Raf Yorumu: librosycofe (@librosycofe)

-Mustafa Armağan | Fatih Sultan Mehmed İslamiyetin bu rahatlığına mukabil, başka dinlerle diyaloga girme noktasında Hıristiyanların, hele Musevilerin işi çok daha zordur. Neden zordur? Şundan Hıristiyanlar ve Museviler bizim peygamberimizi bir "peygamber" olarak kabul ettiklerinde, kendi dinlerinin eksik olduğunu da…devamı-Mustafa Armağan | Fatih Sultan Mehmed İslamiyetin bu rahatlığına mukabil, başka dinlerle diyaloga girme noktasında Hıristiyanların, hele Musevilerin işi çok daha zordur. Neden zordur? Şundan Hıristiyanlar ve Museviler bizim peygamberimizi bir "peygamber" olarak kabul ettiklerinde, kendi dinlerinin eksik olduğunu da kabul etmiş olurlar. Şayet peygamberlerinin arkasından Allah yeni bir peygamber göndermişse, bu demektir ki, tabi oldukları vahiy, henüz tamamlanmamıştır, eksiktir, nakıstır, arkasından bir tamamlayıcı gelecektir. Dolayısıyla bir Hıristiyanın ve Musevinin bir Müslümanla diyaloga girmesi kabulü hiç de kolay olmayan bir hadisedir. Bu durumda bir Musevi ve Hıristiyanın pek çok ilkesinden taviz vermesi gerekir. Müslüman içinse durum tam tersidir. Onlar bizim peygamberimizi kabul ettiklerinde dinlerinin dışına çıkma riskini taşıyorlar, biz ise onların peygamberini kabul etmediğimizde dinimizin dışına çıkıyor, hatta imanımızı yitiriyoruz. Bu kadar eskin bir ziddiyet vardır arada. İşte İslamiyetin 'son' ve 'ekmel' din olmasından kaynaklanan bu engin ve kuşatıcı tabiatı, sosyal hayatta da benzer neticelere yol vermiştir. Bir bölgede eğer Islamiyet egemen se orada yaşayan farklı din mensuplarının varlığı, Müslümanların ve hükümdarın üzerine keyfi değil, hukuki bir yükümlülük getirmektedir. Onların hukukunun Müslümanların üzerine "zimmetlendiği" gerçeğinden dolayıdır ki, Islam hukukunda, İslam toplumlarında yaşayan Müslüman olmayanlara zimmi adı verilmiştir. Neden? Hakları Müslümanların üzerine "zimmet "lenmiştir de ondan. Dolayısıyla bugün "Osmanlı'da hoşgörü" diye sık sık tekrarladığımız olgu, zaten hukuki olarak İslam'ın Müslüman yönetici ve birey üzerine yüklediği dini bir yükümlülükten başka bir şey değildir. Yani bir Müslüman başka türlü yapamazdı. Bu özel bir müsaade, bir izin, bir ruhsat değil, diğer inançların yaşamasını teminat altına alma yönündeki dinin bir buyruğunun yerine getirilmesidir.