Raf Yorumu: Mutlu insanın hikayesi olmaz.." (@sufle55)

"Ölen bir sevdiğinin hakkında -o öldükten sonra dahi- bilmediğin bir şeyi öğrenebilirsin.” İlk bakışta klişe bir Amerikan gençlik filmi gibi görünen fakat izledikten sonra boğazda düğüm düğüm bir iz bırakarak gerçek kimliğini sergileyen bir film: 'Ben, Earl ve Ölen Kız'…devamı"Ölen bir sevdiğinin hakkında -o öldükten sonra dahi- bilmediğin bir şeyi öğrenebilirsin.” İlk bakışta klişe bir Amerikan gençlik filmi gibi görünen fakat izledikten sonra boğazda düğüm düğüm bir iz bırakarak gerçek kimliğini sergileyen bir film: 'Ben, Earl ve Ölen Kız' Edebi bir eserden uyarlama olarak çekilen film, bağımsız sinema tadında. 'Sundance Film Festivali' nde 'Büyük Jüri Ödülü' nü almasının yanı sıra birçok festivalde de ödüllere layık görülmüşlüğü var. Filmin konusuna bir göz attıktan sonra film hakkındaki izlenimlerime gecelim: Birçok sosyal ortamın içinde bulunmasına rağmen neredeyse hiçbir gerçek arkadaşı bulunmayan lise son sınıf öğrencisi Greg'in (Thomas Mann) yakınındaki tek insan, birlikte klasik filmlerin küçük çaplı parodilerini yaptığı Earl'dür (RJ Cyler). Bir gün, anne ve babasının da zorlamasıyla pek konuşmadığı Rachel (Olivia Cooke) ile arkadaşlık etmeye başlar. Rachel'a kısa süre önce lösemi teşhisi konmuştur. Çok fazla ortak noktaları yokmuş gibi görünen ikili, giderek daha çok vakit geçirmeye başlar. Rachel'ın kemoterapisi başlar, Greg ve Earl de Rachel için de bir film yapmaya karar verir. Son derece basit görünen bu konu sıra dışı bir anlatım, yaratıcı bir kurgu, özgün bir tarz ve zeka ile bütünleşik olarak izleyiciye sunuluyor. Hikaye organik...Klişelerden uzak ve ince bir mizah anlayışı ile beslenmiş. Yer yer tebessüm ettiren bu anlayış; filmin dokunaklı, dramatik finalinin etkileyiciliğine engel değil. Karakterler orijinal. Buna ek filmin geneline serpiştirilmiş detaycılık ve renk kullanımı ile bir Wes Anderson filmi izler gibi hissediyorsunuz. Edebiyattaki "sehl-i mümteni" söz sanatını kullanır gibi yönetmen. Basit gibi görünen anlatının içinde çağrışımlar, derin anlamlar, felsefi ögeler barınıyor. Yönetmenimiz, sinema tarihinin önemli filmlerine mizah yoluyla da birçok kere selam göndermiş. Müzikleri de ayrı bir lezzet katmış filme. Özellikle 'The Big Ship' etkileyici ve filmin ruhunu fazlasıyla tamamlamış bence. Basit bir Amerikan ergen filmi olmadığını her defasında ispatlayan film; gençlerin penceresinden aşka, mizaha, hüzne ve ölüme yapılan bir güzelleme.