Raf Yorumu: Buse (@buse

Değişik bir deneyimdi bu kitabı okumak. Başlarda zorlasa da ortalarına gelince okuması bir tık kolaylaştı diyebilirim. Bence kitabın tamamına odaklanmaktansa parça parça odaklanmak, satırlar arasında kalan ama aslında fikirlerin o aralarda verildiği, kendimize sorup üzerine düşünmemiz gereken küçük noktaları yakalamak…devamıDeğişik bir deneyimdi bu kitabı okumak. Başlarda zorlasa da ortalarına gelince okuması bir tık kolaylaştı diyebilirim. Bence kitabın tamamına odaklanmaktansa parça parça odaklanmak, satırlar arasında kalan ama aslında fikirlerin o aralarda verildiği, kendimize sorup üzerine düşünmemiz gereken küçük noktaları yakalamak mühimdi. "Shakespeare hiç yaşamamış olsaydı, diye sordu, dünya şimdikinden çok daha farklı bir yer mi olurdu? Uygarlığın gelişimi büyük adamlara mı bağlıydı? Şimdiki ortalama insanın kaderi firavunların döneminde yaşayanlardan daha mı iyiydi? Peki ama, diye sordu kendi kendine, uygarlığı sıradan insanların kaderini ölçüt alarak mı değerlendirecektik? Herhalde hayır. En büyük işlerin başarılması için herhalde bir köle sınıfına ihtiyaç vardı. Metrodaki asansörcü adama sonsuza kadar ihtiyaç duyulacaktı. Bu düşünceden hiç hoşlanmadı. Başını geriye attı. Bu fikirden uzak durmak için, sanatın üstünlüğünü yok saymanın yolunu bulacaktı. Dünyanın sıradan insanlar için var olduğunu savunacaktı; sanatın sadece insan yaşamının tepesindeki bir süsleme olduğunu; yaşamı ifade etmediğini. Yaşam için Shakespeare de gerekli değildi." Yukarıdaki paragraf örnek verilebilir. Ek olarak hoşuma giden bazı satırlar: "İnsanlar zaten yeterince farklılardı birbirinden, bunun üstüne bir de yeni anlaşmazlıklar icat etmek ona çok saçma geliyordu." "İnsan, çocukluktan itibaren yaşamın zor, hakikatlerin vazgeçilmez olduğunun farkında olmalı." "Dünyanın nasıl işlediğini ezberden öğrenemez miydi insan? Hiçbir kılavuz, hiçbir sığınak yok muydu, Her şey bir mucize bir kulenin tepesinden boşluğa atlamak mıydı?" “Artık hiç kimseyi düşünmek derdi kalmamıştı. Şimdi, olduğu gibi görünebilir, kendi kendine olabilirdi. Şu son zamanlarda en çok gereksinme duyduğu şey de buydu – düşünmek; düşünmek bile değil, susmak, yalnız başına kalmak. O zaman tüm o abartılı, yaldızlı, sesli varlık ve davranışlar buhar olup uçuyor, insan törensel bir duygu içinde ufalıp kendine dönüyor, kimselerin göremediği, karanlıktan kama gibi keskin bir öz oluyordu.” "Göklere çıkarıldıysanız, bir şekilde tepetaklak da olacaksınız demekti." "Çünkü bir erkeğin bir kadına olan aşkından daha ciddi, daha yüce, daha etkili, yüreğinde ölüm tohumları taşıyan başka ne olabilirdi (...)" "Bir insan nasıl olur da başkalarını düşünür ve onları yargılardı? İnsan onu bunu hesaba katıp, bir duygunun sevmek ya da sevmemek olduğuna nasıl karar verebilirdi?" "Hem yarın hava iyi olmasa bile, yeni bir gün olacak." "Gece, geceye kavuşurdu elbet."