Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

“Yeterince beyaz, yeterince zenci değilsem söylesene Tony neyim ben?” 91. Oscar Ödülleri'nde En İyi Film Ödülü'nü alan yapım ayrıca En İyi Orijinal Senaryo ödülüne de uzanan, gerçek bir hikâyeye dayanan bir film olma özelliğine sahip. Siyahi piyanist Dr. Don Shirley…devamı“Yeterince beyaz, yeterince zenci değilsem söylesene Tony neyim ben?” 91. Oscar Ödülleri'nde En İyi Film Ödülü'nü alan yapım ayrıca En İyi Orijinal Senaryo ödülüne de uzanan, gerçek bir hikâyeye dayanan bir film olma özelliğine sahip. Siyahi piyanist Dr. Don Shirley ve kendisinin Güney'de şoförlüğünü yapması için işe aldığı New York'lu fedai Tony Lip'in hikayesini anlatıyor. Aslında çok iyi yazılmış bir ‘yol hikâyesi’ izliyoruz. Neden çok iyi? Çünkü senaryonun akışında bütün sahneler finale doğru giderken, büyüyen bir kartopu gibi etkisini artırarak seyirciyi içine alıyor, kolay kolay da bırakmıyor. Filmin içinde sıradan gibi görünen birçok cümle, üzerine düşünüldüğünde derin ve katmanlı anlamlar içeriyor. “Onların sokakta olup olmama seçenekleri yoktu, fakat senin vardı.” “Benim dünyam seninkinden çok daha zenci…” “Dünya ilk adımı karşıdan bekleyen yalnız insanlarla dolu.” “Dahi olmak yeterli değil. İnsanların duygularını değiştirmek cesaret ister.” Aynı zamanda bütün diyaloglar ve sahneler, üzerine kısa makaleler yazılacak kadar güçlü. Filmin iki başkarakteri, Tony ‘Lip’ Vallelonga ve Dr Don Shirley, biri renginden, öteki Bronx’lu alt sınıf bir İtalyan-Amerikalı olmasından dolayı, ikisi de ‘zenci.’ Film boyunca Dr. Shirley de bu gerçeği sonuna kadar yaşıyor. “O sahneden iner inmez, zenciden başka bir şey değilim.” Sahnede smokinler içinde piyano çalarken virtüözlüğünü alkışlayan insanlar, tuvalet ihtiyacı için bahçedeki tahta kulübeyi göstermekten çekinmiyor. Dr. Shirley’in yaşamını belirleyen hatta belki piyanoda mükemmelliğe yönlendiren itici güç bu ‘yırtabilme kaygısı’ belki de… Oysa Güney’de, tam da tarım işçisi olarak çalışan zencilerle yüz yüze geldiği karede anlıyor ki onlardan biri değil, fakat beyazların dünyasından da değil. “Kimim ben?” Yol arkadaşının yüzüne canhıraş bir çığlık gibi haykırıyor bu soruyu. Yönünü ve değerlerini kaybetmiş her modern insanın da en sıradan ama en güçlü ve korkutucu sorusu değil mi bu? MUHTEŞEM bir film. Mutlaka İzlemelisiniz