Raf Yorumu: Ertugrul (@ertugrulerkan)

Kitap klasik 19. Yy pozitivizm etkisinde yazılmış. Yıl 1800 ler, endüstri devrimi, ekonomi politiği kuruluyor, kentler büyük göç altında, paris da hausmann komünü dağıtmış. Romantizm akımı son bulmuş. Monarşinin son bulmasıyla pek çok meslek dünyayı kurtarmak üzere ortaya çıkmıştır. 19…devamıKitap klasik 19. Yy pozitivizm etkisinde yazılmış. Yıl 1800 ler, endüstri devrimi, ekonomi politiği kuruluyor, kentler büyük göç altında, paris da hausmann komünü dağıtmış. Romantizm akımı son bulmuş. Monarşinin son bulmasıyla pek çok meslek dünyayı kurtarmak üzere ortaya çıkmıştır. 19 yy da bu bilim adamları ve mühendisler... (ta ki ikinci dünya savaşına kadar) Schopenhaure un varoluş felsefesi tamamen pesimisttir. Ona göre insan dalgalı bir denizde, ufuğa ulaşmaya çalışır. Ancak kendini gerçekleştirebilen kurtuluşa erer. Aynı felsefesi "aşk" için de geçerli. Süreci kendi dönemine uygun olarak kimyasal bir sürece indirgemiş ve tinsel tarafı yadsımıştır. Ona göre aşk dediğimiz unsur, bizde eksik veya hayalı genetik yapıyı karşı cinste aramaktır. Genetik uyumluluk, aşkın kendi büyüklüğünü de tanımlar. Hatta ilk görüşte aşk dediğimiz şey de bu mevzuya dayanır. Bu teoriyi desteklemek adına günümüzde feromonlardan bahsediliyor vs. Gelgelelim döneminde veya berisinde neler söylenmiş ve bu kitap neden yazıldı. Aşkın tarihi oldukça geriden başlar. Platon a göre aşk, tamamlanmak üzere varolur ve kişiyi bu istence sokar. Burada bir çeşit biyolojik saat mekanizması mevcut. Hegel, aşkı tine yükler; ona göre aşk daha yüce olanı inşa etmek üzere tinin kovalamasıdır; diyaletiğe gierecek bir başka veridir. Spinozaya göre aşk birkaç aşamalıdır; ilk görüşte aşk olamaz, hoşlanma olur ve hoşlanma birkaç yoldan aşka dönüşür. Merak, kişinin bizden nedensiz hoşlanması gibi vs. Marx sevginin emek olduğunu söyler. Freud aşkı, tıpkı Schopenhaur gibi libidoya indirgemiştir. Bir de Marcel Proust vardır, ki inşa ettiği evren (bkz. Kayıp zamanın izinde) daha çok spinozacıdır. 19. Yy a kadar aşk, daha çok tinsel bir ifadeydi. Yani yüce olandı ve genellikle birkaç iç süreçten sonra oluşuyordu. 19. Yy ise artık kentlerin ve dolayısıyla bireylerin önem kazandığı, bilimin ortaçağ geleneklerini dümdüz ettiği bir dönemdir. Walter Benjamin, ilk bakışta aşkın imkansız olacağı için "son bakışta aşk" demiştir mesela. Çünkü artık dünya gözlem ve süreç çağına girmiştir. Bu kitabın ortaya çıkışı da, tıpkı öncülleri gibi insanı anlama üzerine kuruludur. Mevzu da aşktan çok, insanın karar mekanizmalarını açıklamaktır. Çok uzun yazdım parmaklarım yoruldu...