Raf Yorumu: Elif (@elif

Spoiler içeriyor Benim fazlasıyla içselleştirdiğim bir animasyon oldu. İddialı bir puan verdim ve pişman değilim. Çünkü; hayatımdan birçok parça bulduğum ve beni fazlasıyla düşündüren bir animasyondu. Hatta animasyonların en çok bu özelliğini seviyorum. Normal filmlerden çok daha duygu ve anlam yüklü oluyorlar…devamıBenim fazlasıyla içselleştirdiğim bir animasyon oldu. İddialı bir puan verdim ve pişman değilim. Çünkü; hayatımdan birçok parça bulduğum ve beni fazlasıyla düşündüren bir animasyondu. Hatta animasyonların en çok bu özelliğini seviyorum. Normal filmlerden çok daha duygu ve anlam yüklü oluyorlar bence. Kara mizah kategorisine girer mi bilmiyorum ama bence böyle bir kurguyu animasyon filminde kullanıp, sanki çocuk filmiymis gibi gösterip , aslında mesajları tamamıyla gerçek hayatla ilgili olmasi bence biraz kara mizah yapıyor bu animasyonu. Yaşamanın zorlukları bir kenara, yaşamanin eğlenceli ve mutlu yönlerini göstermeye çalışmışlar. Keşke doğmasaydim dediğiniz anlar olmuştur elbet. Peki ya doğmasaydik, keşke doğsaydim der miydik? Ben bu soruyu daha önce ne kendime ne de bir başkasına sordum. Bu animasyon sayesinde zorlu bir düşünce okyanusuna daldım. Şahsen ben doğmamayi, tekrar doğmam zorunlu olsaydı da Türkiye'ye gelmemeyi isterdim her ne kadar ülkemi sevsem de daha iyi yaşam şartları olmasını herkes ister. Ruhların dünyaya atladığı yerde aha şuraya düştüyse yandı diyip güldüm. Belki görmüşsünüzdür, Yıldız Tilbe'ye bir daha dünyaya gelsen Yıldız Tilbe mi olmak isterdin diye soruyorlar, Yıldız Tilbe' de gelmek istemezdim diyor. Şuan tam o kafada yazıyorum bu yazıyı 😅😅. Animasyonda depresyonu ve anksiyeteyi de çooook güzel anlatmışlar şahsen o sahneleri izlerken kendimi çok tuhaf hissettim. 22 karakteri de çok güzel işlenmiş. En sevdiğim sahneler 22 nin depresyona girdiği ve berber sahneleri oldu. Herkes gibi benim de hayatta yapmak istediğim,imkanimin yettiği ama cesaret edemediğim bir şey var tabi ki. Bu animasyon bana hayata bir kere geldiğimizi hatırlattı yani cesaret duygumu uyandırmadı ama biraz bile olsa dürtükledi . Animasyonun komik sahneleri vardı ama ben o kadar sorgulayarak izledim ki komik yerlerde bile anlam aramaya başladım. Pixar in tüm animasyonlarini bu yüzden seviyorum. İlk izlemeye başladığım da Joe öbür dünyaya falan düştüğünde orada ruhların dünyaya hazırlandığı bir yer vardı. İşte orada bir anlık garip hissettim çünkü bir keresinde biriyle bir tartışmaya girmiştim ve o kişi bana çocukların ailesine isyan etmesinin saçma olduğunu çünkü dünyaya gelmeden önce Allah'ın ruhlarimiza dünyaya gitmek isteyip istemediğimizi sorduğunu ve bizim kendi isteğimizle dünyaya geldiğimizi söylemişti ve tabi ki karşı çıktım hala da cikiyorim çünkü hiç kimse dünyaya kendi isteğiyle gelmez, anne ve babasınin kararı ve cinselliği sonucu gelir. Bunu açıkladım çünkü animasyona bir an ön yargı ile yaklaştım saçma bir şekilde "böyle bir şey yok ki, olamaz ki,ne kadar saçma" diyerek izlemeye devam ettim. Fakat kurgu o kadar sağlamdı ki tüm sözlerimi geri aldım tartışdigim o kişinin söyledikleri aksine bu animasyonun daha farklı bir mesaja yer verdiğini anladım. Bu da bana ön yargının ne kadar kötü bir şey olduğunu tekrar hatırlattı. Hayallerimizi gerçekleştirmenin ne kadar önemli olduğunu elimize geçen fırsatları değerlendirmemiz ve kimsenin dediğini takmamamiz gerekiyor gibisinden mesajlar vardı. Yaşamın hem zor hem de eğlenceli yönlerini anlatan benim için fazlasıyla anlamlı olan bir animasyon oldu. Ergenliğimin ve anksiyetemin verdiği duygu karmaşasınin etkisiyle kendimi tutmasam ağlardım dediğim bu animasyonu tavsiye ederim. Yazdığım en samimi yorum olduğunu düşünüyorum. Umarım çok saçmalamadim.