Raf Yorumu: Semanur Cildan (@semanur.cildan)

Tutunamayanlar, belirli bir olayı sergilemekten çok; izlenimler, çağrışımlar, taşlamalar, ayrıntılar, ruhsal çözümlemeler ve bilinç akışı teknikleriyle oluşan bir roman olmasının yanı sıra ortaya çıkış sebebi daha çok ilginizi çekecektir :) Oğuz Atay, Tutunamayanlar'ı yazarken Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam'ından esinlerek yazmış…devamıTutunamayanlar, belirli bir olayı sergilemekten çok; izlenimler, çağrışımlar, taşlamalar, ayrıntılar, ruhsal çözümlemeler ve bilinç akışı teknikleriyle oluşan bir roman olmasının yanı sıra ortaya çıkış sebebi daha çok ilginizi çekecektir :) Oğuz Atay, Tutunamayanlar'ı yazarken Yusuf Atılgan'ın Aylak Adam'ından esinlerek yazmış ve bir nevi Yusuf Atılgan kendisi için ilham kaynağı olmuş diyebiliriz. Bunu duyduktan sonra Aylak Adam'ı araştırıp yahut okursanız arasındaki benzerlikleri fark edeceksiniz (teknikî açıdan). Konusuna gelirsek ; Roman hangi düşünceye tutunmaya çalışırsa onun anlamsızlığının farkına varan birinin kendisiyle girdiği acımasız savaşı kaybederek intihara sürüklenişini anlatmaktadır. Selim Işık "düşünen ve sorgulayan insan"ın simgesidir ve bu yüzden "tutunamamış"tır.. Yine fazla uzatmadaann :) birkaç alıntı bırakıp gidiyorum • Sevmek zor geliyor. Alışmamışım: yoruluyorum. Boşluklar oluyor. Bunları boş sözlerle doldurmaya çalışıyorum. Oysa ben her an sana bakmak, bir sözünü kaçırmamak; bir kıpırdanışını, yüzünün her an değişen bütün gölgelerini izlemek, her an yeni sözler bulup söylemek istiyorum. Her mevsimde, her gittiğimiz yerde, insanlarla ve insanlarsız, aşkın değişen yansımalarını görmek istiyorum. Bütün bunlar beni yoruyor. Sen orada duruyorsun ve beni seyrediyorsun sadece. Senin için sevmek, su içmek gibi rahat bir eylem. Ben, her an uyanık olmalıyım. • Çok beklemiştim. Hayatımın başı ve sonu belliydi; hiç olmazsa ortasını kaçırmamalıyım. Oyalanacak durumum yoktu. Ezberlemiş olduğum bütün şiirleri okumalıydım, bütün kavgalarımı çıkarmalıydım, bütün kuruntularımı ortaya dökmeliydim. • Çok şey vardı anlatılacak. O yüzden sustum. Birini söylesem diğeri yarım kalacaktı. Sen duydun mu sustuklarımı? • Bir silgi gibi tükendim ben. Başkalarının yaptıklarını silmeye çalıştım; mürekkeple yazmışlar oysa. Ben, kurşunkalem silgisiydim. Azaldığımla kaldım. • Şu anda, sana güzel bir söz söyleyebilmek için, on bin kitap okumuş olmayı isterdim” dedi: Gene de az gelişmiş bir cümle söylemeden içim rahat etmeyecek: “Seni tanıdığıma çok sevindim kendi çapımda…”