Raf Yorumu: Miss Rainbow (@missrainbow)

Spoiler içeriyor Luke Ellis 12 yaşında,çok zeki bir çocuktur. Kendisi için zeki demek hafif de kalır,dahidir. Özel,zeki çocukların gönderildiği bir okulda burslu okumaktadır. Anne ve babasıyla Minneapolis’te yaşamaktadırlar. 12 yaşında olduğu halde SAT sınavına girip MIT’ye girmek istemektedir. Tek yeteneği zeki olması…devamıLuke Ellis 12 yaşında,çok zeki bir çocuktur. Kendisi için zeki demek hafif de kalır,dahidir. Özel,zeki çocukların gönderildiği bir okulda burslu okumaktadır. Anne ve babasıyla Minneapolis’te yaşamaktadırlar. 12 yaşında olduğu halde SAT sınavına girip MIT’ye girmek istemektedir. Tek yeteneği zeki olması da değildir. Bazen -çok güçlü bir şekilde olmasa da- cisimleri yerinden oynatabilmektedir. Anne ve babası da bunun farkındadır. SAT sınavına girdikten kısa süre sonra bir gece tuhaf bir rüya görür. Tanımadığı birkaç yabancının evine girdiğini ve kendini bayılttığını. Rüyasından uyandığında odasındadır. Fakat tuhaf bir şekilde pencere yerinde yoktur. Odasından dışarı çıktığında evinde olmadığını fark eder. Çıktığı oda da kendi odası değil,çok iyi bir kopyasıdır. Luke Ellis kaçırılıp “Enstitü” adı verilen bir yere getirilmiştir. Enstitüde kendi gibi bir sürü çocuk olduğunu görür. Hepsiyle ortak bir noktası vardır. Psişik güçlerinin olması. Kimi kendisi gibi telekinezi yeteneklerine sahiptir kimi de telepatiktir. Bulundukları yere “Ön Devre” denir ve çocukların üstünde testler yapmaktadırlar. Burada bir süre geçirdikten sonra ise gizemli Arka Devre’ye gönderilirler. Arka Devre’de neler olmaktadır? Enstitü neyi amaçlamakta? Hatta nerededirler? Luke bu cehennemden kurtulabilecek mi? Kitap Luke’un hikayesi değil de Tim Jamieson karakteriyle başlıyor. Tim biraz avare bir şekilde yollara düşmüş bir eski polis. Bu yolculuğu DuPray isimli,Güney Carolina’daki küçük bir kasabada sonlanıyor ve burada gece bekçisi oluyor. Sonra Luke’un hikayesine geçiyoruz. Çok beğenerek okudum. Özellikle bir yerden sonra kendimi kitaba bayağı kaptırdım. Çok akıcıydı ve heyecanlıydı. Burada biraz ayrıntıya gireceğim. Spo uyarısı veriyorum** Çok etkilendiğim yerler oldu. Arka Devre’nin de sonrasındaki A Koğuşu bölümü beni mahvetti. Çocuklar “bitki” olmuşlardı resmen. Artık düşünemeyen,sadece “vınlayan” koca bir kovan... Telefon bölümü de çok etkileyiciydi. Testlerin sonucunda telekinezi gücüne sahip olan çocuklar telepatik de oluyorlardı. Telepatiklerin de güçleri artıyordu. Kurtulmak için çocukların hepsinin el ele verip başka Enstitüler olduğunu hissetmeleri ve zihinlerindeki o telefonla diğer esir çocuklara ulaşmaları...koca telefonun çalması ve her açıldığında başka bir dilde “Beni duyuyor musun?” cümlesi... Luke çok etkileyici bir karakterdi,evet. Ama Avery Dixon okuyan herkesin kalbinde yer edinmiştir. Kendini feda etmesi beni çok üzdü. Bana nedense Pal Sokağı Çocukları’ndan Nemecsek’i andırdı. Küçük,fiziksel olarak güçsüz ama gözüpek,fedakar. Tim’i de unutmamak lazım. Son ana kadar çocuklar için savaştı.