Raf Yorumu: busemz (@busemz)

Spoiler içeriyor MÜZEYYEN GİBİ KADINLARA NE DENİR? “Erdal Beşikçioğlu oynuyor, hala izlemediğime inanamıyorum!” diye başladığım 1 saat 46 dakikalık bu serüven beni çok başka sorulara maruz bıraktı. Başrolde; Müzeyyen karakterine hakkıyla can veren Sezin Akbaşoğulları ve günlük konuşma içinde olabilecek en doğal…devamıMÜZEYYEN GİBİ KADINLARA NE DENİR? “Erdal Beşikçioğlu oynuyor, hala izlemediğime inanamıyorum!” diye başladığım 1 saat 46 dakikalık bu serüven beni çok başka sorulara maruz bıraktı. Başrolde; Müzeyyen karakterine hakkıyla can veren Sezin Akbaşoğulları ve günlük konuşma içinde olabilecek en doğal şekilde “Fakat Müzeyyen bu derin bir tutku!” diyebilen Erdal Beşikçioğlu. Kitabını okuduktan sonra filmini beklentisiz izlediğim ilk eser. Arif karakterini uzunca yazardım ama onun acısı da yaşama bakış açısı da kendine yeter diyip beni can evimden vuran Müzeyyen’e geçmek istiyorum. Ergenlik çağlarındaki Buse izleseydi Müzeyyen kesin rol modeli olacaktı. Cesur, özgür, başına buyruk, duyguları savruk. Saçlarını kendi kesiyor kuaför sohbetlerini sevmediği için. Bir de fena aşık ediyor kendine, aşıkları da sanatçı. Sonra çat! Çekip gidiyor.. Teoman’ın Uçurtmalar şarkısındaki o kadının vücut bulmuş hali resmen. DAHA NE OLSUN! (Bayılırım o şarkıya) Fakat şimdi yetişkinliğinin baharındaki Buse olarak söylemeliyim ki hayatı basit yaşar gibi görünen insanlara artık kanmıyorum. Müzeyyen dinle beni: Nerede susup nerede konuşacağını bilen, kendince bir tarzı olan çok güzel bir kadınsın ama sana da kanmam! İzlerken kendimi devamlı Müzeyyen’in analizini yaparken yakalayınca bir soru sordum kendime: “Müzeyyen’le ne alıp veremediğin var Allah aşkına Buse?” İçimde büyüttüğüm kadınlardan birine ne kadar benzediğini fark edince peşine takıldım. İstediği şeyi istediği an yapan, tuttuğunu koparan, kendi hayatına dalmış ve inanılmaz kafa karıştıran o hayalet kadın. Yani bana en az benzeyen ama uzunca bir süre boyunca tamamen dönüşmek istediğim minik bir parçam. Canım Müzeyyen, maskeni düşürdün kendi içimde. Sana bakınca anı yaşayan değil kendiyle cebelleşmekten yorgun bir kadın görüyorum artık. Kafası esince özgürce giden değil sıkışınca kaçan bir kadın görüyorum. Güzel bir illüzyondan ibaret olan içimdeki Müzeyyen gerçekten de kök salabilecek somutluğa erişemeyecek gibi görününce ben de onun için bir sofra serdim, tavşan kanı da çay yaptım. İlk çay iyiydi de. Artık eski tadı vermiyor sanırım. Müzeyyenlerini olduğu gibi kabul edip onlarla bir sonraki çayı içmeyen kadınlara selam olsun!