Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

ÇATLAK / FİKRET REYHAN - 2020 Bazı filmler vardır, ağır gelir bize. Bu ağırlık filmin ağır ilerleyişinden ya da temposunun ağır olmasından değil de bizi bir yanlarımızla yüzleşmek durumunda bırakmasından da kaynaklıdır diye düşünüyorum. Yaşamımızda derinlerimize gömdüğümüz ne çok yanımız…devamıÇATLAK / FİKRET REYHAN - 2020 Bazı filmler vardır, ağır gelir bize. Bu ağırlık filmin ağır ilerleyişinden ya da temposunun ağır olmasından değil de bizi bir yanlarımızla yüzleşmek durumunda bırakmasından da kaynaklıdır diye düşünüyorum. Yaşamımızda derinlerimize gömdüğümüz ne çok yanımız söz konusu; çözemediğimiz, altından kalkamadığımız için. İyisi mi üzerini örtüp yaşamaya devam etmek tercihimiz olabiliyor. Hatta bazen unutup da gidiyoruz, sanki hiç var olmamışlar gibi. Ama aslında biliyoruz ki, o derinlerdeki hallerimiz orada kaldığı sürece içimizi sıkıştıran bir cendere de hep var olacak. “Çatlak” böylesi hallerimizin geniş aile yapısı içindeki fotoğrafını çekiyor. Kafamıza vura vura. Hemen söyleyeyim; hiç de ağır ve temposuz bir film değil Çatlak. Anne, baba, çocuklar, eşler, torunlar, damatlar, gelinler. Ayrı dairlerde de olsa içiçe yaşayan, birbirlerine hem ekonomik olarak hem de geleneksel değerlerle bağlı, klasik bir aile yapısı. Birbirlerinden kopmaları da bugünün ekonomik koşullarında neredeyse olanaksız. Bir şekilde birbirlerini tamamlayan, bütünleyen bir içiçe geçmişlik. Öyle ya da böyle tekne yol alıyor denizde. Çalkalansa da su almıyor. Ama gelgelelim; küçük bir çatlak foyayı ortaya çıkarıyor. Geleneklerin, inançla harmanlanmış ahlakın aslında çoktan yok olup gittiğini, saygı ve sevginin gösterişten ibaret kaldığını; samimiyetin, yalansızlığın meğerse sahte bir davranış olarak kaldığını 90 dakikalık bir sürede, küçük bir apartman dairesi içinde bir çırpıda gösteriyor bize film. Tek bir kelimenin bile boşa harcanmadığı, tek bir karakterin bile atıl ve boşa perdede (ekranda) olmadığı, her hareketin, her davranışın filmi ve gidişatı beslediği bir senaryo, oyunculuk ve yönetimin olduğu bir film Çatlak. Son zamanlarda “Nasipse Adayız” ve “İki Şafak Arasında” filmleriyle birlikte sinemamızda kolay rastlanmayacak bir film olduğunu söyleyebilirim. Ülkemizin bir ticari işletmeymiş gibi yönetildiği bir zamanda aile yapısına ve ilişkilerine vurmaması bir mucize olabilir ancak. Ve tüm bu fütursuzluğa rağmen, ellerin ve yüreklerin kenetlendiği bir yapıda kalabilmek; bir erdem artık. Binlerce yıllık yaşam kültürlerinden süzülüp gelen o bol sesli aileyi ve ona tanıklık eden oturma salonunu, bir çatlakla çatırdayıp filmin finalinde bomboş ve sessizliğe bürünmüş halde izlerken, aslında izlediğimiz; güzel ülkemizin boşluğundan ve hüznünden başka bir şey değil.