Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Denk geldikce öneriyorum bu filmi : 2013 yılı İtalyan yapımı animasyon filmi... Asıl tutkusu olan müziği bir kenara bırakan Napoli li melankolik bir taksi şöförünün, yağmurlu bir günde yol boyunca dinlediği radyoda "mutluluk nedir" sorusuna cevaben ve de binen yolcuların…devamıDenk geldikce öneriyorum bu filmi : 2013 yılı İtalyan yapımı animasyon filmi... Asıl tutkusu olan müziği bir kenara bırakan Napoli li melankolik bir taksi şöförünün, yağmurlu bir günde yol boyunca dinlediği radyoda "mutluluk nedir" sorusuna cevaben ve de binen yolcuların hikayeleriyle de şekillenen, film sonuna değin aradığı cevabın peşine düşürüyor izleyiciyi... Geçmiş, kambur bir gölge gibi peşimizde olanca yüküyle dolaşmaktayken, gelecekte bizim için neyin doğru neyin yanlış olduğuna nasıl karar vereceğiz ? Verilen kararların, ne kadarı "ben" sandığın sana ait ? Steril bir ben var mıdır ? Bizler, hangi havuzun dibine batmış transatlantiğin yosunlu kuytularına girip çıkan gri balıklarız ? İpte yürüyen gorilleri sevebilir misiniz ?...Ya ıskalanmış bir şimdinin durumu !... Venedik film festivalinden 5 ödül aldığı bilgisini paylaşıp, aşağıda filmden alıntılanan repliklerle, tavsiyesi edilesi bir yapım çıkmış ortaya... " İnsanlar umutlarını kaybetti, işlerinden çıkarıldılar veya istifa ettiler. Yarının bugünden daha kötü olacağına ikna olmuş durumdalar. Sanki bu onların sorunu değilmiş, sanki gelecek onlara ait değilmiş gibi konuşuyorlar. Ve doğrudan, dümdüz uçuruma gidiyorlar. Hangimiz tek başımıza bir şeyleri değiştirebiliriz ki ? Rotayı kim değiştirebilir, ben mi, siz mi ? Belki o ihtiyar zenginler. Onlar zenginlik içinde yüzüyorlar ve devrim istemiyorlar. Hersey oldugu gibi kalsın diye kalabalıklara ateş açarlar. Hatta onlara birbirlerini öldürtürler. Kendi ellerinin pisliğe bulaşmasını istemezler. Parayla görürler tüm işlerini.... ....ve müzisyenler taksicilik yaptıkca, şairler masada bekledikce, daha iyi insanlar daha kötü insanların emrinde çalıştıkca yol dümdüz kıyamete gidecektir. " Sürekli takside geçen dialoglar ve sizi kapana kıstırılmışlık duygusuyla başbaşa bırakan, ara sıra taksicinin buharlanan camları silmesiyle ve çalışan sileceklere duyduğunuz şükranla sıkı bir klostrofobik bir atmosfer yaratılmış...buna rağmen yormayan, draje yaşam argümanları ile hoş, dimağ açıcı bir seyirlik.