Raf Yorumu: Sugar (@babette)

Filmi geçen yaz Ağustos ayı boyunca kendime belirlediğim "Her güne bir film" hedefi sırasında izlemiştim. Üçlemeyi bitirip o şekilde yorum yapmayı düşünüyordum, tabii bendeki üşengeçlikle üçlemenin hala ilk 2 filmini izlemiş bulunmaktayım. Fakat şu an birden aklıma geliverdi, belki hissettirdiklerini…devamıFilmi geçen yaz Ağustos ayı boyunca kendime belirlediğim "Her güne bir film" hedefi sırasında izlemiştim. Üçlemeyi bitirip o şekilde yorum yapmayı düşünüyordum, tabii bendeki üşengeçlikle üçlemenin hala ilk 2 filmini izlemiş bulunmaktayım. Fakat şu an birden aklıma geliverdi, belki hissettirdiklerini yeniden hatırlamak istediğimden yorumumu artık yazmam gerekiyor. Neysem, sadede geleyim yavaş yavaş.. Bir film ne kadar romantik olabilirse o kadar romantikti. Karakterlerin tesadüfen bir tren yolculuğunda tanışması, sadece bir gün boyunca beraber zaman geçirmeleri ve bu süre zarfında birbirlerine aşık olmaları... İzlerken "Böyle bir aşk vardır, yaşayanlar da vardır herhalde." dedirtiyor. İmrendim açıkçası.. Böyle güzel, özellikle de tesadüf sonucu bir aşk yaşamak isterdim. Bunu da "Umarım bir gün gerçek olur." hayaller köşeme ekledim hemen. Filmin bol diyaloglu olması aşırı hoşuma gitmişti. Bir sürü farklı konulardan bahsetmeleri insanı o konuda düşünmeye itiyor. Gerçi ben konuşmadıkları sahneleri bile yüzümde tatlı bir tebessümle izlemiştim. Mesela, Jesse otobüsteyken Céline'nin saçına dokunmak isteyip de Céline yüzünü ona doğru dönünce dokunamaması... Ya da beraber müzik dinledikleri odada birbirlerine baktıklarını farkettikleri an gözlerini kaçırmaları gibi... Ufak tefek sahnelerdir belki ama o aşkı böyle tatlı şekilde izlemek oldukça keyifliydi. Ethan Hawke ve Julie Delphy uyumuna bayıldım. Bu kadar mı yakışırlar ya.. Üçlemenin ikinci filmini de ilki kadar sevmiştim. Genelde seri halinde olan filmler kendini gittikçe bozar. İkinci filmi o konuda hiç sırıtmamış, aynı heyecanla onu da izledim. Sanırım üçüncü filmini izleyerek seriyle vedalaşmaktan korkuyorum. Benim için çok özeldi, acaba üçüncü de diğerleri kadar güzel olmazsa korkum da buna eşlik ediyor. Her hikayenin bir sonu vardır elbet, belki günün birinde korkumu yenebilirim. Son olarak, söylemek istediğim şey şu; Céline hayalimdeki evde yaşıyor. Filmle alakasız dinlemek isteyenler olur diye birkaç şarkı bırakıyorum; ~Summer wine-Nancy Sinatra, Lee Hazlewood ~This mess we're in-PJ Harvey & Thom Yorke ~The end of the world-Skeeter Davis *Buraya kadar zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim. 🚞