Raf Yorumu: Oğuz (@plutonyumabi)

Olay şu ki, Venedik'li Bassanio, dostu Antonio'ya gidip ona olan borcunu ödemek için dostundan bir miktar daha borç almak ister. Dostu Antonio, borç bulabilmek için Venedik'in en namlı yahudi tefecisi olan Sylock'a gider. Daha önceden tanışıklığı olan bu iki karakter…devamıOlay şu ki, Venedik'li Bassanio, dostu Antonio'ya gidip ona olan borcunu ödemek için dostundan bir miktar daha borç almak ister. Dostu Antonio, borç bulabilmek için Venedik'in en namlı yahudi tefecisi olan Sylock'a gider. Daha önceden tanışıklığı olan bu iki karakter -hatta diğer karakterlerde dahil- yahudi tüccar Shylock'tan faiz alarak haksız kazanç elde ettiği, inatçı olması ve etnik kökenin getirdikleri şeyler gerekçesiyle nefret etmektedir ve Shylock'ta onlardan; kibirli, kendilerinden olmayanları hor görme ve yapmacık ahlâk üzerine bina edilmiş davranışlarından ve yahudileri aşağılayıcı tavırlardan dolayı tiksinmektedir. Bu vesileyle üç bin düka altın anlaşması yapılır ama ek olarak eğer borcu zamanında vermezse, Sylock borcuna karşılık Antonio'nun kalbine yakın bir mesafeden yarım kilo kadar et kesilip alınmasını şart koşar. Böylece hristiyanlara olan kin ve nefretini maddi bütün arzuların üstünde tutarak kendisini tatmin edip, intikamını sadece kendisi için değil aynı zamanda tüm yahudiler için almak ister. Böylece hikâye başlamış olur... Kitaptan çıkarabileceğim notlar şunlar: Dosta sadakatin ve bir kadına aşık olmanın bir potada eridiği, öte yandan etnik unsurların insanlar arasındaki derin uçurumu nasıl kin ve nefretle bezediğini Venedik Taciri'nde görüyoruz. Ayrıca diğer karakterler ve yahudi Shylock arasında dinsel çağrışımların bir atışma mahiyetinde sunulduğu cümleler hissedilir vaziyette. Birbirlerine düşmanlaşmış iki din mensubunun, kendilerini aşağılar vaziyetteki tavırları, yaşanan olayların neticesinde adalet vuku buluncaya kadar devam eder. Tabi adalet sağlanırken birkaç zorlamaya da denk geleceksiniz kitapta... İki tarafta eşit miktarda suçluluk barındırır içinde. Birisi hırs ve intikam uğruna, merhamet duygusundan kendini soyutlar ve maddeperestlik yolunda adalet sosuyla bezediği bir intikamın pençesinde kıvranır. Diğer tarafsa, yozlaşarak kibir mertebesine kadar çıkan bir hristiyan 'tevazusu'nun ve kendinden olmayanı kendinden beri görme tavrıyla 'biz kendi aramızda tevazu sahibiyiz' kavlinden bir yaşantının içindedir ve Shakespeare o dönemin de toplumunu tarafsız salt bir biçimde yansıtmıştır diyebilirim yani iki tarafında kusurlarını ortaya dökmüştür. Yorum çok uzayacağı için burada kesiyorum. Not: Çeviri konusuna gelirsek, ben anlaşılır buldum. Okurken sıkmadı diyebilirim.