Raf Yorumu: Milo (@miloattime)

Şu zamana kadar izlediğim en iyi filmlerden biriydi. Fikrimce beş sene içerisinde kült filmler, mutlaka izlenmesi gereken filmler vs listelerinde adını görmeye başlarız. Çıktığı tarihi görünce şaşırdım çünkü tam eski film tadında yumuşacık bir noel filmiydi. Ama olayı tam olarak…devamıŞu zamana kadar izlediğim en iyi filmlerden biriydi. Fikrimce beş sene içerisinde kült filmler, mutlaka izlenmesi gereken filmler vs listelerinde adını görmeye başlarız. Çıktığı tarihi görünce şaşırdım çünkü tam eski film tadında yumuşacık bir noel filmiydi. Ama olayı tam olarak noel de değildi bence. Bayramı olan her din ve kültürden insan bu filmde kendini bulabilir. Benim aklıma sınava çalıştığım için gidemediğim bayramlar geldi mesela. Evde yalnız başıma bayram kutlamak çok zordu. Bayramlarda çok yorulsam da köye gitmeyi seviyorum. Film; 1971 senesinin yılbaşında, yatılı bir okulda, bayramda ailelerinin yanına çeşitli sebeplerle gidemeyen beş çocuğun dördünün ayrılmasının ardından sadece birinin kalmasıyla başlayan olayları işliyor. Bir ergen, katı bir tarih öğretmeni ve yas sürecinde bir aşçı. Önceden atandığımda ergenlerle çalışma fikri beni çok korkuturdu. Ama bu filmi izlerken fark ettim ki aslında ergen dediğimiz şey; hala çocukça sevgi ihtiyacı olmasına karşın bir yetişkin bedeninde yaşamaya çalışan, hayatın üçte birine yaklaştıkları için büyüdüklerini sanan fakat kendilerindeki gücün yetersizliği ile başa çıkmakta çaresiz kalan ve hala manen desteğe ihtiyaç duyan hilkat garibeleri. Aslında ergenlerdeki o inat ve hırçınlık da bu yüzden. Kendilerini ait hissetmeye çalışıyorlar; bir fikre, inanca, aşka... Hiçbirine ait olmadıklarının yalnızca içinde bulunduklarının farkına varmaları için de maalesef sadece büyümeleri lazım. Acaba ben yaş aldıkça neler fark edeceğim geçmişime dair, gençliğime dair? Filmde yas da vardı, hayal kırıklığı da, yaradılışı sevimsiz bir adam da... Oyunculuklar, özellikle de öğretmenin oyunculu çok iyiydi. Adama bakarken sanki bu rol için doğmuş dedim. Genç zaten gerçekten 70'lerden gelmiş gibiydi. Aşçı acısını hissettirdi izlerken. Bazen insanları bizden uzaklaştıran fiziksel özelliklerimiz zamanla bizim insanlardan uzaklaşmamıza sebep olabiliyor. Bu bazen de balık gibi kokmak... Bazen de içimizdeki acıları diğer insanlara yansıtarak yardım isteyebiliyoruz. Bazen yalan söylemek ya da okullardan atılmak... Ama şu bir gerçek, doğru insanlarla tanıştığımızda onlar derinlerdeki bizi bulabiliyor. Hatta kusurlarımızı unutmamızı sağlayabiliyorlar. Umarım hepimizin karşısına hep doğru insanlar çıkar. Filmi özellikle eğitimcilerin izlemesi bir gereklilik. Her Çocuk Özeldir'in yeni rakibi. Keşke kitabı olsa da okusam.