Raf Yorumu: andromakhe (@andromakhe)

Spoiler içeriyor Hikâyenin 10.satfasında mahkûm; "Herkes tarafından bu şekilde yüzüstü bırakılmışken..." dediğinde, aklımda sorular şimşek gibi çakmaya başladı. (Tam olarak yazılmasa da mahkûmun cinayet işlediği için idâm cezası aldığını avukatıyla yaptığı konuşmalardaki küçük bir ayrıntıda -"...cinâyette kasıt reddedilmiştir"- anlıyoruz.) Birini öldürmek için…devamıHikâyenin 10.satfasında mahkûm; "Herkes tarafından bu şekilde yüzüstü bırakılmışken..." dediğinde, aklımda sorular şimşek gibi çakmaya başladı. (Tam olarak yazılmasa da mahkûmun cinayet işlediği için idâm cezası aldığını avukatıyla yaptığı konuşmalardaki küçük bir ayrıntıda -"...cinâyette kasıt reddedilmiştir"- anlıyoruz.) Birini öldürmek için haklı sebepler olabilir mi? Bana göre olabilir...Meselâ; sevdiğin birine tecâvüz edilmesi..Bu, insanın gözünü döndürüp câniliğe sevkedebilir. Bunu yapacak tiyniyette birini öldürüğü için katile idâm cezası vermek ne kadar doğru? İdâm cezasının sınırı nedir? Bana göre; vatan hainliği, toplu/seri cinayet, terör türünde suçlar için kesindir. Tecâvüz peki? Bir insanın hayatının geri kalanını derinden etkileyecek darbedir bu, hayat kalitesini en alt seviyelere düşürür. Bu suçda da idâm gerekli kanımca. Ama hukuk şöyle diyebilir; "ilk suçu...hmm..belki adam olur, bekleyip görelim..." Hukuk sistemi dünyada çok modern ve hümanist çünkü (!)...Herkes 2.şansı hakeder. 2.suçunda Allah kerim, n'olacak bilinmez. Herkes tarafından yüzüstü bırakıldığını düşünen biri mâsum bir kişiyi öldürdüyse, böyle hissetmeye ne hakkı var? Önsözde yazar özetle diyor ki; "O kişinin kimsesi yoksa? Ona doğruyu yanlışı öğretecek biri olmadan yaşadıysa? Bu onun suçu mudur? Hayır, kaderinin suçudur". Peki maktülün suçu nedir? İdâm edilen birinin ailesinin de onunla birlikte öldürüldüğü söyleniyor yine önsözde. Peki maktülün ailesi..? Müebbet hapis neyinize yetmiyor diyor bir de önsözde. Hani o zaman da şöyle diyor insan; "Adam içeride ekmek elden su gölden yaşasın mı? Bir de ona mı bakalım?" Yani konu o kadar derin ki, içinden çıkamıyorsunuz. Her sayfada bir soru bitiveriyor, sonra o soru diğerlerinin dw katılımıyla dallanıp budaklanarak bir sarmaşık gibi sizi sarıo boğuyor. Hikâye anlatımı açısında uzun zamandır okuduğum en iyi kitaptı. Ben ilk ağızdan yazılan şeyleri pek sevmem, olayları herkesin gözünden anlatan 3.ağız yazılarını daha doyurucu bulurum, ama bu hikâye bir kişi hakkında olduğu için 1.ağızdan anlatılması onu daha leziz kılmış. Okunmasını şiddetle tavsiye ederim. Tabi sorularda boğulmayacaksanız....