziye – varsayı hat – çizgi mukavves – eğri seviye – düzey dılı – kenar muvazi – paralel-koşut menşur – pürüzma hattı mail – eğik veter – kiriş re’s – köşe zaviyei hadde – dar açı hattı munassıf – açıortay muhit – çevre kaim zaviyeli müselles – dikey üçgen tamamlıyan zaviye – tümey açı murabba – kare mümaselet – imsiy umumi totale – ökül küre – yüre Günümüzde terimlerden bazılarını değişikliğe uğramış haliyle biliyoruz: “varsayı, pürüzma, dikey üçgen, dikey açı, tümey açı, imsiy, ökül, yüre” terimleri yerine, bugün sırasıyla “varsayım, prizma, dik üçgen, dik açı, tümler açı, benzerlik, tüm/bütün, küre” terimleri kullanımda. Bu değişiklikler olmasaydı kuracağımız cümleler şöyle olacaktı: "Üçgenin iç açıları toplamı 180 derecedir” yerine “Müsellesin, zaviyetan-ı dahiletan mecmu’ü 180 derece”, “Eşkenar üçgen” yerine “Müselles-i mütesaviyü’l-adla”, “Bir üçgenin alanı, tabanı ile yüksekliğinin çarpımının yarısına eşittir.” yerine “Bir müsellesin mesaha-i sathiyesi, kaidesiyle irtifaının hasıl-ı darbının nısfına müsavidir.” Hem yazım hem okunuş hem de anlayış açısından paha biçilemez bir armağan bizlere. Minnettarım, anlayışımızı genişletmesine, değişen terimlere rağmen geometri öğretiyoruz diye önümüze koyulan ders kitaplarından daha anlaşılır olmasına... İyi ki vardın, iyi ki varsın.

okuyaniskelet 10 months ago

Dünya Sanat Tarihi

John Fleming

1 Gönderi

Zamanında elimde imkan varken almadığım kitaplar arasında ilk sırada pişmanlığım olan kitap. İlk kez görüp "benim olmalı! " dediğim anda fiyatı 300 TL idi. Fiyatın zaman içindeki artışına bakakaldım sadece. 600, 900, 1400, 1700 ve şimdi +2500 TL. İsyanlardayım.

okuyaniskelet 10 months ago

Transformers

Michael Bay

30 Gönderi

Benim için safe alan diyeceğim film serisidir. Can sıkıntısına birebir. Bu arada Sam'in sıfatına tüküreyim.