Raf Yorumu: realistperest (@realistperest)

Kamakura'da bir çifte intihar vakası yaşanır. Sevgilisi Sono ile birlikte denize atlayarak intihar eden Yozo Oba, olaydan sağ olarak kurtarılsa da Sono hayatını kaybeder. Bu travmatik olaydan sonra bir sanatoryuma yatırılan genç adam, hemşiresi Mano ve onu sık sık ziyarete…devamıKamakura'da bir çifte intihar vakası yaşanır. Sevgilisi Sono ile birlikte denize atlayarak intihar eden Yozo Oba, olaydan sağ olarak kurtarılsa da Sono hayatını kaybeder. Bu travmatik olaydan sonra bir sanatoryuma yatırılan genç adam, hemşiresi Mano ve onu sık sık ziyarete gelen iki arkadaşı Hida ve Kosuge eşliğinde burada 4 gün geçirir. Yozo'yu neşelendirmek isteyen Mano ve arkadaşları bu kederli günlerinde ona destek olarak etrafındaki kara bulutları biraz olsun dağıtmaya çalışırlar. Soytarı Çiçekleri, Dazai'nin en bilindik eserlerinden İnsanlığımı Yitirirken'in kahramanı Yozo Oba ile ilgili yazdığı ilk eser. Dazai'nin 1930 yılında bir kafede tanıştığı Tanebe Şimeko ile çifte intihara kalkışmasından sonra yaşananlardan izler barındırdığı için aynı zamanda otobiyografik nitelikte bir roman. Sohbet havasındaki sade üslubuyla zaman zaman okuyucuya da göz kırpan bir günde bile bitirilebilecek kısacık bir kitaptı. Tavsiye ederim. 📌Not: Japon edebiyatında anlatıcının/yazarın itirafları üzerine kurulu olan ve yazarın hayatından parçalar taşıyan başka bir deyişle yarı otobiyografik olan bu tarz eserler ayrı bir tür olarak ele alınır ve "ben roman" olarak isimlendirilir. 📌Alıntılar: "Yazarların, kendi eserlerinin değerini bilmemeleri, romancılığın genelgeçer bir ilkesidir. Bu çok canımı sıksa da kabul etmek zorundayım. Kendi kendime eserimin etkilerini öngörmeye çalışmam tam bir aptallıktı. Bilhassa bunu dillendirmemem gerekiyordu. Sözcüklere döktüğüm anda, tamamen farklı bir etki doğuruyordu. O etki aşağı yukarı şöyle bir şey olur, diye tahminde bulunduğum anda da tekrar yepyeni bir etki ortaya çıkıyordu. Sonsuza dek bunun peşinden koşmaya mahkûm bir aptalı oynuyorum. Bu kitabın beş para etmez bir çalışma mı makul bir başarı mı olduğunu söylemek bana düşmez." s.33 "Sanki bir insanın kanı eline bulaşmamışcasına aşırı rahat davranışlar sergilemesine içerlemiş gibi görünen sizler bu noktada ilk olarak sevinç çığlıkları atıyor olmalısınız! "Oh canıma değsin!" diye. Oysa bu çok ağır olur. Hiç de rahat falan değiller aslında. Her daim umutsuzlukla dip dibe duran, rüzgârlara karşı bile soytarılığın o narin çiçeklerini koruyup kollayan hüznü anlayabilseydiniz keşke." s.46