Raf Yorumu: Ebrusirtikara (@ebrusirtikara)

Japon edebiyatının önde gelen yazarlarından biri olan Osamu Dazai'nin intihar etmeden hemen önce tamamladığı kitabıdır. Bu kitap için yazarın intihar mektubunun son kısmı diyenler olmuştur. Yazarın hayatını okuduğunuzda da yazarın küçük değişikliklerle kendi hayatını yazdığını görüyoruz. Aristokrat bir ailede yaşayan…devamıJapon edebiyatının önde gelen yazarlarından biri olan Osamu Dazai'nin intihar etmeden hemen önce tamamladığı kitabıdır. Bu kitap için yazarın intihar mektubunun son kısmı diyenler olmuştur. Yazarın hayatını okuduğunuzda da yazarın küçük değişikliklerle kendi hayatını yazdığını görüyoruz. Aristokrat bir ailede yaşayan Oba Yozo'nun çocukluğundan beri insanlardan korkması, insanları anlamamasından dolayı hem okulda hem de topumda var olabilmek için Soytarı rolünü oynaması anlatılır. Bu soytarı rolüyle kendini, gerçek benliğini insanlardan sakladığını sanır. Bu rolü yaparak kendini insan gibi hisseder, onlar gibi olabildiği için mutlu olur. Ama öyle şeyler yaşar ki artık bu rolü oynayamaz olur ve yavaş yavaş insanlığını yitirir. Hayatının her anında basarısız olduğunu düşünür. Bu yüzden kitabının ilk hatırat bölümüne "Utanç dolu bir hayat yaşadım." diyerek başlar. Hep ölmeyi düşünür, intihar girişimleri olur hatta bir intihar girişiminde sevgilisi ölür ancak kendisi kurtulur. Bu sefer sevgilisini öldürmenin de hüznünü yüklenir. Devamında alkol bağımlılığı, morfin bağımlılığı, geyşalarla yaşadığı ilişkiler hayatını mahveder ve bir süreliğine deli hastanesine kapatılır. Kitapta hep karamsar bir hava var. Yazar her şeyi karamsar bir bakış açısıyla ele alıyor. Bu da yazarın neden bu kadar intihara meyilli olduğunu açıklıyor. Kitap sadece 128 syf bu yüzden bir günde bitiyor. Bazı yerleri sıkıcı olsa da yine hızlı ilerliyor. "O kadar sefildim ki bazen bir düzine lanete maruz kaldığımı düşünürdüm." "Hiçbir zaman adil yargılanmayacağımın çok iyi farkındaydım." "Yapabileceğim tek şey, diye düşündüm; susmak, tahammül etmek ve soytarılığıma devam etmek." "Başkaları tarafından çok sevildim ama görünüşe göre onları sevme yeteneği bende yoktu." "İçim boşmuş gibi hissediyordum ve kaybetmenin ağır acısıyla boğuşuyordum." "Acı çekenler başkalarının acı çektiğini hissederler." "Hayatın kendisi tüm suçların kaynağı." "Tanrı'ya soruyorum. Direnmemek suç mu?"