Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

Mutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor." Pessoa'da Franz Kafka gibi yazıları öldükten sonra basılan bir yazar. Sadece bu yönden degil iç huzursuzlukları da benziyordu belki de Kafka sevgimden dolayıdır ki bu yazarı da cok sevdim. Pessoa ölümünden önce…devamıMutsuzluğunun farkında olmayan bunca insanın mutluluğu beni ürpertiyor." Pessoa'da Franz Kafka gibi yazıları öldükten sonra basılan bir yazar. Sadece bu yönden degil iç huzursuzlukları da benziyordu belki de Kafka sevgimden dolayıdır ki bu yazarı da cok sevdim. Pessoa ölümünden önce kaleme aldığı sandıktan çıkan günlük niteliğindeki yazıların toplamından oluşan bu eserde kendi dünyasının iç huzursuzlukları, depresif hâlleri, isyanları, sorgulamaları, kabullenmeyişleri, direnişlerinden bahsediyor. Öyleyse kim kurtaracak beni var olmaktan? Hayatımı toprağa veriyorum" Satırları ile başlayan kitap bu karamsarlık ha gecti ha geçecek derken 675 sayfalık kitap böylece devam etti ve bitti. Size şunun teminatını verebilirim ki her sayfasında altını çizeceğiniz cümleler bulabilirsiniz. Gelelim bu cümlelerinin sadece bir kısmına, en sevdigim bölüme .. 🙃 Bir insanın aklının biraz kıt olduğunu, en iyi, başkalarına zarar vermeden espri yapamamasından anlarsınız." Hiç düşündün mü ne kadar cahiliyiz birbirimizin? Bütün hayata karşı bir mide bulantısıyla uyandım. Yaşamak zorunda olmanın dehşeti yataktan benimle birlikte kalktı. Şu küçücük dünyada herkes incitilmiş, isimsiz, herkes yanlış yerde. Her şey ilgimi çeker, ama hiçbir şey beni avucunda tutamaz. Hiç haberim yoktu, meğer içimdeki göklerde yıldızlar yürürmüş. Var olmayan bir şehrin varoşlarıyım ben, yazılmamış bir kitabın gereksiz yere uzatılmış yorumuyum. Hayata kendimize bir yol çizsek, sonra da yolun tam tersine gitsek. Yapılmadık şey bırakmasak, olmadığımız, olduğumuzu iddia etmediğimiz, başkalarının olduğumuzu hayal etmesini de istemediğimiz bir şeyin bütün hallerini kuşansak. Kendine mahkumsun sen, öyleyse başkaları gibi olmaya heveslenmek niye? Kendimi öyle çok anlattım ki sonunda varlığım tükendi, mürekkep niyetine ruhumu kullandım. İstemeden varım ve istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum. Hiçbir şey kitaplar kadar zevk vermez. Kalp düşünebilseydi,atmaktan vazgeçerdi." Ruhum hayatımdan yoruldu. Hissetmek--- ne renktir acaba? İstemeden varım, istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum .. "