Raf Yorumu: Miss Rainbow (@missrainbow)

Spoiler içeriyor Film 1987’de Tayvan’da geçiyor. Sıkı yönetimin bittiği dönem. Hikayemiz Hristiyan okuluna giden Jiahan ve Bode isimli iki genci anlatıyor. Ama genellikle olayları Jiahan’ın gözünden görüyoruz. Bode kendine Birdy diyor. Bu adı çok sevdiği bir filmden almış. Film çılgın bir adamla…devamıFilm 1987’de Tayvan’da geçiyor. Sıkı yönetimin bittiği dönem. Hikayemiz Hristiyan okuluna giden Jiahan ve Bode isimli iki genci anlatıyor. Ama genellikle olayları Jiahan’ın gözünden görüyoruz. Bode kendine Birdy diyor. Bu adı çok sevdiği bir filmden almış. Film çılgın bir adamla normal bir arkadaşını anlatıyor. Bunlar da aynı öyleler. Birdy çılgın olan. Jiahan ise normal olan. Birdy hep haylazlık peşinde. Bütün bir yılı birlikte geçiriyorlar. Birbirleriyle zaman geçirmekten çok hoşlanıyorlar. Jiahan Birdy’e aşık olduğunu fark ediyor,hatta belki Birdy bile ediyor Jiahan’a aşık olduğunu...ama Birdy kendini geri çekiyor. Sonraki sene okul kız öğrenciler almaya başlıyor. Ve aralarına bir kız giriyor. Adı Banban. Birdy hetero gibi davranmaya çalışıyor,duygularını bastırıyor. Banban ile çıkmaya başlıyor. İki çocuk birbirlerinden uzaklaşıyorlar hatta çatışıyorlar,kavga ediyorlar. Jiahan ise aşkını itiraf etmek istiyor herkese. Bir erkeği sevdiği için cehenneme gitmeye bile razı. Film maalesef çok kesilmiş. Filmin promosyonu yapılırken sunulurken sahnelerin çoğu yok. Neyse,geri dönelim konumuza.Jiahan o kadar sevdi ki Birdy’i...Birdy onu çok sevdi mi ancak sonradan anlıyoruz. Ancak yıllar sonra görüştüklerinde Birdy “Biliyor musun? Seni o zamanlar gerçekten çok sevmiştim.” dediğinde anlıyoruz. O kadar yazık ki...iki seneyi birlikte geçirip sonra yolları ayrılıyor. Aşklarını haykıramıyorlar,birbirlerini çok sevmişlerdi... Film açık bir sonla bitiyor. Belki de Jiahan ve Birdy tekrar görüşüp çıkmaya başladılar. Keşke böyle sahneleri de görseydik. Tayvan eşcinsellik konusunda en açık yerlerden biri oysa. Umut verici sahneler görmeyi hak ediyorduk. Bu arada başrol oyuncuları bu filme hazırlanırken birbirlerini tanımaları için aynı evde kalmışlar. Rollerine girebilmeleri için de ikisine de defterler verilmiş. Bu defterlere hergün birbirleri için yazılar yazmışlar. Hatta bazen de oynayacakları rollerin ağzından yazmışlar. Kamera arkalarını izlediğimde iki oyuncunun da bu rol için çok acı çektiğini fark ettim. Bazı yerleri kaldıramamışlar. Set ekibi ikisinin de çok ağladığını söylemiş. Benim film için beklentim çok çok daha yüksekti. Ama yine de etkileyici bir yapım.