Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Aile boşluğunu müzikle dolduran bir adam ile annesini görmeden büyüyen, babasının sımsıcak sevgisiyle annesinin yokluğunu pek hissetmeyen, sonrasında babasını da kaybeden sekiz yaşındaki bir kız çocuğunun hikâyesi “Babamın Kemanı”. Çocuk da babasının yerine onun kemanını koyuyor! Mehmet Mahir (Engin Altan…devamıAile boşluğunu müzikle dolduran bir adam ile annesini görmeden büyüyen, babasının sımsıcak sevgisiyle annesinin yokluğunu pek hissetmeyen, sonrasında babasını da kaybeden sekiz yaşındaki bir kız çocuğunun hikâyesi “Babamın Kemanı”. Çocuk da babasının yerine onun kemanını koyuyor! Mehmet Mahir (Engin Altan Düzyatan) müzik eğitimini İtalya’da almış dünyaca tanınmış bir keman virtüözüdür. Mehmet Mahir narsist bir kişiliğe sahip. Narsist kişiler özünde kendine güvensizlik, kendiyle baş edememiş, çocukluğunda değer görememiş; anne babasında bulamadığı sevgiyi başkalarından almak için sürekli değerli olma, beğenilme, ilgi görme çabası içindedirler, belki başarılarının sırrı da bu beğenilme arzusundan geliyor. Narsistler empati yapamazlar, yürekten ve gerçekten sevemezler. Dışarıdan soğuk, mesafeli, kibirli, kendini beğenmiş ve çekici görünen narsist kişinin bu görüntüsünün altında, aslında incinmeye karşı aşırı derecede duyarlı, kırılgan, kendine güveninde ve kendine verdiği değerde eksiklikler bulunan bir yapı vardır… Mehmet Mahir’de tam da bunu görüyoruz İnsan olarak yaralarımız birbirine benzer aslında; terkediliriz, şiddet görürüz, sap gibi ortada kalırız, sevdiklerimizi kaybederiz. Fakat en derin yaralar çocukluğumuzda oluşan yaralardır. İşte o yaraları bir türlü iyileştiremeyiz. Bedenimizdeki oluşturulan çürükler beynimize sirayet eder ve görünüşte ne kadar başarılı olursak olalım o çürüme ruhumuzun her bölgesine yayılır, bütün hayatımızı etkisi altına alır. Mutlu, huzurlu olamayız; hep bir hınç, hep bir dışlanmışlık duygusu…Ve hatırladıkça yara kanar, kanama bir ömür boyu sürer. Özet olarak film; daha çok amca ve yeğeni odağına alsa da karı koca ilişkisine de bu anlamda bir dokunuş yapmış. Yeşilçam tadıyla başlayıp ağızda mayhoş bir tat bırakan sonrasında Türk baklavası ile menüyü tamamlayan bir film olmuş. Ne yalan söyleyeyim eksikleri olsa da film bana iyi geldi; belki de hayatımdan izler bulduğum içindir bilemiyorum ama birkaç sahnede de yapmacıklık hissetsem de genel anlamda oyuncular rollerinin hakkını vermiş. Özellikle Özlem’i canlandıran küçük oyuncu Gülizar Nisa Uray kızıl saçları ve sevimli yüzüyle seyirciyi avucuna alıyor. Narsist bir kişiliği olan Mehmet Mahir’in bir anda hatasını anlayıp iyilik meleğine dönüşmesi de çok sahici gelmese de o kadar kusur kadı kızında da olur. Filmden güzel bir replikle bitireyim; “Aile, farklı notaların bir araya gelip oluşturduğu en güzel bestedir”