Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

-hayatımda beni en çok mutlu eden şeyler tesadüfle oldu. hep bir şey tuttu bemi kolumdan.. ve bam.. hiç beklemedim; olasılıkların rastlantıların içinden; her şey kendiliğinden bir yola girdi. hiçbir şeyi önceden bilmek istemezdim. -ama beklemek, yani bir şeyin yoluna girmesini…devamı-hayatımda beni en çok mutlu eden şeyler tesadüfle oldu. hep bir şey tuttu bemi kolumdan.. ve bam.. hiç beklemedim; olasılıkların rastlantıların içinden; her şey kendiliğinden bir yola girdi. hiçbir şeyi önceden bilmek istemezdim. -ama beklemek, yani bir şeyin yoluna girmesini beklemek.. böyle sağını solunu, önünü arkasını bilsen de beklemek.. ne bileyim bana sanki bazı şeyler o beklemekle ilgili geliyor. allah’ın yaptığı da o değil mi? başı, ortası, sonu belli.. -yani önemli olan o zamanı geçirmek diyorsun yani? -o zamandan geçmek.. geldiğinde bilmemiş gibi, görmemiş gibi, yaşamamış gibi... 🍁 Aidiyet, Burak Çevik, 2019 🎥 Bazı filmler vardır, konusundan çok işleniş şekli, duygusu ve replikleriyle sizi etkiler, iz bırakır. Yine enteresan bir film olan Tuzdan Kaide filmiyle ismini duyuran Burak Çevik’in Boğaziçi Film Festivali’nde en iyi film ve senaryo ödüllerini alan, gerçek bir hikayeden kaleme alıp yönettiği Aidiyet bu minvalde bir film. Filmin dayandığı olay birer müebbet hapisle sonuçlanan, ortak işlenen bir cinayet. Film cinayet zanlısının polise verdiği ifadeyle başlayıp paralelinde karakterlerin Mersin’de tanışıp İstanbul’a, oradan da İzmir’de sonuçlanan süreçte yaşadıklarını, evreleri anlatıyor. Tanışmaları, -Before Sunrise’daki gibi- aralarında bir günde geçenler, diyalogları, Pelin’in Recep’e okuduğu şiir* çok hoş, etkileyici.. Duru, pastoral bir dil ve görsellikle anlatılmış. Filmin bir enteresan tarafı da buz gibi işlenmiş bir cinayetin arkasında, bu çok safça, doğal bir ilişkinin ve aslında hoş iki insanın olması, zanlının da itirafını aynı tuhaf doğallık ve soğukkanlılıkla yapması.. Filmi şimdi yorumlarken aklıma siyaset bilimci Hannah Arendt’in Kötülüğün Sıradanlığı kitabı ve duruşmalarda özetle “emirleri yerine getirdim” diyen, aslında terfi etmekten başka bir şeyi düşünmeyen ve “fazlasıyla normal” biri olarak nitelediği 1960 yılında yakalanan, Yahudi esirlerin toplama kamplarına naklinden sorumlu SS yetkilisi Otto Adolf Eichmann geldi.. Pelin ve Recep biraz Bonnie ve Clyde gibi iki karakter. Belki film icabı toz pembe, güzel iki karakterler ikisi de. Ama, mesela gerçek bir karakter daha var ki onun da adı Recep.. İşte o Eichmann gibi bir karakter.. Ve yaptığı her şey onun için, onun gözlerini bağladıkları için çok normal. İşte kötülüğün sıradanlığı bu.. *Şiir: Delta Yürek, Lale Müldür.