Raf Yorumu: Yağmur (@lluvia5)

Sözde Dilan'la beraber izleyeceğimiz film ahahshehe. Şimdi Dilan yazmış ki "Sınav filmini izleyelim." Benim de aklıma direk bu film geldi. Hani hem ikimiz de sınav öğrencisi olduğumuz için bizi anlatan bir film, Dilan ordan düşünmüştür dedim. Zaten izlemeyi de çok…devamıSözde Dilan'la beraber izleyeceğimiz film ahahshehe. Şimdi Dilan yazmış ki "Sınav filmini izleyelim." Benim de aklıma direk bu film geldi. Hani hem ikimiz de sınav öğrencisi olduğumuz için bizi anlatan bir film, Dilan ordan düşünmüştür dedim. Zaten izlemeyi de çok istiyordum. Neyse açtım izliyorum güzel güzel. Hatta şey diyorum "Çok iyi hemen başla filme."İşte bitirdim filmi. Direk yazdım "Ağlıyorum ben bu nasıl filmdi?"diye. O da "Neye ağlıyorsun?" dedi. Ben de anlatıyorum "Kendimi gördüm filmde ona ağlıyorum." Arkadaşlar sonra anladık ki biz farklı filmleri izlemişiz. Sınav adli iki film varmış. Biri de yabanci bi film. Dilan onu izlemiş ben bunu. Yani baya beraber film izlemiş olduk aahahsheh Ama film çok güzeldi o yüzden "tek başıma" izlemiş olsam da yorumunu yapacağım. Hemen duygusal moda geçelim. Bu filmi sınav senenizde izlemeyin arkadaşlar. Yoksa benim gibi salya sümük ağlarsınız. Ya da ben her şeye ağladığım için olabilir. Ama empati yapabilmesı çok kolay bi film. Çünkü bu filmde anlatılanların çoğunu bütün öğrenciler yaşıyor. Burda eğitim sistemimizin ne kadar saçma olduğunu anlatmayacağım boşuna. Çünkü bu hepimizin bildiği bir şey. Milyonlarca insanın hayatı 1 sınava bağlı. Öyle olmasa bile bizi buna inandırıyorlar. Sınavı kazanamazsak bi geleceğimiz olmaz gibi dayatılıyor. Ben de bazen düşünüyorum ya yapamazsam ya başaramazsam diye. Hadi çalışıyorum tamam ama ya sınavda başka bir şey olursa, heyacan yaparsam, unutursam her şeyi. Bunları düşündükçe kafayı yiyorum. Bu psikolojiyi 1 sene daha kaldırmak çok zor. O yüzden mezuna kalmayı da hiç istemiyorum. Bu sınav benim son şansımmışim gibi geliyor. Bir de bu dönemdeki diğer önemli şey aile. Filmde bu çok güzel işlenmiş. Her bir karakterin yaşadığı ailevi sorunlar, anne-baba baskısı... Mert'in annesinin kanser olması, Sinan'ın babasından şiddet görmesi, Kaan'ın tıp okumak için zorlanması, Gamze'nin sınavı kazanamazsa evlendirilecek olması. Yani sadece sınav diyip geçmemek gerek. Bir insanin bütün psikolojisini etkileyebilir. Belki bu sorunlardan birkaçını yaşıyor olabilirsiniz, hatta daha fazlasını da. Öğrencilerin hem bunlarla başetmesi hem de sınavı kazanması bekleniyor. Henüz 17 yaşındaki bi gencin "gençliğini" elinden alıyorsunuz. Sonrada başarılı bi birey olmasını bekliyoruz. Cidden bu konuda ne kadar konuşursam konuşayım boş. Duymamaya, görmeyeye devam edecekler. Kendi çocukları yurt dışında özel okullarda okurken buradaki çocukların hayatlarını karartmaya devam edecekler. Aslında içimi dökmeyi çok fazla istiyorum. Ama film yorumundan çok günlüğümden bir sayfaya dönecek burası. Filmden bahsetmeye devam edeyim. Filmdeki müzikler çok güzeldi. Ve her müzik girdiğinde öyle sahneler koyuyorlarki hepsinde ağladım. Ben film boyunca hep ağladım aslında. Kendime mi filme mi orası ayrı. Aslında film ağlattıği kadar da güldürdü. Karakterlerin hepsini çok sevdim. Acemi Cadı Toygar'ı görmek de çok sevindirdi valla. Çocukluk aşkım olur kendisi. Ya bir de Jean-Claude'nin bu filmde oynamasına şok oldum. Görünce acaba yapay zekadan falan yüzünü mü kopyalamışlar dedim. Adamin filmde oynadığına hala inanamıyorum. İsmail Hacıoğlu'nun oyunculuğu da çok güzeldi. Annesiyle olan sahnelerde mahvetti. Hele son sahne... Sınav senenizde değilseniz izlemenizi kesinlikle öneririm. Mükemmel bir film