Raf Yorumu: citos (@solabily)

bu filmi nerede gördüm de izleme kararı aldım hatırlamıyorum. yakın zamandaydı ama tüm ihtimallere baktım bulamadım ve neredeyse hiçbir yerde adam akıllı ne film hakkında yoruma ne de editlere denk geldim o yüzden şaşkınım. film mükemmeldi. gerçekten. yani bu yüzden…devamıbu filmi nerede gördüm de izleme kararı aldım hatırlamıyorum. yakın zamandaydı ama tüm ihtimallere baktım bulamadım ve neredeyse hiçbir yerde adam akıllı ne film hakkında yoruma ne de editlere denk geldim o yüzden şaşkınım. film mükemmeldi. gerçekten. yani bu yüzden şaşkınım. keşfedilmemesine... şahsen filmin uzun paragraflarla dolu yorumları olur sanmıştım ama maalesef yok. ben bahsedeyim biraz filmden. ana karakterlerimiz genç bir oğlan ve genç bir kız. ancak geniş çaplı bakınca her bir karakterin, ana karaktere hizmet etmek için olmadığını, aslında hepsinin kendi varlığını yakından anlatan hislerle önemli karakterler olduğunu fark edeceksiniz. şimdi, film oğlanın kanseri atlatmasının iki yıl sonrasıyla başlıyor. fakat kanserin nüksetme ihtimali; oğlanımızın umutsuz, depresif, korkak biri olmasına engel olamıyor. ailesi ne yapsa ne etse yine de sosyalleşmesini sağlayamıyor. derken oğlanımız bir gün, uzun zamandır tanışıklı oldukları, kanser hastalarını toplayıp motive etkinlikleri düzenleyen adamın etkinliğine katılıyor. işte tam burada da başka bir kanser hastası olan genç kızımızla karşılaşıyor. başta atışarak tanışsalar da zamanla birbirlerinin ilgilerini çekiyorlar ve beraber bir şeyler yapmaya başlıyorlar. en beğendiğim hatta hüzünlendiğim sahnelerinden biri kesinlikle seyahat etmek isteyip de edemeyen oğlanımız için sanki seyahat ediyormuş gibi ortamlar edinip bunun çabalayan kızımızın yaptıklarıydı. hissettirdikleri çok başkaydı. oğlanımız tabii anında düzelmiyor. uzun zaman umutsuz ve ruhsuz. sadece kızımız ilgisini çekiyor ama yine de korkuyor. öyle ki kızımızla beraberken hastalığını anlık unutup herhangi bir hayatı yaşayan o genç gibi bile hissediyor. zamanla gerçekleşen bazı olaylardan sonraki -spoi olmasın diye ayrıntıya girmiyorum- sahneler de beni gerçekten derinden etkilemişti. ana karakterlerin çatışması, yağmur altında birbirlerine kendi gerçekliklerini haykırmaları, tamamen dürüst olmaları... her şekilde mükemmeldi. film o kadar yoğun ve sürükleyici ki bu sahnelerin devamı da -tabii ki- beni etkilemişti. ailelerin hayatı, öncelikleri, çaresizlikleri... her şey kusursuzca anlatılmıştı. tüm karakterler gerçekti. hayatın içindeydi. en basit olaylar bile sanki ben yaşıyormuşum gibi hissetirdi. cümleleri, bakışları... tamam dedim ya ben, bu kadar olabilir. oyuncular üzerilerine düşen görevi mükemmel halletmişler. belki klişe bir konu ama yine de o klişeliğin verdiği buruk tat yoktu. sanki türünün tek örneği gibi kendilerinden verebildikleri kadar vermişlerdi. ben bayıldım. kesinlikle izlemenizi tavsiye ederim. 10/10