Raf Yorumu: clementinery (@clementinery)

Filmle ilgili tam ne hissettiğimi açıkçası bilmiyorum. Bayağı yeni bitirdim (resmen beş dakika önce) belki üzerinden biraz daha zaman geçtikçe daha net fikirlerim oturur ama ilk izlenimlerimi dökmek istiyorum. Öncelikle ben filmi herhangi bi film önerisi olarak bi kenara not…devamıFilmle ilgili tam ne hissettiğimi açıkçası bilmiyorum. Bayağı yeni bitirdim (resmen beş dakika önce) belki üzerinden biraz daha zaman geçtikçe daha net fikirlerim oturur ama ilk izlenimlerimi dökmek istiyorum. Öncelikle ben filmi herhangi bi film önerisi olarak bi kenara not almıştım ve o defterden rastgele seçip açtım. Ne hakkında olduğuna, kimlerin oynadığına ya da içinden bilebiliyor olacağım sahnelere dair hiçbir fikrim yoktu. İlk tepkim, "Aa, 'i love the smiths' bu filmden miymiş" oldu. genel olarak aslında sandığımdan çok karşılaştığım bi filmmiş, izleyip bitirince fark ettim. Genel romantik filmlerden daha ayrık olduğunu düşünüyorum. Belgeselvari anlatımı, erkek ana karakterli oluşu ve "hopeless romantic" diyebileceğimiz başrolün de erkek oluşu bence bunun ana sebepleriydi. Dürüst olmak gerekirse çok aman aman farklı bir kurgusu yok, en nihayetinde bir aşk filmi, anlatılmadık hangi aşk kalmış olabilir ki bunca yıllık dünyada artık zaten? Ama bir ileri bir geri sayan, 500 günlük bir süreç içerisinde sırası karışmış kağıtları okur gibi izlediğimiz film, bu gitgelli teknikle izleyiciyi bağlayan ve kendisini orijinalleştiren bir biçim kazanmış. "Expectations and Reality" yani "Beklentiler ve Gerçekler" sahnesinde olduğu gibi ekranı bölerek aynı anda iki görüntü verme gibi yaratıcı yöntemlerle umutsuz aşık olan erkek karakterimizin iç dünyasını görebiliyoruz. Sonu bence oldukça tahmin edilebilirdi. 500. gün yazısını gördüğüm anda olacakları birebir söyledim. Ama filmin genel akışı çok basit ve hayal kırıklığına uğratıcı olmadığı için o son kısımların tahmin edilebilirliği canımı sıkmadı. Daha çok filmdeki fazla boşluklu yerlerle ilgili kafamda soru işaretleri var. 400. günden sonrasında yaşananlar hakkında nerdeyse hiçbir şey bilmiyoruz. Yine de Summer ve Tom'un banktaki son konuşmaları o 400 günü bilmesek bile duygu anlamında neler olduğunu, neler yaşandığını bize hissettiriyor. Genel olarak beğendim mi, evet. Ama çok ünlü bir film olduğunu düşündüğüm için şunu yazmadan geçemeyeceğim, eğer çok beklentim olsaydı büyük ihtimalle pek beğenmezdim.