Herkese selam. Bugün size biraz kendimden bahsetmek istiyorum. Belki bu yazıyı okuyan herkes beni aynı şekilde tanımıyor. Belki bazıları beni gülerken gördü, bazıları susarken… Bazıları da hiçbir şey yokmuş gibi davranırken. Ama insanın dışarıdan görünen hâliyle içinde taşıdığı şeyler her…devamıHerkese selam.
Bugün size biraz kendimden bahsetmek istiyorum.
Belki bu yazıyı okuyan herkes beni aynı şekilde tanımıyor. Belki bazıları beni gülerken gördü, bazıları susarken… Bazıları da hiçbir şey yokmuş gibi davranırken.
Ama insanın dışarıdan görünen hâliyle içinde taşıdığı şeyler her zaman aynı olmuyor.
Ben daha 5 yaşlarındayken yüzü gülen, biraz tırsak, biraz korkak ama herkese neşe saçmaya çalışan bir çocuktum. Korktuğumda dudaklarımı büzüştürürdüm. Küçücük şeylerden mutlu olurdum.
O zamanlar hayatın ne kadar zor olabileceğini bilmiyordum.
Sadece annemi, babamı ve kardeşimi seviyordum.
Ve ailemin hep yanımda olacağını sanıyordum.
Çocukken insan bazı şeylerin değerini bilmiyor. Çünkü kötü ihtimalleri düşünmüyor. Bir evin, bir odanın, aynı sokakta her gün gördüğün insanların aslında ne kadar büyük bir huzur olduğunu bilmiyorsun.
Ben de bilmiyordum.
5 yaşına kadar Kocaeli'de yaşadık.
Sonra babamın işleri nedeniyle yaklaşık 6 aylığına Zonguldak'a taşındık. Babam orada bir kömür ocağı açmıştı. Onun akrabaları Zonguldak'taydı, annemin ailesi ise İzmit'te.
Babamın işleri iyi gitmedi.
Ve yine taşındık.
Yalova'ya…
Ben 7 yaşına girmek üzereydim. İlkokula orada başladım.
Bir buçuk yıl kadar orada kaldık.
Sonra yine taşındık.
Kocaeli, Gölcük…
Birinci sınıfın ikinci dönemini orada okudum.
Sonra yine Zonguldak.
İkinci sınıfın ilk dönemini orada tamamladım.
Orada Burak adında çok yakın bir arkadaşım vardı.
Ama daha arkadaşlığın ne demek olduğunu yeni öğrenirken, sürekli veda etmeyi de öğreniyordum.
Çünkü bizim hayatımızda taşınmak sıradan bir şey olmuştu.
Bir evin duvarlarına alışıyordum, başka bir eve gidiyorduk.
Bir sokakta arkadaş ediniyordum, sonra o sokak geride kalıyordu.
Bir okula alışıyordum, başka bir okulun kapısından giriyordum.
Belki de çocukluğumun en büyük eksiklerinden biri buydu.
Bir yere ait olma hissi.
İkinci sınıfın ikinci döneminde yine Kocaeli'ye taşındık.
Ve beşinci sınıfın birinci dönemine kadar orada kaldık.
Harun, Emre ve Alperen adında üç yakın arkadaşım oldu.
O dönem babamın işleri de oldukça iyiydi.
Her hafta mangal yapardık.
Bir köpeğimiz vardı.
Adı Karbeyaz'dı.
Bazen düşünüyorum da, çocukluğumun güzel taraflarını hatırladığımda aklıma ilk gelen şeylerden biri o köpek oluyor.
Çünkü hayat ne kadar karışık olursa olsun, çocukken bazı küçük şeyler insana gerçekten mutluluk verebiliyor.
Ama çocukluk işte…
İnsan yaptığı şeylerin sonucunu hesaplayamıyor.
Bir gün okula giderken babamdan izinsiz bisikletini aldım.
Dönüşte kardeşimi önüme aldım ama onu taşıyamadım.
Bu fikri aklıma sokan Emre'ydi.
Sonra Emre, "Ben önüme alayım." dedi.
Kardeşimi aldı ve pedala bastı.
Derken düştüler.
Kardeşimin dişi sallanıyordu.
Ben de çocuk aklıyla, "Kopart." dedim.
Kardeşim kopardı.
Babam eve geldiğinde dişi aramaya başladı.
Buldu.
Sonra o zamanki cahillikle Japon yapıştırıcısıyla dişi yerine yapıştırmaya çalıştı.
Bugün geriye dönüp baktığımda insan ister istemez düşünüyor:
"Keşke o zamanlar bazı şeyleri bilseydik."
Ama çocukluk işte.
Bilmediğin şeylerden dolayı kendini suçlayamıyorsun.
