Raf Yorumu: Fatih (@mfk0192)

Tek kelimeyle muhteşemdi. Özellikle Anna karekterine can veren İsabelle Adjani oscarlık performans sergilemiş. Bir dönem belli başlı ülkelerde yayın yasağı getirmişler filme. O kadar rahatsız edici sahneler vardı ki ( benim için değil) izleyenler hep söyler. Batı Berlin’deki evine dönen…devamıTek kelimeyle muhteşemdi. Özellikle Anna karekterine can veren İsabelle Adjani oscarlık performans sergilemiş. Bir dönem belli başlı ülkelerde yayın yasağı getirmişler filme. O kadar rahatsız edici sahneler vardı ki ( benim için değil) izleyenler hep söyler. Batı Berlin’deki evine dönen Marc ile kendisini terk etmeye hazırlanan karısı Anna’nın çökmekte olan evliliklerine odaklanır. Anna’nın ayrılmak için geçerli bir mazeret sunamaması Mark’ın olayı araştırmasına sebep olur. Anna’nın sevgilisine ulaşan Mark onun da karısından uzun süredir haber alamadığını öğrenir. Karısının peşine düşen Mark olayın daha karanlık ve doğaüstü boyutlarda olduğunu öğrenecektir. Zulawski Saplantı’da lineer bir olay örgüsünden çok anlatısını sürrealist anımsamalar şeklinde kuruyor. Kullandığı metaforlar ile yerleşik olan sistemi yapıbozumcu bir şekilde yerle bir eden yönetmen, neredeyse vahşet tiyatrosuna özgü grotesk söylemin evcilleştirilmiş bir psikolojik drama şeklinde ilişkilere yönlendirmesiyle, izleyiciyi farklı düşüncelere sevk ediyor. Mark ve Anna’nın birbirlerine olan tutkularının farklı bir formda devam etmesi, ayrılığın tam olarak gerçekleşmemesinden kaynaklanan arafta kalma durumu, depresyon ve kendi bedeni tüketmek üzerinden okumalara açık olan film, gerçekliğin algısıyla da başarıyla oynuyor. Zulawski doppelganger (çift gezer) yardımıyla iyi-kötü / hastalıklı-normal olanı aynı potada eritiyor. Anna’nın hem fiziki hem de ruhsal olarak savaşmak zorunda olduğu yaratık / öteki sistematik olarak filmin gerilim atmosferini beslerken diğer taraftan da üstü örtülen sorunların metaforu olarak karşımıza çıkıyor. Berlin’in sokaklarını ve metruk evlerini ürkütücü atmosferde birleştiren Saplantı, oyuncuların histerik performanslarından güç alır. Sam Neil’in iç konuşmaları, akıl sağlığını koruma çabaları ile Adjani’nin metrodaki histeri krizi ve yaratıkla sevişme sahneleri gibi sınırlarda dolaştığı oyunculukları, filmin tedirgin edici atmosferini besler. Zulawski, izleyiciyi rahatsız etmekten çekinmemesi ve oldukça karanlık yapısı ile kolay kolay beyazperdede göremeyeceğiniz bir filme imza atıyor. ( Not: Yorum bana ait değildir. Filmi çok iyi anlattığı için kullandım.)