Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

‘’Uçma zamanı gelince gitmesi gerekirmiş. Kuşlar tutsak yaşayamazlarmış. Ya çocuklar, İnci? Onlar tutsak yaşayabilirler mi?’’ Annesinin işlediği suç yüzünden onunla birlikte hapishanede kalan, özgürlüğü kısıtlamış tutsak bir çocuk. Hiç parka gitmemiş, hiç oyun oynamamış salıncağa binmemiş, yıldızlı gökyüzünü görmemiş.Tek bildiği…devamı‘’Uçma zamanı gelince gitmesi gerekirmiş. Kuşlar tutsak yaşayamazlarmış. Ya çocuklar, İnci? Onlar tutsak yaşayabilirler mi?’’ Annesinin işlediği suç yüzünden onunla birlikte hapishanede kalan, özgürlüğü kısıtlamış tutsak bir çocuk. Hiç parka gitmemiş, hiç oyun oynamamış salıncağa binmemiş, yıldızlı gökyüzünü görmemiş.Tek bildiği o dört duvar arasındaki dünya. ‘’’Bizim göğümüzün yalnızca gündüzü var. Senin göğünde akşam oluyor mu İnci?’’ Bir çocuğun annesinin yanında büyümesinin çocuk için en sağlıklısı olduğu söylenir.Peki böyle bir durumda, bir çocuğun dış dünyaya kapalı olarak hapishanede de olsa annesinin yanında büyümesi mi yoksa annesi çıkana kadar devlet tarafından alınıp yetimhane de büyümesi mi daha sağlıklı? Bildiğim kadarıyla (ki yanlış biliyor da olabilirim) bu durum annenin inisiyatifine bırakılıyor. Bunun inisiyatife bırakılması ne kadar doğru? Kişiliğin temelleri küçük yaşta oluşuyorsa o yaşta bir çocuğun suçluların olduğu, suçun konuşulduğu hatta suçun işlendiği bir ortamda büyümesi çocuğu nasıl bir kişiliğe ve psikolojiye büründürür. Tabii yetimhane de büyümesi ne kadar sağlıklı o da ayrı bir soru? Bu konuda çalışmalar var mı bilmiyorum ama toplumun temelini oluşturan çocuklar söz konusu ise daha sağlıklı çözümler bulunmalı. Barış’ ta o çocuklardan biri. Orada gördüklerini, duyduklarını ona anlatılanları anlamaya çalışıyor. İftira nedir, yalan söylemek kötüyse neden büyükler yalan söyler, kitap okumak güzelse neden kitap okuyan orada, şiir yazan neden içerde…. Çok sorusu var ve bunları anlamak için İnci’ye mektuplar yazar. Peki o mektuplar demir kapıyı aşıp İnci’ye ulaşır mı? Çok eskiden filmini izlediğin için ben o mektupları Barış’ın sesinden okudum ve her satırı yüreğime işledi. Yazar hem hapishane hayatını hem oradaki insanları hem de Barış’ın iç dünyasını çok güzel yansıtmış. ‘’Sen Filiz’i tanımazsın. Sizin koğuşa yeni geldi. Kitap okuduğu için getirmişler. Hani kitap okumak güzeldi? Ben buradan çıkınca kitap okursam beni yine getirirler mi? Ben de o zaman kitap okumam. Sen artık hiç kitap okumuyor musun? Bazen seni çok özlüyorum. Keşke kitap okusa da geri gelse diyorum.’’