Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Yaşanmış olaylardan uyarlanan yapımları her zaman sevmişimdir. Filmin orijinal isminin Changeling olmasına rağmen, Türkçe’ye Sahtekar adı altında çevrilmesi ilginç geldi. Film hakkında fikir sahibi olanlar hak verecektir ki; Sahtekar, filme verilebilecek son birkaç isimden biridir 1928'in mart ayında, telefon operatörü…devamıYaşanmış olaylardan uyarlanan yapımları her zaman sevmişimdir. Filmin orijinal isminin Changeling olmasına rağmen, Türkçe’ye Sahtekar adı altında çevrilmesi ilginç geldi. Film hakkında fikir sahibi olanlar hak verecektir ki; Sahtekar, filme verilebilecek son birkaç isimden biridir 1928'in mart ayında, telefon operatörü olarak çalışan anne Christine Collins (Oscar ödüllü Angelina Jolie), sakin bir cumartesi sabahında işe gitmek üzere evden ayrılırken dokuz yaşındaki oğlu Walter ile vedalaşır. İşten eve döndüğünde oğlunun kaybolduğunu gören ve aramalar sonucunda Los Angeles polis departmanının "İşte bulduk" diye yabancı bir çocuğu karşısına çıkarması üzerine zorlu bir mücadeleye girişen Christine Collins'in gerçek hikâyesi anlatılıyor filmde. Filmin asıl amacı, sıradan bir annenin mücadelesi üzerinden 1920'lerin sonunda Los Angeles Polis Departmanı içindeki yozlaşmayı gözler önüne sermek. Zira polis teşkilatı, kadına saygısı olmayan ve kendi erkinin sorgulanmasına tahammül bile edemeyen erkek egemen düzenin sembolü olarak konumlandırılmış. Christine Collins'in feryadına aldırış etmeyen, onu dinlemedikleri gibi sürekli suçlayan polis figürlerine karşı film boyunca hınçla dolmamak elde değil. Hemen hemen her şeyi yapabilecek hakları olduklarını inanan, istediği kişiyi alıp hapishaneye atabilen, yerli yersiz suçlamalarda bulunan ve hatta onları görevine yapmaya davet eden bir kişiyi, akıl hastalıkları hastanesine yollayan bir polis teşkilatı. Evet, Christine’nın başına bu geliyor. Getirdikleri kişinin kendi oğlu olmadığını söyleyen anneyi, akıl hastalıkları hastanesine yolluyorlar. Ancak film, ana-oğul öyküsü, yozlaşmış polis teşkilatı üzerinden sistem eleştirisi ve polis ile kilise arasındaki güç savaşı gibi zaten birden fazla ana eksen belirlemiş ve bunların arasında bile hangisine ağırlık vereceğini şaşırmışken; ortaya uzun bir 'akıl hastanelerinde kötü muamele' sekansı, ikinci yarıya yayılan bir seri katil öyküsü, mahkeme süreci ve hatta idam karşıtı hissiyatı yansıtan (son derece etkili) bir infaz sahnesi koyarak iyice dallanıp budaklanıyor. Clint Eastwood'un en iyi filmlerinden biri kesinlikle, gerçekten çok beğendim. Film 141 dakika olmasına rağmen gözümü kırpmadan izledim valla. Tempo hiç düşmüyor, konu gayet akıcı bir şekilde anlatılmış. Kesinlikle tavsiye ederim.