Raf Yorumu: Sonsuznisan (@sonsuznisan)

✨Başkalarıyla hiç tanışmadım, bir başkasını hiç öpmedim...Hayatımda bir kez sevdim, bir adamı, sanki sevilecek başka biri yokmuş gibi. Böylesi bir aşkı kaybettiğinde hayatta kalmak için bir tek yol olur: Ya bir anlam ararsın ya da ölürsün, ölmek istersin.✨ Filmi izlerken…devamı✨Başkalarıyla hiç tanışmadım, bir başkasını hiç öpmedim...Hayatımda bir kez sevdim, bir adamı, sanki sevilecek başka biri yokmuş gibi. Böylesi bir aşkı kaybettiğinde hayatta kalmak için bir tek yol olur: Ya bir anlam ararsın ya da ölürsün, ölmek istersin.✨ Filmi izlerken ilk dakikalarda kapatmamak için kendimi zor tuttum diyebilirim, fazlasıyla sıkıldığımı hissettim. Ama iyi ki kapatmamışım iki saatin nasıl geçtiğini anlamadım. Filmde iki farklı zamanda geçen hayat öyküleri anlatılıyordu. Önce anlam veremedim doğrusu, birbiriyle alakasız iki hikaye olduğunu düşündüm. Jeton düşünce aslında hikayelerin bağlantılı olduğunu fark ettim. Biraz daha derine inip hikayelerden bahsetmek istiyorum. Geçmiş zamanda geçen hikayede down sendromlu çocuğu için tek başına mücadele eden bir anneyi izliyoruz. O kadar güzel işlenmiş ki toplumun tepkisi, o zamana göre bu bireylerin eğitimdeki olanakları, zorluklar...Anne ve çocuğu arasındaki o saf sevgi, resmen gerçek gibiydi, çok etkilendim, oyunculuklar harikaydı. Diğer hikayede ise etkilendiğim tek şey Antoine ve eski eşinin gençlik aşklarıydı. Adamın müziğe olan tutkusu, yeni aşkı, çocuklarıyla olan iletişimi falan bende etkisi sıfır oldu. Belki de karaktere sinir olduğumdandır -ama o kadar haklıyım ki, adam eşini aldatıyor sonra diyor ki ruh eşi olsak ilişkimiz bitmezdi, yani bu neyin kafası-. Ayrıca bu hikayede aşırı derecede zıtlıklar ve saçmalıklar olduğunu düşünüyorum. Film gerçekten çok güzel ve etkileyiciydi. Bundaki en büyük etki anne ve çocuğunun hikayesiydi hatta keşke film sadece onlar üzerine kurulu olsaydı -gerçi bu sefer de asıl konu büyük ölçüde değişmiş olurdu-. Sonunun izleyiciye bırakılmamasını dilerdim. Ama hayır efendim ikinci kez izleyip anlamaya çalışmayacağım. Filmde baya baya nefret ettiğim şey şu: Bu son böyle mi olurdu saygıdeğer senarist ya! Resmen tüm sıkıntı kadın karaktere yüklenmiş ve bedel ödüyor sözde, bunun için de mutlu :) Pardon da wtf ablacım arkadaşını dinlesene sen bi ya! Sonunda genişliğin töreni gibi bir şey yapmışlar, bütün gördüğünüz genişlikleri unutturmaz ama top 10 u falan zorlar, izleyin yani -diyorum ki sakin ol, kültür farkı bunlar ama konuşmadan da edemiyorum-. Hayır ben bunları izledikçe "sıkılıyorum daralıyorum, isyan ediyorum isyan". Neyse izleyecek olanlara keyifli seyirler dilerim şimdiden!!!