Raf Yorumu: zeynep (@zeyn1)

'Ebediyen yapılan her şey sıkıcıdır.' Gerçekten mükemmel bir diziydi. Acayip sardığı için o kadar hızlı bitirdim ki... Dizi beni yeni kararlar alıp uygulamaya itti. Bu dünyada asla gerçek anlamda, problemlerle, mutluluklarla, varoluşsal sancılar çekmeden, dümdüz yaşadığımı hatırlattı. Ben mesela sürekli…devamı'Ebediyen yapılan her şey sıkıcıdır.' Gerçekten mükemmel bir diziydi. Acayip sardığı için o kadar hızlı bitirdim ki... Dizi beni yeni kararlar alıp uygulamaya itti. Bu dünyada asla gerçek anlamda, problemlerle, mutluluklarla, varoluşsal sancılar çekmeden, dümdüz yaşadığımı hatırlattı. Ben mesela sürekli mutlu olmak istiyorum evet ama sonsuz mutluluk diye bir sey yok ki... Arada sorunlar olmadığını varsayalım. Sorun olmazsa hep aynı hayatı yaşarız. Hep aynı hayatı yaşayan bir insan nasıl mutlu olabilir? Bildiğim net bir şey var: İnsan denen mahluk her şeyden bir süre sonra sıkılır. Birkaç sene önce gitar kursuna gitmeye başlamıştım. Yeni başlamama, hiçbir şey bilmeme rağmen babamdan sürekli gitar istiyordum. Adamcağız biraz öğren eğer bu senin için önemli bir şeye dönüşürse, öğrenmeye devam etmek istersen alalım, sevmezsen evde durmasının anlamı yok, dedi haklı olarak. Tabi o kadar çok istiyorum ki üç dört ay boyunca yalvardım resmen. Kursa devamlılık da yapmıyordum işin garip tarafı. Sadece gitarım olsun istiyordum. Sonra babam o uğruna ölebilecek olduğum gitari aldı. Size yemin ederim sadece bir hafta günde maksimum on beş dakika elime aldım hevesle. Ondan sonrası hiç olmadı. Hala evde öylece duruyor. Ne gitar çalmayı biliyor sayılırım ne de öğrenme hevesim var. Yani işin özü beni mutlu eden şey onu elde etmek için çabalamamdi. Elde ettikten sonra çok da önemli olmadığını düşünmeye başladım. Hayatın neresine koyarsanız koyun bu böyledir. Bunu çoğu konuda yaşadım. Ben sonsuz mutluluk olmadığını saçma buluyordum. Ama yakınlarda bir podcast dinledim. Sonsuz mutluluğun olmadığıyla ilgili bir podcastti. Orada konuşan kadın bunun acı için de geçerli olduğunu söyledi.. Yani bir yakınımız öldüğünde acı çekiyoruz. Bir süre en azından... Sonra alışıyoruz. Kısacası hayat daimi bir mutluluk ya da daimi bir acı vermez insana. Şayet verseydi hiçbir şeyin tadı kalmazdı. İnsan yaptığı hiçbir şeyden tat alamazdı. İşte dizi de bence tam olarak bundan bahsediyor. Bu arada ben eleştirmen, filozof ya da yazar değilim.. Sadece düşündüklerimi yazıya dökmeye çalıştım :)