Raf Yorumu: beng🌈 (@bngbzk)

Stefan Zweıg'dan okumuş olduğum ikinci kitaptı.70 sayfalık kitabı 2 günde ancak bitirebildim, ben bitmişim😢 Yaptığı bir hata sonucunda yakalanma korkusunun Irene'e yaptırdıkları, hayatı ve kendisi üzerinde nelere mâl olduğu çok gerçekçi bir şekilde anlatılmış. Yaşadığı korku Irene'e hayatındaki iyi şeyleri,…devamıStefan Zweıg'dan okumuş olduğum ikinci kitaptı.70 sayfalık kitabı 2 günde ancak bitirebildim, ben bitmişim😢 Yaptığı bir hata sonucunda yakalanma korkusunun Irene'e yaptırdıkları, hayatı ve kendisi üzerinde nelere mâl olduğu çok gerçekçi bir şekilde anlatılmış. Yaşadığı korku Irene'e hayatındaki iyi şeyleri, tüm sahip olduklarını fark etmesini, daha önce kıymet vermediği, ona çekici gelmeyen şeylerin aslında kendisi için ne kadar önemli olduğunu anlamasını sağlıyor. Konusu, anlatım tarzı, heyecanı kitap boyunca taze tutması çok iyiydi, kitap kısacıktı ama anlattığıyla uzun ve anlamlıydı, sevdim. Korkuyu iliklerine kadar hisseden Irene'yle birlikte kitabı okurken o korku hissini çok net bir şekilde hissediyoruz, empati kuruyoruz. 📚 Bu dünyayı seyretmek için, ister istemez kendi gündelik yaşantısının kıyısından eğilerek baktı. 📚 Kendisi için mümkün olan tek yaşam biçimini yitirmek üzereydi. 📚 Bir süredir yaşamının etrafını çeviren bu görünmez dehşet parmaklıklarının da, eğer yok olup gitmek istemiyorsa artık kırılması gerekiyordu. 📚 O ana kadar yaşamında hep duyuları uyuşuk, gözleri yarı kapalı, el yordamıyla dolaşmış gibi hissediyordu. 📚 Kendi geçmişine bir uçuruma bakar gibi bakıyordu. 📚 Kendini her şeyde hissedebiliyordu, onun için eskiden cam gibi saydam olan dünya şimdi aniden kendi gölgesiyle karararak bir aynaya dönüşmüştü. 📚 Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir. 📚 İçinde bir şeyler boy atıyor, yeni bir güç yükseliyordu: Yaşama ve ölme gücü. 📚 Yarın, ne kadar yakın ve ne kadar sonsuzca uzaktı. 📚 Çoktan yitmiş dünyanın soluklarını hissedebildiğini sanıyordu; ama aynı zamanda, doğadan veya çevresindeki şeylerden değil de, içinde gizemle çağıldayan bir kaynaktan yükselirmiş gibi gelen, isimsiz bir suskunluk hissediyordu.