Bir başka olay daha var.
Hani eskiden balonların içinde ses çıkaran küçük ziller olurdu ya…
Benim balonum patlamıştı.
Evde annem uyuyordu.
Yanımda da kardeşim vardı.
O küçük zili çıkarmaya çalışıyordum. Elimde de meyve bıçağı vardı.
Bıçağı balona soktum.
Ama elim kaydı.
Ve kardeşimin gözünü çizdi.
Bir anda çocukça bir oyun, korkunç bir paniğe dönüştü.
Kan gördüğümü hatırlıyorum.
Hastaneye götürdüler.
O günün korkusunu bugün bile düşündüğümde içim sıkışıyor.
Ama çok şükür ki ciddi bir şey olmadı.
Kardeşim bugün hâlâ görüyor.
Sonra hayatımızda başka bir dönem başladı.
Bir gün babam ortadan kayboldu.
Polisler geldi.
Kayıp ilanları verildi.
Biz ne olduğunu anlamaya çalışıyorduk.
Bir çocuk için babasının ortadan kaybolması ne demek, bunu anlatmak zor.
Çünkü çocukken insanın güven duygusu ailesinden geliyor.
Sonra bir gün babam kendi teyzesiyle birlikte çıkıp geldi.
Meğer annemi ikna etmek için yaptığı bir oyundu.
Çünkü annem de sürekli taşınmaktan artık çok yorulmuştu.
2011 yılında tekrar Zonguldak'a taşındık.
Babam orada yeniden bir maden ocağı açtı.
Yaklaşık iki yıl boyunca her şey güzel gitti.
Sonra babasının amcası tarafından polise ihbar edildi.
Mahkemeler başladı.
Para cezası aldı.
Ama o dönemde maddi durumumuz yine de iyiydi.
Sonra babam evimizin yukarısındaki dinamit deposunda güvenlik olarak çalışmaya başladı.
Yaklaşık bir yıl orada çalıştı.
Sonrasında kendisini şikâyet eden amcası için para karşılığında odun kesmeye başladı.
Ve bir gün…
Beli tutuldu.
O akşam evde kimse yoktu.
Annem çalışıyordu.
Babam bir anda yere oturdu.
Beli kilitlenmişti.
Hastaneye götürdük.
Ve babam yaklaşık bir yıl hastanede kaldı.
Bir yıl…
Bir insanın hayatında belki çok uzun, belki çok kısa.
Ama o yaşlarda bana çok uzun gelmişti.
Annem çalışıyordu.
Babam hastanedeydi.
Biz hâlâ dedemin evinin yanında derme çatma bir kulübede yaşıyorduk.
Bazen insanın hayatındaki bazı görüntüler hiç silinmiyor.
Soğuk bir ev.
Küçük bir oda.
İmkânların sınırlı olması.
Ve içinden, çocukça bir şekilde,
"Ne zaman normal bir hayatımız olacak?"
diye geçirmek…
Babam artık çalışamıyordu.
Babaannem bize bakıyordu.
Ben ise yavaş yavaş büyüyordum.
Ve büyüdükçe bazı şeyleri anlamaya başladım.
2019 yılına geldiğimizde hayatımda bir şey değişti.
Bir gün arkadaşlarımla denize gidecektim.
Babam, "Gitmeyeceksin, benimle ot keseceksin." dedi.
Ben de ilk defa babama "Hayır." dedim.
Hayatımda ilk defa.
Sonra gitmeden önce odamı temizlemek istedim.
Tam o sırada babam dışarıdan bağırdı:
"Bu amına koyduğumun yerinde herkes kendi elektrik süpürgesini kullanacak."
Belki dışarıdan bakıldığında bu sadece bir cümle.
Ama bazı cümlelerin ağırlığını söyleyen kişi değil, duyan kişi bilir.
Ben o gün sadece bir söz duymadım.
O eve ait olmadığımı hissettim.
Belki yıllardır içimde biriken şeylerin üzerine son damlaydı.
O gün bir karar verdim.
Bir hafta boyunca bir kahvede çalıştım.
700 lira kazandım.
Ve o parayla Kocaeli'ye taşındım.
Yanımda büyük bir birikim yoktu.
Büyük bir planım da yoktu.
Sadece gitmek istiyordum.
Yaklaşık bir hafta kadar çok kötü bir yerde kaldım.
Sonra kendime bir ev tuttum.
Bir yıl boyunca tek başıma yaşadım.
O yaşlarda insan bazen özgür olduğunu zannediyor.
Ama yalnızlıkla özgürlük birbirine çok benzeyebiliyor.
Aradaki farkı gece olunca anlıyorsun.
Sonra ailem geldi.
