Raf Yorumu: Miss Rainbow (@missrainbow)

Spoiler içeriyor “Bambu mızraklara karşı atom bombası...” “Aptal liderlere sahip olan bilge insanlara üzülüyorum.” 9 Ağustos 1945 İkinci Dünya Savaşı devam ederken Nagasaki’deki Nagasaki Tıbbiyesi hem araştırmalarını sürdürmekte,hem tıp öğrencilerini eğitmekte,hem de savaşın yaraladığı hastaları kabul edip ilgilenmektedir. Tıbbiyenin hava saldırısı gibi…devamı“Bambu mızraklara karşı atom bombası...” “Aptal liderlere sahip olan bilge insanlara üzülüyorum.” 9 Ağustos 1945 İkinci Dünya Savaşı devam ederken Nagasaki’deki Nagasaki Tıbbiyesi hem araştırmalarını sürdürmekte,hem tıp öğrencilerini eğitmekte,hem de savaşın yaraladığı hastaları kabul edip ilgilenmektedir. Tıbbiyenin hava saldırısı gibi acil durumlar için hastaların toplanacağı yer olması kararlaştırılmış ve buna göre düzenlemeler yapılmıştır. Fakat 9 Ağustos 1945’te saat öğleden önce 11.02’de bu plan asla uygulanamayacak bir hale gelir. Çünkü Nagasaki’ye atılan atom bombası tıbbiyenin büyük bir kısmını kül eder. Öğrenciler,hemşireler ve profesörlerin çoğu hayatını kaybeder. Hayatta kalanlar birbirine ulaşır. Kendileri de pek iyi durumda olmadıkları halde Nagasaki Tıbbiyesi sağlık ekibi, kendilerini halka karşı sorumlu hissederler. Ekipman yoksunluğu,ciddi sağlık sorunları ve psikolojik bir çöküşle semt semt gezip hastaları tedavi edecekleri bir yolculuğa çıkarlar. Hergün kilometrelerce yol kat edip birbirinden kötü durumdaki vakalarla ve ölümlerle karşılaşırlar. Başlarda iyi görünen kişilerde sonradan radyasyon zehirlenmesi görülmeye başlar. Atom fiziğine ilgi duyup bu araştırmaları takip eden öğrenciler ve sağlıkçılar bizzat atom bombasının kurbanları olmuşlardır. Japonya’nın teslimiyetini öğrendiklerinde ise bu kadar sene verdikleri emeğin değerini sorgulamaya başlarlar. Her gün çalan Nagasaki’nin çanları tekrar çalacak mıydı? Nagasaki Tıbbiyesi mezunu olan radyolog Takaşi Nagai’nin günlüğü olan ve bizzat kendi anılarını içeren bu roman yer yer de atom bombası ve tıp ile ilgili bilgilere, bilimsel araştırmalara ve uyguladıkları tedavilere ayrıntılı olarak yer veriyor. Güzel bir kitaptı. Çok akıcı bir şekilde okudum. Anıların olduğu bölümleri okurken mahvoldum. Nagasaki’de çanlar tekrar çalmaya başlasa da kimse eskisi gibi olamıyor. Yaşadıkları şeyleri zihnimde canlandıramıyorum bile...