Raf Yorumu: A.C.A (@filmrehberi)

Hoş manzaralar ve müzik eşliğinde iyi zaman geçirebileceğiniz, senaryosu Yılmaz Erdoğan’a ait Netflix yapımı. Görüntü ve müzikler o kadar iyi ki, soundtrack albümü olsa sattırır o kadar. Filmin genel mottosu için “kendine bulma yolculuğu” diyebilirim. Ve ana fikir olarak “"çaba…devamıHoş manzaralar ve müzik eşliğinde iyi zaman geçirebileceğiniz, senaryosu Yılmaz Erdoğan’a ait Netflix yapımı. Görüntü ve müzikler o kadar iyi ki, soundtrack albümü olsa sattırır o kadar. Filmin genel mottosu için “kendine bulma yolculuğu” diyebilirim. Ve ana fikir olarak “"çaba harcamanıza gerek yok, gayret edin yeter" diyor biz izleyenlere. Felsefi, spritüal bir film olarak hayatta ki insanın yerinden, son kavramından, mutluluk arayışından bahsediliyor. Bunları vermeye çalışırken tatlı bir aşk hikayesi de izlettirdi. Yalnız şunu demeden de geçemeyeceğim, Pınar Deniz'i sever ve beğenirim ama Boran Kuzum'un ablası gibi durmuş filmde. Oysaki film bitince doğum tarihlerine baktım, Pınar hanım 28, Boran kuzum 29 yaşındaymış Filmin sonu havada kalmış gibi ama öyle değil. Bu kısımdan sonra izlemeyenler devam etmesin, SPOİLER içerir. Fırat, Lidya ve Yusuf, bunlar Budizm-Hinduizm inançlarındaki karma-reenkarnasyon sistemine göre birbiriyle eş olan ruhlar. Dünya hayatına tekrar tekrar gelerek birbirlerine tekâmül yolculuklarında eşlik etmek üzere anlaşmışlar. Bu döngüde de birbirlerini buluyorlar ama filmin son kısmındaki kazada üçü de ölüyorlar, Yusuf kolay bir geçiş yapıyor ama Lidya ve Fırat’ın geçişi o kadar kolay olmadığı için bir süre ölemiyorlar, o arada yaşadıklarını zannettikleri olaylar vasıtasıyla birbirlerine kavuşmaları ve huzur içinde döngüyü tamamlamaları sağlanıyor. En son buluştukları tepe kendilerinin tarif ettiği bir nevi cennetleri. Geçişini tamamlayan oraya ulaşıyor, ruh eşleri buluşup yeni döngülerine geçiyorlar. Yani filmin sonu izleyicinin beklediği gibi şekillenmiyor zaman-mekân kavramı, ölümün aslında bir başlangıç olduğu daha başka bir yasam felsefesine göz kırpıyor. “Son bizim başlangıçlara taktığımız kötümser bir isim; belki de sonu bitmek sandığımızdan, kötümserliğimiz de bundan… Aslolan geride bıraktıklarımız değil, yaşadıklarımızdır; eksik bıraktıklarımız değil, tamamladıklarımızdır… Bu hayatta ürettiğimiz en namuslu şey gözyaşlarımız; mutluluk ise bir süreçten daha çok bir anda saklı; dondurulup saklanamayan… Anladım, bu acıklı bir şarkı ama çok neşeli bir ritmi var; aslında bu bir cenaze marşı ama kıkırdayıp duruyor çocuklar…”