"Yusuf, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Düzeleceğiz. Birlikte yaşayalım." dediler.
Ben yine inandım.
Çünkü insan ailesine kızsa bile ailesinden tamamen vazgeçemiyor.
Ben de kabul ettim.
Yine taşındık.
Kocaeli'de yeni bir ev tuttuk.
Babamın çalıştığını zannediyorduk.
Meğer çalışmıyormuş.
Kiralar ödenmemiş.
Üç aylık kira borcumuz birikmiş.
Babaannemler gelip o borcu ödedi.
Sonra başka bir eve taşındık.
Bir süre sonra babamdan bir mesaj geldi:
"Oğlum, ben başka bir şehirde çalışıyorum. Haberiniz olsun."
Ama ne para gönderdi ne de gerçekten yanımızda oldu.
Ben ise o sırada bir lojistik firmasında işe girdim.
İlk defa biraz düzen kurmaya çalışıyordum.
Güzel bir ortamım oldu.
Çalıştım.
Borçları kapattım.
Başka işlere girdim.
Çıktım.
Başka yerlere taşındım.
Hayatım boyunca yaptığım şey biraz buydu zaten.
Gitmek.
Bir yerden diğerine…
Bir işten diğerine…
Bir hayalden diğerine…
Ve bugün 26 yaşındayım.
Babam yaklaşık 6 yıldır bizimle yaşamıyor.
Ben ise artık birçok şeyi eskisi kadar önemsemiyorum.
Bazı hayallerimi rafa kaldırdım.
Bazılarından tamamen vazgeçtim.
Bir de üstüne sevdiğim bir insan tarafından aldatıldım.
Duygularımın sömürüldüğünü hissettim.
Ve insan bazı şeylerden sonra artık kolay kolay güvenemiyor.
Bazen geceleri oturup düşünüyorum.
Çocukluğumdaki o gülen çocuğu hatırlıyorum.
Herkese neşe saçmaya çalışan, korktuğunda dudaklarını büzüştüren o çocuğu…
Ve kendi kendime soruyorum:
"Sen ne ara bu kadar yoruldun?"
Belki de cevabı çok basit.
Çünkü ben biraz erken büyüdüm.
Bazı insanların çocukken düşünmediği şeyleri düşünmek zorunda kaldım.
Bir evin kirasını.
Bir işin devam edip etmeyeceğini.
Ailemin ne zaman tekrar taşınacağını.
Yarın ne olacağını.
Ve insan sürekli yarını düşününce, bugünü yaşamayı unutuyor.
Ama yine de…
Bütün bunlara rağmen içimde hâlâ o çocuğun küçük bir parçası var.
Hâlâ bir gün her şeyin güzel olabileceğine inanmak isteyen bir tarafım var.
Belki çok yoruldum.
Belki çok kırıldım.
Belki bazı hayallerimi kaybettim.
Ama tamamen bitmedim.
Çünkü buradayım.
Hâlâ nefes alıyorum.
Hâlâ bir şeylerin değişmesini istiyorum.
Ve belki hayat bana bugüne kadar çok fazla yük verdi.
Ama bundan sonra bana biraz da huzur versin istiyorum.
Artık çok büyük şeyler istemiyorum.
Bir evin içinde huzur olsun.
Sevdiğim insanlar yanımda olsun.
Güvendiğim insanlar beni yarı yolda bırakmasın.
Sabah uyandığımda içimde bir sıkıntı olmasın.
Ve bir gün aynaya baktığımda, karşımdaki insanın sadece hayatta kalmaya çalışan biri olmadığını…
Gerçekten yaşayan biri olduğunu görmek istiyorum.
Belki benim hikâyemin en güzel kısmı henüz yazılmadı.
Bunu bilmiyorum.
Ama ilk defa şuna inanmak istiyorum:
Geçmişim benim bütün hayatım değil.
Bunca yıl bir şeylerden kaçmak, bir şeylere yetişmek ve ayakta kalmak zorunda kaldım.
Belki artık biraz da kendim için yaşama zamanıdır.
Umarım hayat bir gün benim de yüzüme gerçekten güler.
Ve eğer bir gün gülerse…
Belki o gün, çocukken yüzü gülen o küçük çocuğa yeniden kavuşurum.
Beni buraya kadar dinlediğiniz için teşekkür ederim.
Belki anlattıklarımın içinde kendinizden bir parça bulmuşsunuzdur.
Belki siz de bazı şeyleri içinizde taşıyorsunuzdur.
Şunu unutmayın:
İnsanın geçmişi ne kadar ağır olursa olsun, hikâyenin sonunu geçmiş yazmak zorunda değil.
Kendinize çok iyi bakın.
Kalın sağlıcakla.