Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Zamanda geriye dönebilsek keşke ve ilk aşkımızla yeniden birlikte olsak nasıl olurdu?. Filmin altmışlı yaşlarını geçen başkarakteri Victor, işte böyle bir fırsata denk geliyor. Özel bir firmanın desteğiyle hayatının en anlamlı dönemine, 40 yıl öncesine, hayatının aşkıyla tanıştığı günlere geri…devamıZamanda geriye dönebilsek keşke ve ilk aşkımızla yeniden birlikte olsak nasıl olurdu?. Filmin altmışlı yaşlarını geçen başkarakteri Victor, işte böyle bir fırsata denk geliyor. Özel bir firmanın desteğiyle hayatının en anlamlı dönemine, 40 yıl öncesine, hayatının aşkıyla tanıştığı günlere geri dönüyor. Tabii profesyonel bir oyuncu, makyaj, tarihçi ve set ekibinin yardımıyla.. Film içimizi ısıtan bir romantik komedi olmasının yanında türünün özgün örneklerinden biri olması sebebiyle de ilgi çekici bir film. Filmin omurgasını oluşturan, hayatının en unutulmaz anlarına geri dönme deneyimi ve bunun bir simülasyon şeklinde olması oldukça yaratıcı bir şekilde yazılmış ve kurgulanmış. Filmin dört önemli karakteri var… İlki ve de en önemlisi, hazırladığı film setleri aracılığı ile “zaman yolculuğu” yaptırarak rahatlatmaya çalışan Antoine (Guillaume Canet) İkincisi ve üçüncüsü ise, kırk yıllık “aşk evlilikleri” yıpranmış olan karı – koca, Marianne (Fanny Ardant) ile Victor (Daniel Auteuil) … Bunlardan aslında bir psikolog olan Marianne, kendine yeni bir sevgili yapıp kocasını kapının önüne koyarken, basılı gazete ve kitap okuru kalmadığı için kendini emekliye ayıran karikatürist Victor da çareyi, kapağı nostalji yaşayacağı 1974 yılına atmakta buluyor… Son önemli karakter, tabii ki de, Marianne’ın 1974 yılındaki taze ve gösterişli hallerini canlandırmakta olan, Antoine’ın kadrolu oyuncularından Margot (Doria Tillier) … İşte bu dörtlü, sıra dışı performansları ile sizlere keyifli bir 115 dakika geçirmenizde yardımcı oluyorlar. Türünün ve bağımsız sinemanın yüksek prodüksiyonlu örneklerinden biri olan Yeni Baştan (La Belle Epoque), tamamına baktığımızda sıcacık bir film olmayı başarmış. Ancak bazı yerlerde hissettirmeye oynayan ve duygu mühendisliğine başvuran yapaylığını da üzerinden atamamış. Yönetmenin tiyatrocu kimliği filmin üzerine bolca yansımış. Bu yönüyle bir yandan tiyatro oyunu izliyormuş hissi veren birçok sekans var. Elbette cinsellik içerdiği ve yaygın argo kullanımı sebebiyle bir “aile filmi” olarak öneremediğim gibi komedinin, “Recep İvedik” yahut da Yılmaz Erdoğan filmlerinden ibaret olduğunu düşünenlere de önermiyorum. Zira eminim izlerken, “Nerede gülecektik?” diyerek "idrak kanallarında" ciddi sıkıntı problemleri yaşayacak olan o arkadaşlar, kesin saç baş yolacaklardır. Son bir not: Filmin sonunda akmaya başlayan yazıları görür görmez, hemen filmi kapatmayın ve biraz bekleyin, gelecek final görüntülerini izlemeyi unutmayın.